Wolfenstein: The Old Blood

“How many goddamn Nazis are there in this world?”

---

Έμοιαζε κάπως ειρωνικό. Μόλις πριν λίγες μέρες, παρακολουθούσαμε στην τηλεόραση εικόνες από τις μεγαλειώδεις παρελάσεις στη Ρωσία, προς εορτασμό για τη συμπλήρωση των 70 χρόνων από την ήττα της Γερμανίας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με μια κοινή υπόσχεση να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά ο ναζισμός. Την ίδια μέρα βρεθήκαμε να αντικρίζουμε ένα αρκετά διαφορετικό σκηνικό. Οι συμμαχικές δυνάμεις χάνουν τον πόλεμο. Η συμμαχική αντεπίθεση συνετρίβη και η απόβαση στην Νορμανδία απέτυχε πανυγηρικά. Η D-Day πλέον κοροϊδευτικά αποκαλείται “Death-Day” από τους θριαμβευτές Γερμανούς, ο Χίτλερ ιδρύει μουσεία «Φυλετικής Βιολογίας» και η τελική έκβαση θεωρείται περισσότερο θέμα χρόνου. Ο λόγος δεν είναι άλλος από την ακούραστη αναζήτηση των ναζί για νέες τεχνολογίες και πανάρχαια μυστικά, που θα τους δώσουν το πλεονέκτημα στον πόλεμο. Στην περίπτωση του εξαιρετικά πετυχημένου Wolfenstein: The New Order, αυτή η αναζήτηση απέδωσε, όσο και η προσπάθεια της MachineGames να δώσει νέα πνοή στο franchise.

Το The Old Blood είναι ένα standalone DLC, το οποίο χρονικά τοποθετείται πριν τα γεγονότα του The New Order, και συγκεκριμένα κατά το 1946, πριν ακόμη τελειώσει ο πόλεμος. Έτσι, δεν χρειάζεται κάποιος να έχει παίξει πρώτα το αρχικό παιχνίδι. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε πως είναι μια πολύ καλή αρχή για όσους δεν το έπαιξαν ακόμα, και βάζει στο κλίμα τους νεοφερμένους. Η ιστορία ξεκινά με τον – ποιόν άλλο; – B. J. Blazkowicz, στην προσπάθειά του να διεισδύσει στο κάστρο Wolfenstein -μαζί με τον πράκτορα Richard Wesley, ως undercover στρατιώτες- το οποίο αποτελεί φυσικά άνδρο των ναζί, με στόχο να κλέψουν κάποια πολύτιμα αρχεία για την τοποθεσία του Wilhelm “Deathshead” Strasse.

Αναμενόμενα, αυτή η αποστολή δεν πηγαίνει όπως θα έπρεπε, και έτσι ξεκινάει μια εξάωρη περίπου περιπέτεια, η οποία απλώνεται σε μικρότερη κλίμακα από το αρχικό παιχνίδι, αλλά καταφέρνει ταυτόχρονα να είναι ευχάριστη, με μπόλικη δράση και ορισμένα νέα στοιχεία, κρατώντας στον πυρήνα τη συνταγή του The New Order. Η γραφή παρουσιάζει και πάλι ενδιαφέρον, αν και είναι σαφώς πιο συμπιεσμένη αυτή τη φορά, αφού δεν έχει αρκετό χρόνο για να αναπτύξει όλους τους χαρακτήρες όσο θα επιθυμούσαμε, όπως το αρχαιολογικό κυνήγι της εκκεντρικής και κεντρικής εχθρού Helga Von Schabbs για τα μυστικά του King Otto I.

Ωστόσο, η ατμόσφαιρα είναι ικανοποιητική και σε αυτό βοηθά τόσο ο έξυπνος διάλογος, που ακροβατεί μεταξύ σοβαρής και χιουμοριστικής παρουσίασης του εναλλακτικού αυτού σύμπαντος, όσο και ο όμορφος σχεδιασμός του περιβάλλοντος, που συχνά εντυπωσιάζει. Ήδη από την εισαγωγή, απλώνεται μπροστά στον παίκτη το επιβλητικό πανύψηλο κάστρο, χτισμένο περίτεχνα στις άκρες ενος βουνού, με μόνη είσοδο ένα τελεφερίκ, που περνά πάνω από ένα βαθύ φαράγγι, και ένα γραφικό χωριουδάκι στους διπλανούς πρόποδες. Στην πορεία, επισκεπτόμαστε τόσο μεσαιωνικές κατακόμβες και κρύπτες όσο και το γοτθικού στυλ εσωτερικό του κάστρου με τα μεγαλοπρεπή τζάκια. Στα προαναφερθέντα περιβάλλοντα διαδραματίζεται το πρώτο, πιο «προσγειωμένο», από τα δύο τμήματα του παιχνιδιού.

Στο δεύτερο τμήμα μεταφερόμαστε στην παραθαλλάσια πόλη Wulfburg, όπου και το σενάριο πλέον ξεφεύγει και η δράση είναι πιο έντονη, αφού οι ναζί βρίσκονται πλέον πολύ κοντά στο να ξεθάψουν το αρχαίο, καταραμένο μυστικό του Βασιλιά Otto. Ναι, ξέρετε που το πάμε, και δεν είναι spoiler να πούμε πως στο δεύτερο τμήμα την εμφάνισή τους κάνουν τα γνωστά και αγαπημένα nazi zombies -με την διαφορά βέβαια, πως εδώ πρόκειται για τα… πρώτα πρώτα Nazi Zombies. Εδώ είναι που «χαλάει» κάπως ο ρυθμός, αφού από το όμορφα δομημένο πρώτο μέρος, με το stealth, τις έξυπνα τοποθετημένες συμπλοκές και τη σχετικά στρατηγική σκέψη στις μάχες, περνάμε στο δεύτερο τμήμα που είναι σε σημεία πιο κουραστικό και… b-movie, αλλά εν τέλει αφήνει και αυτό τη νότα του στο γενικότερο σύνολο.

Εξάλλου, το gunplay -πιστό στη συνταγή του New Order- παραμένει κορυφαίο, με την απολαυστική χρήση των όπλων και τη ρεαλιστική ανάκρουση, τις ανταλλαγές πυροβολισμών με μπόλικους ναζί και τη φρενήρη δράση. Την εμφάνισή του κάνει συχνά και το stealth στοιχείο ως ευχάριστο διάλλειμα, με τον παίκτη να πρέπει να ελιχθεί σιωπηλά, εξουδετερώνοντας εχθρούς και κυρίως στρατηγούς, οι οποίοι μπορούν σε διαφορετική περίπτωση να καλέσουν ενισχύσεις που θα δυσκολέψουν πολύ τη μάχη. Είναι βέβαια τέτοια η ποιότητα του gameplay, που πολλές φορές δεν μας ενοχλεί το να σκοτώσουμε λίγους ακόμα ναζί -παικτικά και ηθικά– σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια, που περισσότερη μάχη θα ισούταν με πονοκέφαλο. Ακόμη, καινούρια προσθήκη αποτελεί η χρήση ενός σωλήνα, ο οποίος είναι το melee όπλο-πολυεργαλείο που χρησιμοποιείται σε ποικίλες καταστάσεις, όπως άνοιγμα κεφαλιών και πορτών και αναρρίχηση σε τοίχους. Από εκεί και πέρα, με το τέλος του campaign ξεκλειδώνονται και τα αντίστοιχα challenges της κάθε πίστας, όπου οι παίκτες μπορούν να κυνηγήσουν highscores, ενώ υπάρχουν και μπόλικα collectibles σε κάθε σπιθαμή της πίστας -κάποια για εμβάθυνση της ιστορίας και άλλα για trophies. Αξίζει να αναφέρουμε πως επανεμφανίζεται και η ευχάριστη έκπληξη του μικρού minigame Wolfenstein 3D όπως και στο New Order.

Το The Old Blood είναι ένα standalone DLC που περιέχει ορισμένα από τα καλύτερα στοιχεία του αρχικού παιχνιδιού, με μεγαλύτερη έμφαση στη δράση, και λιγότερο στην εξερεύνηση και το lore. Αν σας άρεσε το New Order, τότε δεν υπάρχει λόγος να μην ισχύει το ίδιο και για το Old Blood, αφού οι διαφορές είναι λίγες. Εφόσον δεν έχετε ασχοληθεί με το πρώτο, τότε το εν λόγω DLC αποτελεί έναν πολύ καλό και χορταστικό πρόλογο στην ιστορία του θρυλικού B.J. Blazkowicz.

To review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.