Crypt of the NecroDancer
Μπείτε στο ρυθμό του roguelike!
Μπείτε στο ρυθμό του roguelike!
Έπειτα από ένα μεγάλο διάστημα παραμονής στην Early Access, με συνεχείς αναβαθμίσεις και υποστήριξη από τους δημιουργούς, η τελική μορφή του Crypt of the Necrodancer βρίσκεται επιτέλους στα χέρια μας. Ήδη από την πρώιμη έκδοση του παιχνιδιού ήταν εμφανές πως η ολιγομελής Brace Yourself Games είχε μία πραγματικά αξιόλογη και αξιοπρόσεκτη ιδέα. Το πόνημα της καναδικής εταιρίας είναι ένα από αυτά τα δείγματα παιχνιδιών, που ισχυροποιούν την αντίληψη πως οι indie δημιουργοί έχουν το δικό τους ξεχωριστό πεδίο από τις μεγάλες παραγωγές, αλλά και πως κάθε άλλο παρά στη σκιά τους βρίσκονται. Όχι ότι χρειαζόμασταν το Crypt of the Necrodancer για να μας το πει αυτό, αλλά όπως και να έχει, μόνο θετικό είναι να βλέπουμε μία πρωτότυπη ιδέα και όχι έναν απλό κλώνο κάποιου πασίγνωστου μεγαθηρίου, υπό το πρίσμα indie ιδιοσυγκρασιών.
Η ουσία του Crypt of the Necrodancer βρίσκεται ξεκάθαρα στο gameplay του, με την εξαιρετική χρήση της pixel art να αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα. Με (πολύ) λίγα λόγια, η βασική ιδέα του παιχνιδιού βασίζεται στην άρρηκτη σύνδεση μεταξύ της κίνησης του ήρωα και της μουσικής. Για να ελέγξετε την Cadence (ο κεντρικός χαρακτήρας του παιχνιδιού) είναι απαραίτητο να ακολουθείτε το ρυθμό της μουσικής ή το beat της -αν προτιμάτε. Για να το εξηγήσουμε καλύτερα, σε κάθε επίπεδο, το έδαφος είναι σχηματισμένο από ένα πλέγμα μικρών τετραγώνων, πάνω σε κάθε ένα εκ των οποίων χωράει ένα εχθρός ή ο χαρακτήρας. Προκειμένου να μετακινηθούμε σε κάθε ένα τετράγωνο ή να επιτεθούμε, απαιτείται το πάτημα του πλήκτρου κατεύθυνσης την στιγμή που ακούγεται το beat της μουσικής.
Θα μπορούσαμε να πούμε επίσης ότι κάθε beat σηματοδοτεί την αρχή ενός νέου γύρου σε ένα turn-based παιχνίδι, που κινείται σε φρενήρεις ρυθμούς, καθώς είτε μετακινηθούμε είτε όχι, οι εχθροί ακολουθούν τη δική τους ρουτίνα βάσει των beats. Οι ρουτίνες των εχθρών είναι αυστηρά προκαθορισμένες και αρκεί η ελάχιστη παρατήρησή τους για να αποκωδικοποιήσετε με σιγουριά τον τρόπο που κινούνται. Για παράδειγμα, οι πιο απλοί εχθροί κινούνται μπρος-πίσω ανά δύο beat, τα goblins έρχονται κατά πάνω σας όταν η Cadence έχει γυρισμένη την πλάτη της και οι κλώνοι αντιγράφουν τις κινήσεις της. Η ποικιλία και η συμπεριφορά των εχθρών είναι υπέρ-αρκετή ώστε να περιπλέκει όσο χρειάζεται τους τρόπους προσέγγισης σε κάθε επίπεδο.
Όταν οι εχθροί έρχονται μεμονωμένα, η αντιμετώπισή τους είναι σχεδόν πάντα μία απλή διαδικασία. Η αλήθεια είναι, μάλιστα, ότι στα πρώτα βήματα το παιχνίδι φαίνεται ως μία πολύ βατή και εύκολη υπόθεση. Ο σημαντικός βαθμός δυσκολίας, όμως, δεν αργεί να φανεί όταν θα αρχίσουν να εμφανίζονται εχθροί διαφορετικών ειδών, σε μεγαλύτερους αριθμούς, με αποτέλεσμα να χρειάζονται γρήγορα αντανακλαστικά και αξιολόγηση των καταστάσεων σε δευτερόλεπτα ώστε να ανταπεξέλθετε. Ο γρήγορος ρυθμός των μουσικών κομματιών σημαίνει κατ’ επέκταση ότι και τα beats έρχονται με ταχύτητα (συνήθως περίπου δύο ανά δευτερόλεπτο), απαιτώντας γρήγορες κινήσεις.
Το Crypt of the Necrodancer είναι με τέτοιο τρόπο δομημένο ώστε να επιβραβεύει τη συνεχή μετακίνηση και να τιμωρεί το χάσιμο των beats, με αποτέλεσμα να χρειάζεται συνεχώς να κινήστε σε κάθε beat, ειδάλλως -αν αφήσετε τον χαρακτήρα σας βολικά ακίνητο ώστε να σχεδιάσετε ήρεμα τις επόμενες κινήσεις σας- υπάρχουν επιπτώσεις. Από τη μία πλευρά, όσο κινήστε συνεχόμενα, ανεβαίνει ο πολλαπλασιαστής, ο οποίος αυξάνει τον πολύτιμο χρυσό που συλλέγετε από τους εξοντωμένους εχθρούς. Από την άλλη, όποτε χάνετε κάποιο beat, ο ήχος της αποτυχίας είναι αρκετός για να σας βγάλει από το ρυθμό και να δώσει την ευκαιρία στους εχθρούς να καταφέρουν το τελειωτικό χτύπημα στον αρκετά ευάλωτο χαρακτήρα σας.
Συνολικά, το μοντέλο χειρισμού λειτουργεί άψογα, και σε συνδυασμό με τη μεγάλη ποικιλία των εχθρών, οδηγεί στη ρυθμική και γρήγορη δράση, που δημιουργεί μία ευχάριστη μορφή έντασης. Το gameplay είναι πραγματικά πανέξυπνο στη σύλληψή του, αποδίδοντας μία ιδιαίτερα φρέσκια ιδέα που λειτουργεί εξαιρετικά, με έναν καλοδουλεμένο βαθμό δυσκολίας, ο οποίος οδηγεί σε ένα ευχάριστο αίσθημα του “μία προσπάθεια ακόμα”. Η ικανότητα της Brace Yourself Games δεν αρκέστηκε μόνο στον πυρήνα του gameplay, αλλά επεκτείνεται και στη γενικότερη δομή του παιχνιδιού, προσφέροντας τελικά το απαραίτητο βάθος και διαρκή επιβράβευση, μεταξύ των προσπαθειών μας, ώστε να θέλουμε συνεχώς να επιστρέψουμε στον κόσμο του Necrodancer. Αν και αρχικά η ύπαρξη μόνο τεσσάρων Zones (κόσμων δηλαδή, αποτελούμενων από τέσσερα επίπεδα έκαστος) μπορεί να φαντάζει ως περιορισμένο υλικό, αλλά τελικά ο βαθμός δυσκολίας είναι τέτοιος ώστε να χρειαστούν πάρα πολλές προσπάθειες προκειμένου να καταφέρετε να φτάσετε έως το τέλος. Κάθε κόσμος διακρίνεται από τον ξεχωριστό σχεδιασμό του αλλά και από την εντελώς διαφορετική συλλογή εχθρών, που θέσουν νέες προκλήσεις και απαιτούν διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης.
Επιπλέον, η ταμπέλα του roguelike σημαίνει από τη μία πως όταν χάσετε επανέρχεστε στην αρχή του κόσμου και από την άλλη πως κάθε επίπεδο είναι τυχαία δημιουργημένο, ούτως ώστε κάθε φορά να βρίσκεστε μπροστά σε μία νέα διαρρύθμιση τεράτων και αντικειμένων. Ως εκ τούτου, οι συνεχείς επαναλήψεις δεν κουράζουν, αλλά αντίθετα δημιουργείται το πείσμα πως την επόμενη φορά θα τα πάμε καλύτερα, δεδομένου μάλιστα ότι όλες –ανεξαιρέτως- τις φορές η εξόντωση του χαρακτήρα μας είναι ξεκάθαρα το αποτέλεσμα δικού μας λάθους.
Τη συνολική προσπάθειά μας έρχονται να βοηθήσουν τα διάφορα διαμάντια που βρίσκουμε εντός των επιπέδων που δύναται να τα χρησιμοποιούμε στο κεντρικό hub του παιχνιδιού για να αγοράσουμε καινούρια αντικείμενα και όπλα ή να “ξεκλειδώσουμε” πεδία εκπαίδευσης για την αντιμετώπιση των mini-bosses και των κυρίων bosses.
