Assassin’s Creed: Syndicate

Τσάι με λεμόνι στο Big Ben.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η είσοδος του Assassin’s Creed στη νέα γενιά κονσόλων δεν στέφθηκε και με τη μεγαλύτερη επιτυχία. Ήταν ένα launch γεμάτο bugs, τεράστια patches με καθυστέρηση και, εν τέλει, το γενικότερο συναίσθημα παραμένει πως αν εξαιρέσεις τα γραφικά, το παιχνίδι ελάχιστα είχε να προσφέρει στη φόρμουλα της σειράς. Ακόμα και το διαφημισμένο σύστημα με τους πολλούς Assassins δεν στάθηκε ικανό να αλλάξει την εικόνα μιας σειράς που τελευταία δείχνει να έχει πάρει την κατιούσα, αν όχι σε πωλήσεις, τότε σίγουρα σε ποιότητα.

Έτσι, η φετινή κυκλοφορία της σειράς έρχεται σε ένα πολύ κομβικό σημείο. Πάνω που –επιτέλους- αρχίζει η νέα γενιά να παίρνει μπροστά, τα παιχνίδια που θα μας απασχολήσουν για τα επόμενα 5+ χρόνια απλώνουν τις ρίζες τους στις καρδιές των gamers. Ένα ακόμα παιχνίδι που δεν θα ξεχωρίζει σε τίποτα από τα προηγούμενα ή ένα παιχνίδι που θα κυκλοφορήσει βιαστικά, είναι ικανό να κάνει πολύ μεγάλη ζημιά στη Ubisoft. Από τη μία, καλό θα της έκανε, μιας και ένα γερό “χαστούκι” είναι ικανό να αναταράξει τα νερά και να αναζωογονήσει τη σειρά. Από την άλλη, όταν μιλάμε για ένα παιχνίδι τέτοιου βεληνεκούς, το μόνο που θα επιθυμούμε είναι να προκύψει “δυνατό” και να προσφέρει νέες και μεγάλες συγκινήσεις. Στη φετινή Ε3 είχαμε τη δυνατότητα να ασχοληθούμε με το νέο Assassin’s Creed από κοντά και, έτσι, μπορούμε να σας μεταφέρουμε τις πρώτες μας εντυπώσεις.

Για όποιον δεν παρακολουθεί την gaming ειδησεογραφία, το νέο AC θα λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο κατά τη Βικτωριανή εποχή. Έχουμε πει και ξαναπεί πως το συγκεκριμένο σκηνικό έχει καταντήσει ολίγον τι επαναλαμβανόμενο, αλλά αφού το κοινό το αποζητά, οι εταιρείες το εκμεταλλεύονται. Σε αυτή την περιπέτεια, λοιπόν, ο παίκτης θα έχει τον έλεγχο των διδύμων Jacob και Evie, οι οποίοι ηγούνται μιας μεγάλης εγκληματικής οργάνωσης στο Λονδίνο. Προφανώς, όπως σε όλα τα παιχνίδια της σειράς, εμείς είμαστε οι «καλοί» παράνομοι και οι Templars είναι οι «κακοί» πλούσιοι/ κυβερνήτες κ.λπ., γεγονός που μας οδηγεί να μαχόμαστε για το καλό της ανθρωπότητας πίσω από τις σκιές.

Αυτή τη φορά, βέβαια, τα πράγματα δείχνουν μια σταγόνα πιο θολά. Στο demo που παίξαμε, οι χαρακτήρες μας έδειχναν σαν… πιωμένοι Βρετανοί στα Χανιά. Ναι, θέλουν να κάνουν το καλό, αλλά θέλουν να περάσουν και καλά και, γενικά, αν γίνει και καμιά ζημία, ε, δεν έγινε και κάτι. Αυτό δίνει στη σειρά έναν πιο ανάλαφρο τόνο, με ένα πιο φλεγματικό (και βρετανικό) χιούμορ που δεν το είχαμε συνηθίσει. Δεν γνωρίζουμε αν θα βγει σε καλό, αλλά τουλάχιστον είναι μια ενδιαφέρουσα αλλαγή. Και μιας και μιλάμε για αλλαγές, μία από τις πιο σημαντικές είναι πως αυτή τη φορά θα έχουμε δύο πρωταγωνιστές, με τον καθένα να έχει τις δικές του δυνατότητες αλλά και τη δική του εξέλιξη και αποστολές μέσα στο παιχνίδι. Θα μπορούμε ανά πάσα στιγμή να πάρουμε τον έλεγχο του χαρακτήρα που επιθυμούμε και να φύγουμε να εκτελέσουμε την αποστολή που επιθυμούμε, αφήνοντας τον άλλο σε μια pub, να πίνει χλιαρό ale και να τρώει βραστό αγριογούρουνο με σάλτσα μέντας.

Μια ακόμα ενδιαφέρουσα προσθήκη είναι αυτή των αμαξών και των τρένων. Ομολογουμένως, η ιδέα μιας επικής μάχης επάνω σε ένα κινούμενο τρένο φαίνεται πολύ πολύ διασκεδαστική! Όσο για τις άμαξες, είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε μια ξέφρενη καταδίωξη επάνω σε μία άμαξα και μπορούμε να πούμε πως το όχημα κινούνταν ομαλά και δείχνει να έχει σχεδιαστεί σωστά. Φυσικά, η συντριπτική πλειοψηφία των μετακινήσεων θα γίνονται με parkour και τρεχαλητό, οπότε η προσθήκη ενός grappling gun που θα μπορείτε να σκαρφαλώνεται κτίρια πιο γρήγορα ή να κάνετε flying fox από το ένα στο άλλο, είναι σίγουρα πολύ καλοδεχούμενη στη σειρά. Τέλος, μετά τα περσινά ανέκδοτα, η Ubisoft αποφάσισε πολύ σοφά να μην ενσωματώσει κάποιο multiplayer mode στο Syndicate, ρίχνοντας όλη την προσοχή τους στη βελτιστοποίηση του single player campaign.

Από εκεί και πέρα, όσα είδαμε μας κατέδειξαν ένα κλασσικό Assassin’s Creed. Ναι, για άλλη μια φορά το παιχνίδι διαθέτει υπέροχα γραφικά με πολύ καλό σχεδιασμό των μνημείων του Λονδίνου αλλά από εκεί και πέρα, όλα τα γνωστά θέματα της σειράς δείχνουν και πάλι να βρίσκονται εκεί. Οι εχθροί εμφανίζονται ξανά κατά δεκάδες και εξ αναγκασμού γίνεται συνεχής χρήση του μηχανισμού με block/ counters. Η ΑΙ δείχνει να είναι ακόμα στην εποχή του Assassin’s Creed 2, με αποτέλεσμα άλλοτε να αδειάζει η περιοχή γιατί χτυπήσατε έναν περαστικό και άλλοτε οι περαστικοί να βλέπουν 20 πτώματα στο πάτωμα, να ξεστομίζουν μια ατάκα και συνεχίζουν το περπάτημα. Γενικά, είναι φανερό πως η AI παραμένει παντελώς scripted στις περιφορές της γύρω από συγκεκριμένα σημεία, τυφλή σε σχεδόν ό,τι συμβαίνει γύρω της (αν πέσω από 20 μέτρα πίσω σου, λογικά πρέπει να με ακούσεις, όχι να κοιτάς τον τοίχο) και, δυστυχώς, δεν δείχνει να έγινε κάποια προσπάθεια για πραγματική βελτίωσή της.

Με λίγα λόγια, λοιπόν, αν είστε φανατικός οπαδός της σειράς, τότε ξέρετε ακριβώς τι να περιμένετε. To gameplay δείχνει πάνω κάτω το ίδιο, ο τεχνικός τομέας είναι κορυφαίος, ο κόσμος του παιχνιδιού είναι ακόμα πιο μεγάλος από το παρελθόν και, γενικά, όλα τα στοιχεία που έχουν καταστήσει τη σειρά αγαπητή, κάνουν την επιστροφή τους. Από εκεί και πέρα, αν περιμένετε να δείτε κάτι φρέσκο για να αναθερμάνει το ενδιαφέρον σας, αυτό μάλλον δεν θα έρθει από το gameplay. Ίσως όμως έρθει από την τρομερή “βρετανίλα” που κατακλύσει το παιχνίδι και ενδεχομένως να σας κάνει να νιώσετε πως παίζετε μέσα σε μια γκανγκστερική έκδοση του Λονδίνου κατά την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης. Και ίσως αυτό από μόνο του να είναι αρκετό.