Dishonored: Definitive Edition

Ατίμωση, Λύτρωση, Εκδίκηση.

---

Υπέροχες είναι οι περιπτώσεις σαν αυτή του Dishonored. Έμπειρη ομάδα, μεγάλος publisher και συνεχής κίνηση στα σοκάκια της βιομηχανίας ως underdog. Underdog γιατί δεν είναι Call of Duty, Halo, ή ακόμα και Bioshock του «πολύ» Levine, που κάπου μας τα μπέρδεψε στο Infinite. Ξέρετε, κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσουμε να γράφουμε ονόματα. Κάποτε θα πρέπει να προσωποποιήσουμε την αγαπημένη μας ενασχόληση. Να συνδέσουμε εικόνες με πρόσωπα, γραμμές σεναρίου με μυαλά, μουσικές και ηχοχρώματα με δημιουργούς. Αυτό το απρόσωπο, αυτό το αστραφτερά χαμογελαστό της σύγχρονης παραγωγής οδηγεί σε αδιέξοδες ατραπούς. Οδηγεί σε τοίχο. Άνθρωποι που δούλεψαν στο System Shock, στα Thief, στα Deus Ex, ΔΕΝ είναι τυχαίοι. Δεν είναι χθεσινοί. Είναι άνθρωποι με εμπειρία, με έμπνευση, με γνώση, και ανήκουν σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων του χώρου που δε θαμπώθηκαν κάποια στιγμή από τα φώτα της δημοσιότητας.

Τα ονόματα των εταιρειών και των studio δεν έχουν πλέον καμία σημασία. Είναι η Bungie η Bungie του Halo; Είναι η Bioware, η Bioware του Neverwinter Nights; Πού έχουν πάει τα μυαλά του Clover Studios; Τι κάνουν όλοι εκείνοι που παρέδωσαν αριστουργήματα στο παρελθόν; Γιατί ούτε είναι όλοι Spector να χαραμίζουν το ταλέντο τους σε ρετροδημιουργικές ανοησίες του Wii, ούτε όλοι αποφάσισαν να ανακαλύψουν την υπέρτατη δημιουργικότητα των tablet free to play παιχνιδιών.

Στην Arkane έχουν ένα αξιοθαύμαστο δυναμικό δημιουργών που χάρισαν τη σκοτεινιά στα Thief –και αυτή η σκοτεινιά μας ξανααγκαλιάζει στην ιστορία του Corvo και του Daud. Δημιουργών που μας χάρισαν την πολυπλοκότητα των χώρων του Arx Fatalis –και είναι αυτή η πολυπλοκότητα που γεμίζει μυστικά, περάσματα, αθέατες διαδρομές και χώρους το Dishonored. Δημιουργών που συνέβαλαν στις αφηγηματικές ακροβασίες του System Shock και στην RPG φύση των Deus Ex –κι έτσι προκύπτουν οι δυνάμεις του Corvo και του Daud και έτσι ο Outsider παραμένει η άγνωστη και μυστηριώδης φιγούρα που καθοδηγεί τα βήματά μας. Για το Dishonored αυτό καθ’αυτό δε θα πούμε πολλά πράγματα. Πρόκειται για ένα υπερπλήρες παιχνίδι που μπορεί να παιχτεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με το αν ο παίκτης επιθυμεί ένα High ή Low Chaos playthrough. Ο Corvo αποδρά από τη φυλακή και προσπαθώντας να καθαρίσει το όνομά του από την κατηγορία της δολοφονίας της Αυτοκράτειρας, εντάσσεται σε έναν μυστικό οργανισμό (τους Loyalists) που σκοπό έχει την ανατροπή του καθεστώτος που επιβλήθηκε στο Dunwall μετά το θάνατο της Αυτοκράτειρας.

Ο Corvo Attano μετατρέπεται σε μια φονική μηχανή που δρα στις σκιές και στο σκοτάδι, είναι εξοπλισμένος με gadgets που λειτουργούν αισθητικά και παικτικά σύννομα με την industrial punk ατμόσφαιρα του τίτλου και που του χαρίζουν τρομερές ιδιότητες, που ορισμένες φορές κάνουν τα πράγματα λίγο πιο εύκολα από ό,τι θα ‘πρεπε. Αυτό και η σχετικά αδύναμη A.I. του τίτλου είναι τα δύο σημεία τα οποία θα μπορούσαν να θεωρηθούν υπεύθυνα για τις όποιες τρικλοποδιές. Εφόσον όμως ο παίκτης επιλέξει να κινηθεί στις… στέγες, δεν κινδυνεύει και τόσο πολύ από τρικλοποδιές στο έδαφος.

Το gameplay του Dishonored παραμένει και σήμερα μοναδικό, συνδυάζοντας τη First Person μάχη (που μπορεί να μη χρησιμοποιηθεί και ποτέ) και τις stealth ικανότητες του Corvo, που του επιτρέπουν να καθαρίζει ολόκληρα κεφάλαια χωρίς να αφήσει ίχνος πίσω του. Η αίσθηση τίτλων όπως τα κολοσσιαία Thief και Deus Ex (αυτά που όλοι λατρεύουν, όλοι λατρεύουν να λένε ότι λατρεύουν, αλλά μη ρωτήσετε λεπτομέρειες γιατί «πέρασε πολύς καιρός μωρέ, που να θυμάμαι») είναι πανταχού παρούσα και αν θέλαμε να εντοπίσουμε που έχει ακουμπημένα τα βερεσέ του το παιχνίδι, θα λέγαμε ότι τα βρίσκουμε πιο κοντά σε μία μετεξέλιξη του μεσαιωνικού steampunk των Thief (αν μπορούμε να κάνουμε τέτοιες περιγραφικές ακροβασίες). Λίγο Bioshock, λίγο Thief, λίγο Deus Ex και λίγο Half Life 2 και αρχίζουμε και σχηματίζουμε μία εικόνα για το πόσο ενδιαφέρον μπορεί να είναι το παιχνίδι σε αυτό που περνάει στον παίκτη. Το να προσεγγιστεί ο τίτλος με μία άμεση τακτική (all guns blazing) αφαιρεί το προνόμιο να απολαύσουμε το 80% του περιεχομένου.

Χάνουμε το απολαυστικό gameplay που προσφέρουν οι stealth δυνάμεις, χάνουμε τον εξαιρετικό σχεδιασμό των επιπέδων με τις δεκάδες διαδρομές, τα μυστικά περάσματα, τα κρυφά δωμάτια, τις αόρατες ευκαιρίες για δολοφονίες και δράση. Χάνουμε το Lore, που παρά τις αδυναμίες του είναι πλούσιο και διαφορετικό από αυτά που έχουμε συνηθίσει στο εγγύς παρελθόν. Χάνουμε έναν πλούτο που δύσκολα φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά είναι συνέχεια εκεί και μας περιμένει. Είναι κρίμα που πριν την Definitive Edition δεν είχαμε την ευκαιρία να πούμε δυο λόγια για τα υπέροχα DLC του παιχνιδιού, τα οποία σε ένα βαθμό βελτίωσαν και τις αδυναμίες του αρχικού Dishonored. Το Dunwall City Trials μπορεί να είναι δέκα απλά challenges (εξαιρετικά σχεδιασμένα, αλλά παραμένουν απλές προσθήκες στο περιεχόμενο) αλλά τα The Knife of Dunwall και Brigmore Witches προσθέτουν μία επιπλέον διάσταση στη μυθολογία του Dishonored.

Kαι στις δύο (αλληλοσυμπληρούμενες) ομάδες αποστολών, πρωταγωνιστής είναι ο Daud, ο δολοφόνος της Αυτοκράτειρας, που αναζητά εναγωνίως τη Λύτρωσή του από τις επιπτώσεις του κακού που διέπραξε. Ο Outsider του δείχνει το δρόμο. Η Delilah, μία γυναίκα-μυστήριο, είναι το κλειδί, και ο Daud την αναζητά με τη βοήθεια των πιστών ακολούθων του (επίσης Assassins – οι Whalers), και μία σειρά νέων δυνάμεων (όπως το Blink που παγώνει το χρόνο). Και στο Knife… και στο Brigmore η A.I. έχει γίνει πιο ανταγωνιστική, οι προκλήσεις είναι μεγαλύτερες και η stealth προσέγγιση απαιτεί ακόμη περισσότερο σχεδιασμό και στρατηγική.