Batman: Arkham Knight
Ένας Ιππότης για τη Gotham.
Ένας Ιππότης για τη Gotham.
Τελικά είναι αυτή η προκαθορισμένη πορεία ενός επιτυχημένου franchise στην gaming βιομηχανία; Να ξεκινάει ως ένα outsider και να καταλήγει σε ένα mainstream μεγαθήριο με υψηλά production values αλλά και συμβιβασμούς και παραχωρήσεις; Το μεγαλύτερο κοινό και η απαίτηση για εμπορική επιτυχία σαφώς και σπρώχνουν προς αυτή την κατεύθυνση και το Batman της Rocksteady δεν παρακούει σε αυτόν τον κανόνα. Το Arkham Knight είναι κάτι που σίγουρα οι άνθρωποι της Rocksteady δε φαντάζονταν όταν έβαζαν πλώρη μέσα στη βιομηχανία, φιλοδοξώντας να δώσουν ένα από τα ελάχιστα σοβαρά super hero παιχνίδια του χώρου.
Η ομάδα αυτή έσπασε το κλισέ που ήθελε τα σύγχρονα super hero games να φτάνουν μετά βίας τη μετριότητα, και αυτό σε λίγες μόνο περιπτώσεις διότι η πλειοψηφία άγγιζε τον πάτο του πηγαδιού. Ας μην ξαναμιλήσουμε για το Arkham Asylum, αλλά ας ξαναθυμηθούμε για λίγο πόσο σπουδαίο παιχνίδι ήταν, όχι επειδή ήταν ένα καλό Batman παιχνίδι, αλλά απλά επειδή ήταν καλό σα σύνολο, είχε δεν είχε τον Batman ως πρωταγωνιστή. Η εμπορική επιτυχία που ακολούθησε έσπρωξε τη σειρά σε άλλα νερά -όπως φάνηκε με το City και το Origins. Προτιμήθηκε σαφώς η ποσότητα έναντι της ποιότητας, αυτό όμως δε στέρησε και τους δύο τίτλους από εκπληκτικές στιγμές που παρέπεμπαν στη Zelda-ειδή ανάπτυξη του ΑΑ.
Στο Knight, όμως, η επιλογή είναι σαφέστατη. Επιλέγεται και πάλι η ποσότητα, αλλά τις ιδιοφυείς στιγμές που είχαμε στο City (και λιγότερο στο Origins) η Rocksteady τις αντικαθιστά με το Batmobile, μία προσθήκη που αλλάζει τη φύση όλου του τίτλου. Κατά τη γνώμη μας, ακόμα και με αυτό το πολύ σημαντικό πρόσθετο στοιχείο, θα ήταν δυνατό να παραμείνει και ο χαρακτήρας των πρώτων τίτλων. Παρόλα αυτά, η ομάδα ανάπτυξης έριξε το περισσότερο βάρος στην προσπάθεια να εντυπωσιάσει με το Batmobile, αφήνοντας φτωχά τα υπόλοιπα κομμάτια του παιχνιδιού.
Όχι ότι η Gotham δεν είναι εντυπωσιακή. Όχι ότι το παιχνίδι δεν έχει περιεχόμενο τέτοιο ώστε να απασχολεί για ώρες τον παίκτη. Αλλοίμονο. Αυτή είναι μία δουλειά που οι άνθρωποι της Rocksteady τη γνωρίζουν πολύ καλά. Η ιστορία του Knight, ως κατάληξη του Σκοτεινού Ιππότη μετά το θάνατο του Joker, είναι πολύ ικανοποιητική και η παραγωγή ως σύνολο σε αυτόν τον τομέα, εκπλήσσει και πάλι. Πολλές ταινίες θα ζήλευαν το ξεδίπλωμα της πλοκής, την ερμηνεία των ηθοποιών και την εξέλιξη ενός hero plot, που τελικά μόνο τέτοιο δεν είναι. Παρόντες παλιοί γνώριμοι, ελάχιστοι νέοι χαρακτήρες (είναι στρατηγική επιλογή να παρελάσουν σχεδόν όλοι οι ήρωες και αντιήρωες χωρίς ανούσιες προσθήκες, έτσι ώστε να ενταθεί η συγκινησιακή φόρτιση), αποκαλύψεις, ανατροπές και φυσικά μία σκοτεινή ατμόσφαιρα που σκεπάζει τα πάντα.
Χωρίς να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο, η Gotham είναι ενδιαφέρουσα. Κλίνουμε περισσότερο προς το Arkham City βεβαίως, που ήταν γεμάτο παρανοϊκά σκηνικά, και το οποίο, συγκρινόμενο με τις πιο συμβατικές δομές μίας μεγαλούπολης, νικάει κατά κράτος. Καταλαβαίνουμε όμως την επιλογή να προχωρήσει η πλοκή και επιτέλους να εμφανισθεί με σάρκα και οστά η πόλη. Επειδή όμως ακριβώς πρωτεύοντα ρόλο διαδραματίζει το Batmobile, στη Gotham βρίσκουμε τελείως διαφορετικές προκλήσεις απ’ ό,τι στα στενά του Arkham. Γενικώς, το παιχνίδι δίνει ελάχιστα κίνητρα στον Batman να βρίσκεται στο δρόμο. Αντιθέτως, δίνει πολλά κίνητρα στο να κινείται με το Batmobile για να καθαρίσει την πόλη από το μηχανοκίνητο στόλο του Scarecrow αυτή τη βροχερή νύχτα που το Gotham έχει αδειάσει. Το σύνολο των υποαποστολών με το Βatmobile είναι χορταστικό, αλλά κινδυνεύει πολύ γρήγορα να γίνει ένας όγκος από mini games που θυμίζουν Armored Core ή Mech Assault. Συμβουλή μας, να διατηρηθεί μία ισορροπία μεταξύ των κύριων αποστολών και των αποστολών με το Batmobile διότι η κούραση θα έρθει αναπόφευκτα.
Βεβαίως ικανοποιεί ο χειρισμός του και το gameplay του. Έκαναν σωστή δουλειά στη Rocksteady και στο πώς κινείται και στο πώς μάχεται το Batmobile. Με τις απαραίτητες αναβαθμίσεις είναι πραγματικά μία πολεμική μηχανή που δύσκολα σταματιέται. Η χρήση του, παρόλα αυτά, στις βασικές αποστολές χωλαίνει. Και χωλαίνει όχι γιατί δεν ενσαρκώνεται σωστά, αλλά γιατί αυτό γίνεται τόσο κατευθυνόμενα που θυμίζει τα prompts στα platforming τμήματα του Uncharted.
Ελάχιστες είναι οι φορές που το παιχνίδι απαιτεί από τον παίκτη να σκεφτεί ποιο θα είναι το επόμενο βήμα και πώς θα χρησιμοποιήσει το Batmobile. Σε δύο περιπτώσεις χρειάζεται να βρεθεί στις ταράτσες κτηρίων. Ο δρόμος όμως είναι ξεκάθαρα προδιαγεγραμμένος. Σε δύο άλλες περιπτώσεις χρησιμοποιείται για τη λύση δύο εμπνευσμένων puzzle, τα οποία όμως αμέσως γίνονται ανέμπνευστα διότι ο Bruce Wayne μας λέει τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε. Οι αναμνήσεις του Arkham Asylum έρχονται αναπόφευκτα και αναρωτιόμαστε τελικά αν για τους ιθύνοντες της βιομηχανίας το μεγαλύτερο κοινό σημαίνει αυτόματα και χαμηλότερο IQ.
