Batman: Arkham Knight

Η λογική της κατευθυνόμενης δράσης είναι διάχυτη σε όλο το παιχνίδι. Είπαμε. Ποσότητα έναντι ποιότητας. Περισσότερα checkpoints με εχθρούς, περισσότερα turrets που πρέπει να καταστραφούν, αλλά μηδαμινή πρόκληση στο πώς θα προχωρήσει μία κύρια αποστολή. Δυστυχώς ξεχνάμε τους τεράστιους και δαιδαλώδεις εσωτερικούς χώρους που απαιτούσαν σκέψη και σύνθετη λογική ακόμα και για να «ξεκλειδώσουν». Το Arkham Knight έχει περιορίσει αυτή την πρόκληση αυστηρά στην ώρα της μάχης με το γνωστό και πάντα ενδιαφέρον σκηνικό με τον Batman εναντίον πολλών εχθρών και με σύμμαχο το περιβάλλον, τις σχάρες στο έδαφος, τα vantage points, τις σκιές και τους έτοιμους να διαλυθούν τοίχους.

Σε αυτόν τον τομέα ευτυχώς δεν αλλάζουν πολλά πράγματα. Η χρήση των gadgets είναι ελαφρώς περιορισμένη αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό διότι στο City η κατάσταση (ιδίως με τις Quick Moves) ήταν ελαφρώς χαοτική. Το stealth με οποιαδήποτε μορφή δουλεύει, η A.I. των αντιπάλων έχει γίνει ελαφρώς πιο επιθετική και πιο έξυπνη και γενικώς το κρύψιμο του Batman πιο δύσκολο. Νέοι εχθροί κάνουν την εμφάνισή τους, με εξοπλισμό εντοπισμού του Σκοτεινού Ιππότη, με συσκευές παραμόρφωσης και καμουφλάζ και μεγαλύτερη ισχύ. Το περιβάλλον όμως παραμένει πάροχος πλούσιων ευκαιριών για τον Batman. Στο δύσκολο επίπεδο, ορισμένες μάχες έχουν υψηλή πρόκληση (μιλάμε για τις μάχες που απαιτούν stealth και predator mode) και θέλουν σκέψη και σχεδιασμό.

Η προσθήκη του Predator Mode και της συνεργασίας με την Catwoman, τον Robin και το Batmobile (σε ορισμένα πολύ ενδιαφέρονται takedowns) είναι καθαρό cheat. Εντυπωσιάζουν, αλλά είναι cheat. Απλοποιούν τη μάχη, κάνουν αδιάφορο το Hit Count (αφού το δικό τους count γεμίζει αυτόνομα) και γενικώς διευκολύνουν τα πράγματα. Η melee μάχη (το γιατί ο Σκοτεινός Ιππότης αυτή την ύστατη ώρα συνεχίζει να ακολουθεί αυστηρά τον κώδικα τιμής του περί μη θανατηφόρων χτυπημάτων μάς ξεπερνά) είναι σχεδόν απαράλλαχτη με αυτή των προηγούμενων, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να χαρίσει την ίδια απόλαυση αλλά και να έχει τα ίδια προβλήματα με μη σωστή απόκριση των takedowns, διακοπή των τελικών χτυπημάτων που διαρκούν αδικαιολόγητα πολλή ώρα, ταυτόχρονη επίθεση πολλών αντιπάλων, οι οποίοι σε ορισμένες μάχες έχουν αυξηθεί εκνευριστικά, κτλ. Κάποιες μικροπροσθήκες απλά κάνουν ενδιαφέρουσα την εξερεύνησή τους από τους βετεράνους των παιχνιδιών, χωρίς όμως να διαφοροποιούν τη φύση της μάχης αυτής καθ’ αυτής.

Το μεγάλο πρόβλημα του Knight είναι δυστυχώς η ένδεια των βασικών αποστολών, που κρατούν ψηλά το ενδιαφέρον λόγω της πλοκής με τον μυστηριώδη Arkham Knight, την παράνοια του Batman, τον Joker που συνεχώς βρίσκεται μέσα στο μυαλό του και την Oracle, αλλά χωλαίνουν δραματικά σε δομή και εξέλιξη. Κατά το ξεδίπλωμά τους ο παίκτης αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται σχεδόν για ευθύγραμμα τμήματα δράσης γαρνιρισμένα με ελαφρώς περίπλοκες διαδρομές, που είναι απλά διεκπεραιωτικές.

Η απογοήτευση όμως έρχεται όταν ο παίκτης συνειδητοποιεί ότι τη θέση των Boss Fights, τα οποία ήταν σαγηνευτικά στο πρώτο Batman και φώναζαν δυνατά «παρών» στα επόμενα, έχουν πάρει μάχες με περισσότερους εχθρούς, αρένες που θυμίζουν high end challenges (έχουμε χορτάσει challenges, chlallenges και στις τελικές μάχες), και μία περίπτωση mini game με το Batmobile που θυμίζει Burnout. Δε θέλουμε να δώσουμε spoiler για το τέλος (σαφώς) αλλά περιμένετε να απογοητευτείτε οικτρά από τις επιλογές της Rocksteady για το πώς κορυφώνεται και καταλήγει η τρι (τετρά) λογία τους. Μα τι στο καλό, copyright κέρδη έχουν από το Batmobile; Είπαμε, καλό, χρυσό, αλλά μας συγχωρείτε κύριοι. Δεν είναι αυτό το Batman. Το Batman έτσι όπως εσέις σμιλέψατε.

Όλα αυτά βεβαίως σημαίνουν ότι «παικτικά» το παιχνίδι έχει μηδενική κλιμάκωση. Οι μάχες γίνονται δυσκολότερες επειδή αυξάνονται οι εχθροί και τα tanks, και τα gadgets ξεκλειδώνουν απλά για να χρησιμοποιηθούν ελάχιστα σε μία συγκεκριμένη αποστολή (τιμής ένεκεν) ή για τα Riddler Trophies, τα οποία είναι και τα μοναδικά που προσφέρουν πλέον μία πρόκληση σε τετριμμένα όμως μονοπάτια. Όσο για τα Riddler Challenges με το Batmobile; Eίπαμε. Burnout και Split/ Second. Αυτά όλα σημαίνουν φτωχό σχεδιασμό. Η ομάδα δούλεψε ώστε ο Batman να εκτοξεύεται ψηλά από το Batmobile εν κινήσει και αφού διαγράψει μία καμπύλη να ξαναπροσγειωθεί σε αυτό (προκαλούμε τον οποιοδήποτε να βρει ΕΝΑ σημείο στο παιχνίδι που η συγκεκριμένη κίνηση χρειάζεται πέρα από λόγους εντυπωσιασμού) αλλά δε δούλεψε ώστε να σχεδιάσει ένα σωστό Boss Fight ή να παρουσιάσει μία σκηνή υψηλής έντασης. Σημεία των καιρών,λ με δεδομένο ότι όλα τα εκατομμύρια των αγοραστών πρέπει να το παίξουν και να το τελειώσουν (διότι προφανώς τα ίδια εκατομμύρια δε μπορούν να τελειώσουν το AA;).

Τεχνικά, η Unreal Engine καταφέρνει ακόμα και σήμερα να προσφέρει σπουδαία πράγματα (συνεχής βροχή, αταλάντευτο frame rate στο One και το PS4, εντυπωσιακά Particle Effects και animation) αλλά είναι φανερά κουρασμένη. Aliasing, κάποια χαμηλής ποιότητας textures και η γνωστή μουντάδα (ανεξαρτήτου ατμόσφαιρας του παιχνιδιού) που τη χορτάσαμε τόσα χρόνια. Πάλι όμως κανείς δε μπορεί να μείνει δυσαρεστημένος μετά από μία καταστροφική βόλτα στη Gotham με το Batmobile, όπου τίποτα δε μένει όρθιο και μετά από ένα συνεργατικό takedown με την Catwoman που συνοδεύεται από πανέμορφα animations.

Στο ηχητικό κομμάτι, οι ερμηνείες παραμένουν σε υψηλότατα επίπεδα, αλλά θα μας επιτρέψετε να τονίσουμε ότι οι συνεχείς διάλογοι των thugs, που υποκλέπτει ο Batman, έχουν πάψει να είναι ατμοσφαιρικοί από το AC ακόμα. Είναι πολλοί, συνεχείς και ενοχλητικοί. Επιλογή για απενεργοποίηση παρακαλώ πολύ.

Το Arkham Knight είναι μία εκ του ασφαλούς προσέγγιση στο αποκορύφωμα μία τριλογίας. Αποκορύφωμα που ονομάζεται έτσι μόνο για λόγους χρονολογικούς. Διότι το αποκορύφωμα της σειράς παραμένει με τεράστια διαφορά το υπνωτιστικό AA, συνοδευόμενο πάντα από την ανάμνηση της τεράστιας έκπληξης που ένιωσαν τότε οι gamers.

Η Rocksteady δίνει ένα τέλος που κυρίως το βασίζει σε ορισμένες έντονες συναισθηματικά στιγμές, μία εντυπωσιακή (αν και ελαφρώς παρωχημένη) τεχνολογία, σε δοκιμασμένες και πετυχημένες συνταγές και σε μία πολύ σημαντική προσθήκη (Batmobile) που όμως απέχει ελάχιστα από την κόκκινη γραμμή της κατάχρησης. Στερεί όμως το παιχνίδι από στιγμές gameplay κορύφωσης που ήταν και το σημείο κατατεθέν της σειράς. Πληρώνει έτσι το τίμημα του να γίνεται ένα προϊόν της βιομηχανίας πολύ ευρύτερα αποδεκτό σε σχέση με τους ποροκατόχους του, χωρίς όμως αυτό να συμβαίνει με αναξιοπρεπή τρόπο. Απλά το Batman κατέληξε σε ένα παιχνίδι δράσης με ελάχιστα στοιχεία από το ένδοξο παρελθόν. Ας είναι.

Στην επόμενη σελίδα: Η έκδοση PC