Call of Duty: Advanced Warfare – Ascendance
Περισσότερο mp, περισσότερα Zombies.
Περισσότερο mp, περισσότερα Zombies.
Ομολογούμενως, ένας από τους τίτλους που τράβηξε την προσοχή του online και μη gaming κοινού για το 2014, ήταν το Call of Duty Advanced Warfare. Τόσο οι ευνοϊκές συγκυρίες για τη σειρά όσο και ο σωστός συγχρονισμός της κυκλοφορίας ενός Call of Duty από ένα νέο studio, που έδωσε στον τίτλο φρέσκα gameplay στοιχεία και νέο περιεχόμενο, συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός τίτλου που αγαπήθηκε από μεγάλο ποσοστό παικτών. Η Activision, θέλοντας να διπλασιάσει τα κέρδη της από το “Brand name”, ακολούθησε και εδώ την παλιά, δοκιμασμένη μέθοδο των DLCs.
Όπως είναι ήδη γνωστό, η Sledgehammer Games, αναλαμβάνοντας για πρώτη φορά τα ηνία της ανάπτυξης ενός δικού της τίτλου Call of Duty, θέλησε να “χρυσώσει” το χάπι των DLCs, προσθέτοντας στο κάθε πακέτο ξεχωριστά και από ένα νέο χάρτη για το Zombies Mode του παιχνιδιού. Βέβαια, πρέπει να αναφερθεί πως το Zombies Mode του Call of Duty: Advanced Warfare -φέροντας τον τίτλο “Exo Zombie”- θέλησε να βαδίσει σε νέα μονοπάτια, διαφορετικά των προηγούμενων Zombies Modes και να πάει το mode αυτό ένα βήμα παρακάτω, προσαρμόζοντάς το στην ιστορία του παιχνιδιού και κάνοντας το διαθέσιμο μονάχα μέσω των DLCs.
Εμβαθύνοντας στο Call of Duty Advanced Warfare: Ascendance DLC, θα μπορούσε κάποιος να διαχωρίσει το πακέτο επέκτασης σε τρία επιμέρους σημεία. Το πρώτο και πιο ενδιαφέρον κομμάτι καλύπτεται από το Zombies mode, ενώ τις υπόλοιπες δύο θέσεις καταλαμβάνουν οι χάρτες και το επιπλέον όπλο που δίνεται ως δώρο στους αγοραστές του πακέτου επέκτασης, δίνοντάς τους με αυτόν τον τρόπο τη δυνατότητα να αλλάζουν ελαφρώς τις ισορροπίες μέσα στο παιχνίδι. Έτσι λοιπόν, το ohm 2-in-1 lmg/shotgun, που περιλαμβάνεται μέσα στο DLC Ascendance, ξεπερνάει κατά πολύ τις δυνατότητες του ΑΕ4 (railgun) που δόθηκε με το DLC Havoc, καθώς τόσο το μεγάλο Fire Rate όσο και το Damage εξαλείφουν κάθε είδους ανταγωνισμό.
Το μείζον θέμα του ohm 2-in-1 αποτελεί η δυνατότητα της γρήγορης εναλλαγής ανάμεσα σε μυδράλιο και καραμπίνα απλά με το πάτημα ενός κουμπιού, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο το ιδανικό όπλο όλων των ειδών πίστας που προσφέρει ο τίτλος. Εκτός του όπλου, το DLC περιλαμβάνει επίσης το Exo Grapple ως Exo Ability, που όμως μπορεί να χρησιμοποιηθεί μονάχα στο ομώνυμο mode, το οποίο απευθύνεται αποκλειστικά στους τέσσερις νέους χάρτες, καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο μια εντυπωσιακή δυνατότητα του εξω-σκελετού -που προσθέτει πολλές δυνατότητες και γρηγορότερους ρυθμούς στα match- άχρηστη.
Περνώντας, στο Infection, (η ονομασία του χάρτη στο Zombies Mode) βλέπουμε ορδές από Zombies που θα φροντίσουν να σας αλλάξουν την γνώμη για το μοναχικό παιχνίδι και να εκτιμήσετε τη συνεργασία κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Το νέο περιεχόμενο εδώ σε ορισμένα ταυτίζεται με τη λογική του Outbreak (ονομασία του χάρτη από το προηγούμενο DLC), αλλά ταυτόχρονα οι δύο χάρτες έχουν και πολλές διαφορές. Το Zombies Mode που προσφέρει το Ascendance περιλαμβάνει μια πιο μικρή πίστα, με κακή αρχιτεκτονική, όπου τρεις διαφορετικοί χώροι ουσιαστικά ενοποιούνται μέσω μιας αποχέτευσης, με αποτέλεσμα τα στενά περάσματα και οι άβολες καταστάσεις να δυσχεραίνουν την κίνηση.
Το παιχνίδι συνεχίζει μετά από το “τέλος” της προηγούμενης πίστας, με τον John Malkovich, τον Bill Paxton, την Rose McGowan και τον Jon Bernthal να ενσαρκώνουν τους αντίστοιχους χαρακτήρες τους για μια ακόμα φορά και να συνεχίζουν τη μάχη για επιβίωση, μέχρι τη στιγμή όπου η έλλειψη των πυρομαχικών θα τους καταβάλει, αφήνοντάς τους στο έλεος των εναπομείναντων εργαζομένων του Atlas. Λίγο πριν το τέλος, οι διασώστες μετά βίας καταφέρνουν να σώσουν και να μεταφέρουν αναίσθητους σε ένα επαρχιακό “Burgerαδικό” τους τέσσερις πρωταγωνιστές, όπου μόλις επανακτήσουν τις δυνάμεις τους, χωρίς καμία ιδέα για τον τόπο που βρίσκονται, θα αναγκαστούν να παλέψουν τόσο για τη ζωή τους όσο και για τη ζωή των εναπομείναντων πολιτών, που ζητούν ένα χέρι βοηθείας, και με τη διάσωσή τους δίνουν σε όλους τους παίκτες weapon upgrade bonus. Τέλος, η προσθήκη boss με νοημοσύνη και πλούσιο εξοπλισμό ανάμεσα στα waves μάλλον φθείρει την εικόνα περί “επιβίωσης” από Zombies και το οδηγεί σε δρόμους που χάραξαν τα σύγχρονα Resident Evil.
Οι multplayer χάρτες του Ascendance δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως κάτι το ιδιαίτερο. Τέσσερις διαφορετικοί χάρτες δίνονται στο πακέτο, που διαδραματίζονται σε εντελώς διαφορετικές τοποθεσίες, αλλά σχεδόν όλοι έχουν ένα κοινό και αυτό είναι η κακή αρχιτεκτονική. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο οι δημιουργοί δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν πως η Climate και η Site 244 έχουν “νεκρές” ζώνες, όπου οι παίκτες -απλά- δεν μπορούν να αντιληφθούν την ύπαρξή τους. Αφήνοντας πίσω το ελάττωμα αυτό, αξίζει να σημειωθεί πως οι πίστες είναι διαμορφωμένες με τέτοιον τρόπο ώστε ο παίκτης να μπορεί να αξιοποιήσει με ορθό τρόπο τις δυνατότητες τους εξω-σκελετού και γι’ αυτό τα τοπία περιλαμβάνουν πολλά επίπεδα και εμπόδια. Μεμονωμένα,η Perplex ξεχωρίζει, καθώς -παρόλο που ο χάρτης της είναι μικρός και τετράγωνος- περιλαμβάνει στοιβαγμένα σπίτια-κουτιά, που δημιουργούν ένα τριώροφο κτήριο γεμάτο εσχοές, οι οποίες εξυπηρετούν όλων των ειδών τα γούστα στo gameplay.
H Site 244 λαμβάνει χώρα σε μια τοποθεσία όπου ένα αεροπλάνο γεμάτο γυάλινες φιάλες με χημικά, καταρρίφθηκε δίπλα από το Mount Rushmore και έτσι οι παίκτες θα κληθούν να έρθουν αντιμέτωποι με τους αντιπάλους τους ανάμεσα στην πεδιάδα και το κουφάρι του αεροπλάνου. Η Climate, παρόλο που ξεχωρίζει στο μέγεθος όπως ήδη αναφέρθηκε, έχει πολλές νεκρές ζώνες, που καταστρέφουν τη μαγεία και περιορίζουν τις μάχες. Έτσι, ανάμεσα στη μαγευτική έρημο και τις εγκαταστάσεις του Atlas, θα πρέπει να κινείστε ασταμάτητα, καθώς η πίστα δεν προφυλάσσει τον παίκτη από τα εχθρικά πυρά. Βέβαια, εξαίρεση αποτελεί η υπόγεια εγκατάσταση της πίστας, όπου οι μάχες που εξελίσσονται μεταξύ των παικτών αποκτούν διαφορετικό, πιο έντονο ύφος.
Τέλος, ιδιαίτερη αίσθηση μας έκανε η Chop Shop, η οποία εξελίσσεται μέσα σε ένα φυλάκιο του Atlas και, κυριολεκτικά, κάθε κομμάτι της πίστας είναι αποκομμένο από τα υπόλοιπα μέρη και έτσι ο παίκτης πρέπει να είναι πάντα προσεκτικός, καθώς οι συμπαίκτες του δεν έχουν τη δυνατότητα να τον βοηθήσουν λόγω του ότι κάθε σημείο της πίστας είναι γεμάτο αντικείμενα και στενούς χώρους.
Συνοψίζοντας, θα μπορούσε κάποιος να πει πως η δουλειά που έγινε από τη Sledgehammer Games σε αυτό το DLC δεν ικανοποιεί και δείχνει κάπως πρόχειρη -ειδικά σε μια περίοδο όπου οι δημιουργοί θα έπρεπε να βάλουν τα δυνατά τους ώστε να “χτυπήσουν” το Battlefield Hardline, το οποίο αποτελεί τον μεγάλο αντίπαλο της σειράς. Σε γενικές γραμμές, οι πιστοί φίλοι του franchise δεν απογοητευθούν, αλλά το σίγουρο είναι ότι αυτό το πακέτο επέκτασης παραμένει υπερτιμημένο γι’ αυτά που προσφέρει.
