Legend of Kay Anniversary
Η χρονιά της Γάτας.
Η χρονιά της Γάτας.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να επενδύσει κανείς σε ένα remaster. Για να είμαστε ακριβείς, είναι περίπου ισάριθμοι με τους λόγους να μην το κάνει κάποιος, γι αυτό όσες φορές κι αν επαναλάβουμε αυτήν τη συζήτηση, πάντα θα βρίσκουμε μπροστά μας δυο-τρία επιχειρήματα που είναι δύσκολο να απαντηθούν από οποιανδήποτε πλευρά. Έτσι, σε αυτήν την περίπτωση, η πλειονότητα των συνομιλητών καταφεύγει σε ένα από τα ισχυρότερα φιλοσοφικά/ διαλεκτικά όπλα που έχουν χρησιμοποιηθεί σε αυτόν τον πλανήτη και που τιτλοφορείται, σε απλά ελληνικά, ως “δε βαριέσαι, πάμε παρακάτω”.
Η περίπτωση του The Legend of Kay όμως μοιάζει να είναι κάπως διαφορετική. Σίγουρα δεν πρόκειται για κάποιο παιχνίδι ολκής του παρελθόντος, ούτε για must have εμπειρία που “επιτέλους” η νέα γενιά gamer έχει την ευκαιρία να βιώσει. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, οι περισσότεροι από εμάς ίσως να μη θυμόμαστε καν το δημιούργημα αυτό της Nordic Games για το PS2 που “πέρασε και δεν ακούμπησε” σε μια εποχή που τιτάνες του είδους πολέμουσαν με αξιώσεις και κατέληγαν στα ψηφιακά τάρταρα. Για κάποιον λόγο όμως κάποιοι αποφάσισαν να το επαναφέρουν στο PS4. Θεωρείστε σχεδόν δεδομένο ότι αυτός μάλλον απέχει μακράν από εκείνον που θα σας προτείνουμε εμείς. Δεν έχει να κάνει ούτε με νοσταλγία, ούτε με δεύτερη ευκαιρία, ούτε με οτιδήποτε άλλο έχει καταγραφεί στα πρακτικά των πολύωρων και πολύβουων συζητήσεων του θέματος remake. Εμείς σας προτείνουμε, ορθά-κοφτά, να παίξετε το συγκεκριμένο παιχνίδι για να δείτε πώς τότε, δύο γενιές πριν, φτιαχνόταν ένα μέσο παιχνίδι.
Με μπόλικο content, αξιοπρεπές gameplay και τεχνικό τομέα, υποτυπώδες σενάριο και πλοκή, αλλά πάνω απ’όλα, με σεβασμό στην ανάγκη του παίκτη να παίξει ένα παιχνίδι που θα του προσφέρει gaming εμπειρία και θα απαιτήσει από αυτόν skills και υπομονή για να δει όλα του τα κάλλη. Χωρίς μόνιμα pop-ups και παροτρύνσεις για σύνδεση στο διαδίκτυο, matchmaking με αγνώστους και – φυσικά – επιπλέον καταβολή χρημάτων για οποιονδήποτε αστείο λόγο. Όμως επειδή οι περισσότεροι από εσάς πιθανόν να μην είχατε ποτέ επαφή με τον συγκεκριμένο τίτλο, θα το αντιμετωπίσουμε ως κανονικό παιχνίδι και θα το αναλύσουμε υπό αυτό το πρίσμα κι όχι μόνο ως remake.
Σε κάποια υποτιθέμενη παραμυθιάρικη παραλλαγή της Άπω Ανατολής, σε ένα ξεχασμένο βασίλειο υπήρχαν 4 φυλές… ζώων που τηρούσαν το The Way και ζούσαν με αρετή και ειρήνη. Γάτες, βάτραχοι, πάντα και κουνέλια, βρήκαν αυτό που δεν μπορούν να βρούν δισεκατομμύρια δίποδα και το απολάμβαναν στο έπακρο. Την ειρήνη. Πουθενά όμως, σε καμιά ιστορία, το υποτιθέμενο Hobbiton δε μένει ανέπαφο από την επέλαση του κακού. Πονηροί αρουραίοι αλχημιστές συμμάχησαν με αιμοβόρους γορίλες και εισέβαλαν στη φιλήσυχη γη. Οι φυλές υποδουλώθηκαν στο… colonialism (ορίστε;) των εισβολέων και η ειρήνη επανήλθε, αλλά με διαταραγμένες πλέον ισορροπίες. Ένας θερμόαιμος νεαρός γάτος δεν μπορεί να ανεχτεί την κατάσταση και αφήνοντας τον θρυλικό γέροντα διδάσκαλό του, ξεκινάει να ανατρέψει την κατάσταση, αψηφώντας όλες τις διδαχές του The Way. Κάπου εδώ σταματήστε να ασχολείστε με το τύπου Κυριακάτικου cartoon/ Β-movie martial arts σενάριο, μιας και δεν εξελίσσεται ποτέ με δυναμικό κι ενδιαφέροντα τρόπο, παρά μόνο αναλώνεται σε διαλόγους που προκαλούν αρχικά μειδίασμα, στη συνέχεια την τάση να πιάσετε το κίνητο για σερφάρισμα και – αναπόφευκτα – στο skip.
Όπως και να χει, μετά τα λουστραρισμένα (ελέω remaster) cut scenes και τις comic παρεμβάσεις, ο παίκτης βρίσκεται ελεύθερος να δράσει σε έναν ψευδό-open world χάρτη, με χλιαρά tutorials και μπόλικη εξερεύνηση. Το λουστράρισμα δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο στα cinematics που προαναφέρθηκαν, αλλά σε καμιά περίπτωση δε θυμίζει PS2. Αντίθετα, αυτό που θα σας έρθει απευθείας κατακούτελα από τα σκονισμένα συρτάρια της μεσοπρόθεσμης μνήμης σας, είναι ο χειρισμός του παιχνιδιού και γενικότερα το gameplay του. Θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει Action-Adventure, αλλά επειδή έχουμε ναζιάρικες τάσεις, θα του αποδώσουμε με ακρίβεια τον χαρακτηρισμό Platform-Adventure, έτσι για να σας κάνουμε να τρέχετε στις Wiki και στο Google για να ερμηνεύσετε τον όρο. Η βασική προσωπικότητα του παιχνιδιού στρέφεται γύρω από το platform. Άλματα, διπλά άλματα, ειδικά άλματα, roll και τα συναφή, είναι ο τρόπος που θα καθοδηγείτε τον Kay στον τεράστιο κόσμο του παιχνιδιού. Θα συνομιλείτε με κόσμο, θα αναλαμβάνετε quests, θα ξεσκεπάζετε (κι ουχί πληρώνετε) secrets και collectibles και θα συμμετέχετε σε λογής-λογής mini games που προστίθενται ως αλατοπίπερο.
Κάποια στιγμή, αρκετά αργά και σε παντελή αντίθεση με τη δομή που ακολουθείται στους σύγχρονους τίτλους, θα έρθει και η μάχη. Το γεγονός της αργοπορημένης εισαγωγής της, σε συνδυασμό με το τι μας έχουν συνηθίσει τα παιχνίδια του σήμερα, θα σας κάνει να θεωρήσετε ότι πρόκειται για επιφανειακή προσθήκη. Για πασάλειμμα. Κάτι τέτοιο θα ήταν εσφαλμένο. Αργά και σταθερά, σαν τράκτορας με έξι τούρμπο επάνω, το σύστημα μάχης “αντριεύει και θεριεύει” μέχρι που αποτελεί αναπόσπαστο κι ισοδύναμο κομμάτι στο δίπολο – πλέον – gameplay του τίτλου.
Εξερευνήστε με platform χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε Jak & Daxter τίτλους, αλλά όταν έρθει η ώρα της μάχης, ρευστά και αναπόσπαστα, πολεμήστε με τρία διαφορετικά όπλα και επαρκές μενού κινήσεων. Όσο επικίνδυνο κι αν φαινόταν το εγχείρημα ενσωμάτωσης των παραπάνω, δουλεύει καλά. Επαρκώς καλά, θα λέγαμε, μετά από κάμποσες δεκάδες ώρες ενασχόλησης και τριβής μαζί του. Το γεγονός και μόνο ότι χρειάστηκαν έστω και μερικές ώρες δοκιμών για να τεσταριστεί το σύστημα μάχης στα εύκολα και τα δύσκολα, καταδεικνύει την αξία του.
Κάπως έτσι, περνώντας από ποικίλλα περιβάλλοντα, θα ζήσετε την εμπειρία σας στο παιχνίδι. Στα κατάλληλα σημεία, διάφορα mini games θα προσφέρουν μια εναλλακτική μορφή δράσης, όπως racing και flying διαδρομές. Πάλι εδώ ο κίνδυνος του “πασαλείμματος” ήταν ορατός, όμως με αξιοθαύμαστο τρόπο τα τμήματα αυτά υλοποιηθήκαν σωστά και ενσωματώθηκαν επιτυχημένα. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με μπόλικα secrets, δύσκολο – από ένα σημείο και μετά – platforming και την ανάγκη για περισσότερο… Platform/ Adventure θα σας κάνουν να εκτιμήσετε τον τίτλο που έχετε στα χέρια σας και να απορήσετε “γιατί δε φτιάχνουν πλέον τέτοια παιχνίδια”.
Όμως, μαζί με τα καλά της εποχής, ο τίτλος έφερε μαζί του και μερικά από τα χαρακτηριστικότερα “κουσούρια” που λυμαίνονταν τους τίτλους του τότε. Χαρακτηριστικότερο όλων, η προβληματική κάμερα. Υποτίθεται ότι είναι ελεύθερη, αλλά αυτό δεν ισχύει σε καμιά περίπτωση. Όχι μόνο δεν υπακούει στις περισσότερες εντολές του παίκτη, αλλά πολλές φορές μετακινείται μόνη της, καταστρέφοντας περιστασιακά τα platform skills σας και, συνεπαγόμενα, τα νεύρα σας. Σημεία που θα ολοκληρώνονταν με κάποιο skill και τη σχετική ανταμοιβή ικανοποίησης, καταλήγουν σε εκνευρισμό παρομοίου επιπέδου με τις “Κολώνες του Αίσχους” στο πρώτο God of War. Επιπλέον, το level design δείχνει να μην έχει συνοχή. Κάποια chapters θα είναι δαιδαλώδη και κάποια άλλα θα ολοκληρώνονται σε τρία λεπτά. Τα παραπάνω μπορεί να περνούσαν με επιείκια εκείνη την εποχή, αλλά εδώ πρόκειται για remaster και θα έπρεπε να είχαν διορθωθεί.
Παρά τα παραπάνω, η εμπειρία παραμένει ικανοποιητική και χορταστική και θα σας κρατήσει μέχρι να το τελειώσετε. Οι πιο “μερακλήδες” ίσως επιχειρήσουν να ξεκλειδώσουν όλα τα μυστικά και να βρουν όλες τις κρυμμένες περιοχές, κάτι που λείπει γενικά από τους τίτλους του σήμερα. Αν παραβλέψει κανείς τον παρωχημένο τεχνικό τομέα και τα δεινά του παρελθόντος που με απαράδεκτο τρόπο διατηρήθηκαν κι εδώ, είναι δεδομένο ότι θα απολαύσουν το παιχνίδι. Για όλους μας όμως, το Legend of Kay είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να ζήσουν ή να θυμηθούν πώς φτιάχνονταν τα παιχνίδια τότε – κι αυτό, εκτός από ένα ακόμα βέλος στη φαρέτρα των υπέρμαχων των remasters, είναι κι ο βασικότερος λόγος να αποκτήσετε το παιχνίδι.
To review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.
