Σκέψεις
Από το ηλιοβασίλεμα των 80s στο γλυκό λυκόφως των 90s.
Από το ηλιοβασίλεμα των 80s στο γλυκό λυκόφως των 90s.
Απόγευμα. Κατηφόρα. Ο δρόμος σου περνάει έξω από μια αίθουσα ηλεκτρονικών. Μέσα, τύποι που κάθε λογική μάνα θα σου’λεγε να μείνεις μακριά τους, στέκονται με στραβές στέκες και το τσιγάρο στο στόμα πάνω από ένα ταλαιπωρημένο μπιλιάρδο. Η στάχτη πέφτει και καίει την τσόχα καθιστώντας μάταιη κάθε έννοια τέχνης και τεχνικής. Όπως όμως αγνοείται η λογική έτσι κανείς δε δίνει σημασία και σ’εσένα που μπαίνεις μέσα. Κανένας εκτός από τον μυστακοφόρο μεσήλικα που στέκεται πίσω από έναν βρώμικο πάγκο και σε “κόβει” από πάνω μέχρι κάτω. Για μια στιγμή σε πιάνει φόβος: δεν έχεις την ηλικία για να μπεις εκεί και θα σε διώξουν με φωνές. Όμως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Αναρωτιέσαι…
Η μυρωδιά του καπνού πλημμυρίζει τα ρουθούνια σου κι οι ήχοι ηλεκτρικής κιθάρας χτυπούν τα αυτιά σου με δύναμη, ντυμένοι με 80s παραμόρφωση και με τη μορφή κάποιας metal επιτυχίας του 1986. H αδρεναλίνη σου ανεβαίνει καθώς ακούς – όχι για πρώτη φορά – μια βραχνή φωνή να καλεί: “obey your master” . Δίπλα βλέπεις έναν μαντράχαλο να φτύνει μέσα από σάπια δόντια το γυαλί ενός φλίπερ, αλλά δε σε απασχολεί. Γιατί λίγο παραπέρα βρίσκεται μια σειρά από χαμηλότερες οθόνες, πολύ πιο πολύχρωμες όμως και παράγουν μια συνδυασμένη κακοφωνία ήχων που πνίγει όλα τ’άλλα.
Όσο δυνατή κι αν είναι η εισαγωγή του “Battery”, φθίνει στις συνάψεις που καταλήγουν τα ακουστικά σου νεύρα. Εκεί κατοικεί τώρα ο τετράμπιτος ήχος του Moon Cresta, που παίζει ένα επιβλητικό space theme καθώς τετραγωνισμένα διαστημόπλοια χωρίζονται στην οθόνη και μάχονται ορδές εξωγήινων… εντόμων. Η δράση διακόπτεται από το μήνυμα Insert coin, το οποίο με εξίσου εξωγήινη ωμότητα διατάζει το υποσυνείδητό σου να βάλεις το χέρι στην τσέπη και να βγάλεις χρήματα για να παίξεις. Το κάνεις και…
Όλα ξαφνικά βγάζουν νόημα. Δεν είσαι πια ανήλικος που μπήκε στα κρυφά για να κλέψει μια ματιά από τα “μπλιμπλίκια” που παίζονταν στις οθόνες. Κοντεύεις 40 χρονών. Το κέρμα που έβγαλες από την τσέπη σου δεν είναι “δεκάρικο”, αλλά κάποιο… άλλο νόμισμα. Γι αυτό δε σε προβλημάτισαν οι άγριες μορφές των θαμώνων. Γι’ αυτό ο μουστάκιας δε σε έδιωξε. Κάποια γιγάντια αίσθηση του χιούμορ σε ένα ετεροβαρές και καθ’όλα παράλογο σύμπαν σε μετέφερε πίσω στην εποχή των 80s όπως είσαι τώρα, σήμερα. Υπακούς στο νόμο του παραλόγου που κάνει τον κερματοδέκτη να δεχτεί το… εξωγήινο νόμισμα και παίζεις.
Παίζεις Moon Cresta σα να μην υπάρχει αύριο. Σε αντίθεση με τότε προχωράς, κερδίζεις. Δε χάνεις αμέσως γιατί γνωρίζεις ότι ο χρόνος σου δεν είναι πλέον μετρημένος εκεί μέσα. Το λιώνεις και ξέρεις ότι ένα μικρό παιδί παρακολουθεί με ενθουσιασμό πίσω από τα μάτια σου την πρόοδό σου στο παιχνίδι. Ενθουσιάζεσαι κι οι ασιθήσεις σου οξύνονται. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι το κασσετόφωνο σταμάτησε κι ο γιος του μαγαζάτορα βλέπει Saber Rider στην τηλεόραση. Το metal θέμα της εισαγωγής αυξάνει τις επιδόσεις σου στο δεκαπλάσιο – και ξαφνικά το σύμπαν ολόκληρο αρχίζει να παίζει κι αυτό φανταστικά παιχνίδια φτιαγμένα από μια άλλη νοημοσύνη.
Ο χρόνος περνάει κι εσύ δοκιμάζεις, προχωράς και τελειώνεις το ένα παιχνίδι μετά το άλλο χωρίς να έχεις σηκωθεί από τη θέση σου. After Burner, Wonder Boy, Arkanoid, Rastan Saga, Cabal, Bomb Jack, R-Type, Golden Axe, Pocket Gal…. H φυσική σου υπόσταση τεντώνεται κι απλώνει σα βούτυρο στο ψωμί, αλλά εσύ σαν άλλο Gollum δε μπορείς να αφήσεις την πολύτιμη αυτή ευκαρία να περάσει. Ο χρόνος περνάει με ιλιγγιώδη ροή και μόνο σταθερό σημείο εσένα και την οθόνη. Οι παραστάσεις αλλάζουν. Το ένα παιχνίδι διαδέχεται το άλλο κι εσύ ξέρεις ότι το παιδί πίσω από τα μάτια σου μεγαλώνει συνάμα. Αποβάλλει σταδιακά το φόβο και διεκδικεί το “δικαίωμα” της παρουσίας του στην αίθουσα παίζοντας τόσο καλά, ώστε οι “μεγάλοι” να τον αφήνουν να κάθεται για να δουν τα παιχνίδια επιτέλους να προχωρούν παρακάτω.
Εσύ στη δουλειά σου! Karnov, New Zealand Story, Tehkan World Cup, Bubble Bobble, Outrun, Pang, Double Dragon, Shinobi, Altered Beast, Street Fighter, Pac-Man, Green Beret, Ikari Warriors, Bank Panic, Arch Rivals… Τελείωσαν όλα κι εσύ σηκώνεις το κεφάλι. Η αίθουσα έχει αλλάξει. Η ώρα πέρασε και το όμορφο ηλιοβασίλεμα έγινε σούρουπο. Μεγαλύτερα μηχανήματα γεμίζουν τις γωνίες. Τα τραπέζια του μπιλιάρδου είναι καλυμμένα με τσιρότα. Τα φλιπεράκια λιγόστεψαν κι έδωσαν τη θέση τους σε καμπίνες μεγάλες κι εντυπωσιακές, ζωγραφισμένες με κάθε λογής εντυπωσιακά σχέδια. Νιώθεις έναν έφηβο να σε κοιτάει ανυπόμονα και ξαναγυρνάς το βλέμα σου στην οθόνη.
Τι συμβαίνει εδώ; Τα μηχανήματα παραμένουν παρόμοια αλλά το περιεχόμενο της οθόνης άλλαξε δραματικά. Δεκαεξάμπιτα γραφικά δίνουν ζωή στα καινούρια παιχνίδια και το κέρμα που απαιτείται είναι μεγαλύτερο. Μοιάζει σα να πέρασε μια ολόκληρη δεκαετία. Όλα μοιάζουν γνώριμα, αλλά είναι διαφορετικά. Η μυρωδιά του νοτισμένου ξύλου της καμπίνας σβήνει το τσιγάρο, αλλά πίσω από τον πάγκο κάθεται τώρα μια βαριεστημένη ξανθιά και στο κασσετόφωνό παίζει… Nirvana! Smells Like Teen Spirit λοιπόν και σα σε προβαρισμένο cue, ο έφηβος σε συγχορδία με το άψυχο, εξωγήινο μηχάνημα μουρμουρίζει βροντόφωνα “Insert Coin!” Κι εσύ υπακούς…
Ο ενθουσιασμός του απογεύματος δίνει τη σκυτάλη στην ηδονή. Street Fighter 2, Mortal Kombat. Tα παιχνίδια έχουν βελτιωθεί ραγδαία. Τι είναι αυτό που περνάει από την οθόνη; Knights of the Round, Spin Master, Raiden, Sunset Riders, Metal Slug, NBA Jam, Final Fight, Cadillacs and Dinosaurs, Power Instinct. Εκεί που πίστευες ότι τα καταφέρνεις καλά, ότι αντέχεις τα παιχνίδια του παραλόγου, πριν περάσει καλά-καλά λίγη ώρα η οθόνη μεταμορφώνεται ξανά. Τα γραφικά αλλάζουν κι οι χαρακτήρες επί της οθόνης γίνονται τρισδιάστατοι. Αυτά που ήξερες ως bobs και sprites δεν υπάρχουν πια. Αντικαταστάθηκαν από πολύγωνα. Οι Nirvana τελείωσαν κι άρχισε ο Λε-Πα. Τώρα φιγουράρουν άλλα ονόματα στην οθόνη κι αρχίζεις να νιώθεις σε πιο οικεία “νερά”, μιας και πλησιάζεις όλο και περισσότερο τη σημερινή εποχή.
Daytona και Sega Rally. Virtua Fighter και Tekken. Soul Calibur, Dead or Alive, Killer Instinct. Τα παιχνίδια αγρίεψαν. Τα fighting πολλαπλασιάστηκαν μαζί με τα racing. Κανένα πρόβλημα. Ξέρεις, παίζεις και συνεχίζεις. Gauntlet Legends, Dungeons and Dragons, Area 51, Point Blank, Virtua On, Virtua Striker, Run’N’Gun, Crazy Taxi, X-Men, Alien Vs Predator. Να και κάτι διαφορετικό. O έφηβος μεγάλωσε και φεύγει. Είδε αρκετά ή μήπως πέρασε η ώρα; Έχει ήδη νυχτώσει. Η ξανθιά σκάει μια τσιχλόφουσκα και λέει με τη βαρεμάρα έντονη στη φωνή της ότι πρέπει να κλείσουν. Βγαίνεις έξω και αυτόματα βάζεις τα χέρια στις τσέπες του τζην. Έβγαλε ψύχρα και δεν ήσουν ντυμένος καλά.
Συνεχίζεις τον κατήφορο για το σπίτι κι απορείς πως λειτουργεί ακόμα το μυαλό σου μετά από τόσο βομβαρδισμό χρωμάτων και ήχων. Κάπου εκεί στο “απόγευμα” είχες σκεφτεί ότι τα παιχνίδια που έπαιζες ήταν μονάχα ένα μέρος από όλα αυτά που υπήρχαν εκεί έξω. Άλλοι δυο ολόκληροι κόσμοι , όμως, περίμεναν πότε θα τους δώσεις σημασία με κάθε πιθανό κι απίθανο παιχνίδι να χάσκει στη δισκεττοθήκη. Ο ξάδελφός σου με τον 6128 είχε 320 παιχνίδια που σε περίμεναν με βαμπιρική αδημονία να ασχοληθείς μαζί τους. Πρόχειρα, σου ήρθε στο μυαλό o Captain Planet και το Renegade. Οι Ghostbusters και ο Robocop. Όμως σε περίμενε κι ο Δημήτρης με το Master System και το Alex Kidd φορτωμένο. Μάλλον θα προτιμούσες την Amiga σου και το Shadow of the Beast.
Παιχνίδια υπήρχαν σε ατελείωτους αριθμούς. Πολλά δεν τα γνώρισες ποτέ – και δε θα μπορούσες άλλωστε. Ο κόσμος έμοιαζε συμπαγής κι απρόσβλητος. Πώς να φθαρεί μια τόσο τεράστια δεξαμενή παιχνιδιών και μηχανημάτων; Αργότερα, όταν έπαιζες στο “σούρουπο”, οι τρεις gaming κόσμοι ήρθαν πιο κοντά. Άρχισαν να μοιράζονται πιο πολλά παιχνίδια κι έμοιαζε ότι κάποια στιγμή θα μπορούσες να παίζεις ηλεκτρονικά από το σπίτι σου. Τότε έμοιαζε όνειρο απατηλό. Τώρα φαντάζει σαν την αιτία που περιόρισε τις επιλογές σου σήμερα. Ακόμα υπήρχαν, στην αρχή των 90s, διαφορές στην gaming ταυτότητα του κάθε… κόσμου. Άλλο King of Fighters, άλλο Agony κι άλλο Monkey Island 2. Όσο όμως τα χρόνια περνούσαν τα σύνορα έφθιναν και οι κόσμοι μπλέκονταν μεταξύ τους ώστε να φτάσουν, σήμερα, να παίζουν σχεδόν όλοι τους τα ίδια παιχνίδια, με θολά όρια. Με αμφίβολα σύνορα.
Το χέρι που κρατάει τη ζυγαριά τραβάει την πρίζα από το συμπαντικό, περιπαικτικό, ηλεκτρονικό παιχνίδι που σε έβαλε να παίξεις. Πριν όμως η τελευταία γραμμή στη οθόνη καταλήξει σε τελεία και σβήσει, στο υποσυνείδητό σου πέρασε με πράσινα, εξαδικά, σύμβολα το εξής μήνυμα: “Όσο τα χρόνια περνούν, η ομορφιά στην απεικόνιση θα μεγαλώνει, αλλά η ποικιλομορφία θα περιορίζεται. Η ισορροπία πρέπει να διατηρείται” – κι η απόκοσμη φωνή που άκουσες τόσες φορές σε αυτό το δειληνό, σε ρωτάει: “τι διαλέγεις, ηλιοβασίλεμα ή σούρουπο;” λίγο πριν εξαφανιστεί, μαζί με την τελεία, με το σβήσιμο του ρεύματος.
