MotoGP 15

Ο τομέας που το MotoGP 15 “δίνει ρέστα” είναι αυτός του φρεναρίσματος, ο οποίος πρακτικά αποτελείται από μια αλληλουχία κινήσεων, που η σωστή εκτέλεσή τους θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το βίαιο τράβηγμα της δεξιάς μανέτας –ή αν προτιμάτε της αριστερής σκανδάλης του χειριστηρίου- θα βυθίσει το μπροστινό της μηχανής, με την ανάρτηση να συναντάει τα όριά της και τα δισκόφρενα να αγγίζουν υψηλότατες θερμοκρασίες. Το πίσω μέρος λόγω απώλειας βάρους θα σηκωθεί ελαφρώς τον αέρα και πέρα από την έλλειψη ισορροπίας, ο οδηγός θα πρέπει να επιλέξει και την σωστή ταχύτητα στο κιβώτιο ώστε ο κινητήρας να μην χάσει τις στροφές του. Το προοδευτικό άνοιγμα του γκαζιού και ο έλεγχος της πρόσφυσης θα επαναφέρουν σιγά σιγά την μηχανή σε όρθια θέση –στο ενδιάμεσο ο χρήστης θα χτυπιέται από την χαρά του που κατάφερε ένα οριακό φρενάρισμα- μέχρι την προσέγγιση της επόμενης στροφής που το σκηνικό θα εκκινήσει και πάλι από την αρχή.

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν μόνο αν απενεργοποιήσει κάποιος όλες τις διαθέσιμες βοήθειες οδήγησης και επιλέξει τον υψηλότερο βαθμό εξομοίωσης. Το MotoGP 15 δεν είναι απάνθρωπο απλά απαιτεί πολλές ώρες προσαρμογής και υπομονής, γιατί διαφορετικά και δίχως καμία δόση υπερβολής, η επίτευξη ενός και μόνο γύρου δοκιμών φαντάζει ακατόρθωτη. Για την ύπαρξη αντίπαλων μοτοσυκλετών, ούτε λόγος, τουλάχιστον στην αρχή. Φυσικά ο τίτλος προσφέρει αμέτρητα περιθώρια παραμετροποίησης, προσπαθώντας να γίνει όσο το δυνατό πιο φιλικός στους αρχάριους χρήστες, αλλά με όλα τα drive assists ενεργοποιημένα, χάνει την ταυτότητά του και γίνεται αδιάφορος. Η ΑΙ των αντιπάλων σαφέστατα και είναι ανταγωνιστική, αλλά η ουσία βρίσκεται στην επιθετική οδήγηση και πραγματικά τον τίτλο θα τον απολαύσουν και εκτιμήσουν μόνο όσοι έχον την τύχη να βρεθούν πάνω σε κάποιο δίτροχο. Η σειρά της Milestone σχεδιάστηκε με την λογική της εξομοίωσης και έχοντας αυτή την παράμετρο κατά νου, μόνο ως μια τέτοια πρόταση θα πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Περνώντας σε τεχνικό επίπεδο, η εικόνα που συναντήσαμε ήταν αυτή που περιμέναμε. Από τη μία υπάρχουν οι μοτοσυκλέτες, οι οποίες είναι χάρμα οφθαλμών. Οι νέες κονσόλες δείχνουν τι μπορούν να κάνουν σε επίπεδο απεικόνισης, όπου ακόμα και οι πλέον δυσδιάκριτες λεπτομέρειες είναι παρούσες, ενώ στα πάρα πολύ κοντινά πλάνα η εικόνα δεν αλλοιώνεται καθόλου. Τα λογότυπα των χορηγών, η τραχιά επιφάνεια των ελαστικών, τα καψίματα στις εξατμίσεις, είναι όλα παρόντα και δοσμένα με περισσή προσοχή. Την ώρα του αγώνα, το σύνολο μηχανής αναβάτη δείχνει πανέμορφο, το animation του οδηγού είναι εντός κλίματος –εκτός φυσικά από τις πτώσεις- και γενικότερα η μηχανή γραφικών δεν δείχνει να δυσκολεύεται ποτέ, παρά την παρουσία πολλών αντικειμένων επί της οθόνης. Ίσως το κλειδωμένο frame rate στα 30fps να έχει βάλει το χεράκι του, αλλά θεωρούμε πως αυτή η άνεση της -γερασμένης κατά τα άλλα μηχανής γραφικών- δεν εξηγείται διαφορετικά.

Ο παίκτης, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, καλό θα ήταν να έχει τα μάτια του καρφωμένα στην άσφαλτο και μόνο εκεί. Αν κάνει το λάθος και κοιτάξει τριγύρω, η εικόνα που θα αντικρύσει ίσως να τον οδηγήσει ακόμα και σε πτώση. Δυστυχώς ο τρόπος με τον οποίο είναι σχεδιασμένες οι διαδρομές πλέον δεν πείθει, μιας και μεγάλου όγκου κατασκευές είναι ντυμένες με θολά textures, ενώ και ο τρόπος με τον οποίο έχουν αποδοθεί οι θεατές, είναι αποκαρδιωτικός. Ένα καλό παράδειγμα για σύγκριση αποτελεί το F1 2015, το οποίο τόλμησε -και υποβοηθούμενο από το ισχυρό hardware- παρουσίασε διαδρομές γεμάτες ζωή και απέδωσε κτίσματα πέρα της διαδρομής με σχεδόν γαργαλιστικές λεπτομέρειες. Το MotoGP 15 από την άλλη αποτυγχάνει παταγωδώς σε αυτόν τον τομέα και έτσι από την μία προσφέρει πανέμορφες μηχανές και από την άλλη ξεπερασμένες σχεδιαστικά διαδρομές, οπότε το σύνολο από μόνο του δεν μπορεί να δέσει και να δείξει αληθοφανές.

Στον τομέα του ήχου τα πάντα έχουν μεταφερθεί από την περυσινή έκδοση, οπότε ευτυχώς η κατάσταση κρίνεται ως αρκούντως… εθιστική. Η χροιά των κινητήρων για ακόμα μια φορά θα συνεπάρει τόσο τον παίκτη όσο και τους γείτονες –είπαμε η ένταση πάντα στο τέρμα- ενώ τα τελικά των εξατμίσεων θα δημιουργήσουν την απορία αν όντως πρόκειται για ένα videogame ή μήπως κάποιος άλλαξε τυχαία κανάλι και έπεσε επάνω σε ζωντανή προσβολή ενός αγώνα MotoGP. Τον ήχο της Desmosedici πρέπει να τον ακούσει κάποιος, έστω και μια φορά στην ζωή του ακόμα και ψηφιακά.

Οπότε φτάνοντας στο σημείο του τελικού πορίσματος, αναρωτιόμαστε τι θα πρέπει να γράψει κάποιος ώστε να μην αδικήσει τον τίτλο, αλλά από την άλλη να σταθεί δίκαιος απέναντι στο αγοραστικό κοινό, αφήνοντας στο περιθώριο τις δικές του μεγάλες αγάπες (την λέξη “εμμονές” την έχουμε ήδη διαγράψει…). Δυστυχώς, το MotoGP 15 δεν δείχνει να αλλάζει τις παλιές του συνήθειες και έτσι για ακόμα μια χρονιά δείχνει να αυτοπεριορίζεται σχετικά με το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Οι φίλοι των δύο τροχών εννοείται πως το έχουν ήδη στη συλλογή τους. Για όλους τους υπόλοιπους, η αγορά του δεν δείχνει να είναι απαραίτητη, γιατί τα ελάχιστα νέα στοιχεία δεν δικαιολογούν την αγορά του, ενώ και ο οπτικός τομέας σε καμία περίπτωση δεν αξιοποιεί την ισχύ της νέας τους κονσόλας. Είναι ένας ακόμα καλός τίτλος από τη Milestone, που όμως και πάλι δεν κάνει την υπέρβαση.

Το review βασίστηκε στην Xbox One έκδοση του παιχνιδιού.