FIFA 16

Όπως καταλαβαίνετε, μέχρι εδώ το FIFA 16, όσον αφορά την λειτουργικότητα, τα modes, interface, αυθεντικότητα και παρουσίαση, είναι σχεδόν άψογο. Υπάρχει όμως ένας πυλώνας που νοηματοδοτεί όλα τα παραπάνω. Στο gameplay, το οποίο αποτελεί και το «ζουμί» της υπόθεσης, η EA έχει κάνει ορισμένες αλλαγές τις οποίες διαφήμισε αρκετά την προηγούμενη περίοδο. Αρχικά, η ταχύτητα του παιχνιδιού έχει μεγαλύτερα σκαμπανεβάσματα, οι παίκτες και η μπάλα έχουν μεγαλύτερο βάρος, και οι μάχες σώμα σε σώμα πρωταγωνιστούν σε κάθε διεκδίκηση. Ζητά από τους παίκτες υπομονή, και ανταποδίδει τα μέγιστα σε όσους ασπαστούν τη φιλοσοφία του. Εννοείται πως το επίπεδο που έχει φτάσει η σειρά είναι πολύ υψηλό και αυτό φαίνεται σε κάθε πτυχή του παιχνιδιού, από την παρουσίαση, τα γραφικά, τα πραγματικά εντυπωσιακά και αμέτρητα animations, βγαλμένα από το motion capture γνωστών παικτών, την υπέροχη ενσωμάτωση αληθοφανούς φυσικής στο παραμικρό άγγιγμα της μπάλας και σε κάθε μονομαχία μεταξύ παικτών. Όσα έχουν αγαπήσει οι φίλοι της σειράς ή τουλάχιστον τα περισσότερα, είναι όλα εδώ.

Η επίτευξη ενός γκολ είναι κάθε φορά μια συναρπαστική εμπειρία που ποτέ δεν είναι ίδια με την προηγούμενη, και μια ωραία πάσα, μια σέντρα στο δεύτερο δοκάρι, μια αλλαγή παιχνιδιού ή μια ντρίμπλα συναρπάζουν, γιατί δεν είναι εύκολο να επιτευχθούν. Αυτό που έχει αλλάξει καταρχάς, είναι το passing game: Υπάρχει πλέον η στοχευμένη πάσα, η οποία είναι πιο δυνατή και μπορεί να βρεί συμπαίκτες σε δύσκολα σημεία, αλλά είναι δίκοπο μαχαίρι καθώς έτσι το κοντρόλ είναι δύσκολο, και αν ο παίκτης δεν έχει καλή τεχνική ή καλή θέση, θα δυσκολευτεί να την κοντρολάρει. Το λάθος εδώ έχει να κάνει με την αποδυνάμωση την κανονικής πάσας, η οποία είναι ασθενική και συχνά με πολλά λάθη, σε μια προσπάθεια να ωθηθούμε στη χρήση του νέου feature. Αποτέλεσμα είναι να γίνονται αφύσικα πολλά λάθη και κακές πάσες, ακόμα και από παίκτες όπως ο Fabregas που έχει 90 passing. Σε συνδυασμό με το βάρος που έχει ρίξει πλέον το παιχνίδι στην κυριαρχία του κέντρου και την πιο επιθετική A.I., η κατοχή χάνεται πάρα πολλές φορές από απλές πάσες χωρίς ρίσκο, κυρίως στο online, και συνιστά ένα νευρικό παιχνίδι με πολλά σκαμπανεβάσματα στο ρυθμό του, που εν τέλει εκνευρίζει τον παίκτη και δεν αφήνει να παιχτεί ποδόσφαιρο αλλά… κλωτσοσκούφι.

“Η ταχύτητα του παιχνιδιού έχει μεγαλύτερα σκαμπανεβάσματα, οι παίκτες και η μπάλα έχουν μεγαλύτερο βάρος, και οι μάχες σώμα σε σώμα πρωταγωνιστούν σε κάθε διεκδίκηση.”

Το gameplay συνεχίζει να είναι στιβαρό, αλλά έχουμε ενστάσεις σχετικά με την κατεύθυνση που φαίνεται να παίρνει. Στο FIFA 15 γρήγοροι παίκτες χωρίς κάποια ιδιαίτερη τεχνική κατάρτιση μπορούσαν να γίνουν Overpowered και να αναστατώνουν κάθε άμυνα, και αυτό επίσης καταπολεμάται με τον λάθος τρόπο: Όχι FIFA, ο John Terry σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να προλάβει σε σπρίντ τον Sterling, αλλά το είδαμε κι αυτό. Παίκτες με πολύ μικρή ταχύτητα προλαβαίνουν άλλους που κανονικά δεν θα έπρεπε, και έτσι χαλάει όχι μόνο ο ρυθμός αλλά και η ισσοροπία του gameplay. Εκτός από αυτή την παραφωνία, γενικά το gameplay παραμένει απαιτητικό και ανταποδοτικό προς τον παίκτη, και ειδικά προς αυτούς που θα μπορέσουν να έχουν υπομονή στην κυκλοφορία της μπάλας, η οποία είναι κλειδί στη διάσπαση της αντίπαλης άμυνας. Η αλλαγή παιχνιδιού είναι ζωτικής σημασίας, ενώ οι συνεχείς πάσες προς αναζήτηση του κενού στην άμυνα είναι απαραίτητες. Συχνά τα ματς δεν έχουν τον εκρηκτικό ρυθμό που θα περιμέναμε, αφού συχνά θα χρειαστεί να γυρίσετε την μπάλα στον τερματοφύλακα για να μην χαθεί η κατοχή στο κέντρο, και πάλι η επίθεση από την αρχή.

Μιλώντας για το κέντρο, η μάχη για το χώρο είναι έντονη, και η μηχανή φυσικής και το collision detection βάζουν τα δυνατά τους για να αποδώσουν τις πολλές μάχες σώμα με σώμα που συχνά είναι συγκλονιστικές και πολύ όμορφα δοσμένες τόσο οπτικά, όσο και παικτικά. Με τη χρήση του trigger μπορούμε να τοποθετήσουμε το σώμα του παίκτη ανάλογα με τη μεριά που πρέπει να προστατεύσει την μπάλα, και πρόκειται για μια ουσιαστική λειτουργία στη ροή του παιχνιδιού. Το πρόβλημα εδώ, βέβαια, είναι πως οι διαιτητές δεν μπορούν να αξιολογήσουν σωστά πολλές περιπτώσεις, και έτσι δίνονται ανύπαρκτα φάουλ, δεν δίνονται άλλα οφθαλμοφανή ή μοιράζονται κίτρινες κάρτες κυριολεκτικά για το τίποτα. Είναι ένα αρκετά εκνευριστικό πρόβλημα που χαλάει τη ροή του παιχνιδιού και αναμφίβολα εκνευρίζει, ειδικά όταν δίνονται ανύπαρκτα πέναλτι από το τίποτα. Ταυτόχρονα, φέτος κάτι δεν πάει καλά με το L1, το κουμπί δηλαδή που αλλάζει παίκτες. Ενώ πέρυσι λειτουργούσε μια χαρά, φέτος η συμπεριφορά του είναι συχνά αλλοπρόσαλλη, καθώς επιλέγει εντελώς διαφορετικούς παίκτες από αυτούς που θέλουμε εκείνη τη στιγμή, προκαλώντας μεγάλη σύγχηση, και αυτό είναι κάτι που έχουμε ακούσει/διαβάσει και από άλλους. Δεν είναι όλες οι προσθήκες αρνητικές, αφού υπάρχει πλέον το No Touch Dribbling, η δυνατότητα δηλαδή να κάνουμε κινήσεις χωρίς τη μπάλα για να μπερδέψουμε τους αμυντικούς, και πρόκειται για μια πολύ χρήσιμη δυνατότητα που προσφέρει αρκετές εντυπωσιακές στιγμές.

“Το Ultimate Team παραμένει στην κορυφή, και αποτελεί από μόνο του λόγο να αγοράσει κάποιος το παιχνίδι. Είναι εθιστικότατο, καλοστημένο και αποτελεί σχεδόν… ξεχωριστό παιχνίδι εντός του παιχνιδιού, με τα δικά του, Online και Offline modes.”

Ακόμη μια ενδιαφέρουσα προσθήκη είναι το FIFA Trainer, το οποίο ενεργοποιείται και απενεργοποιείται πολύ εύκολα, και μπορεί να βοηθήσει κάποιους νεότερους παίκτες να μάθουν κόλπα και κουμπιά που αλλιώς δύσκολα θα προσέξουν, αλλά μέχρι εκεί. Εξάλλου έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που απαιτεί από τους παίκτες να εκμεταλλευτούν κάθε δυνατότητα που τους προσφέρει, να χρησιμοποιήσουν τακτικές και μηχανισμούς για να φτάσουν στη νίκη. Η ίδια η A.I. είναι πιο κινητική και «ζωντανή», καλύπτει συνεχώς χώρους και πιέζει πιο έξυπνα, ενώ όταν έχει την μπάλα είναι πολύ δύσκολο να την χάσει, και το μόνο που μπορεί να κάνει ο παίκτης είναι να καλύπτει συνεχώς χώρους και διαδρόμους για πάσες, ελπίζοντας να υποπέσει σε κάποιο λάθος. Οι τερματοφύλακες έχουν διορθωθεί σε μεγάλο βαθμό και πλέον διώχνουν με μεγαλύτερη σιγουριά, αλλά θέλουν ακόμα δουλειά για να φτάσουν στο επιθυμητό επίπεδο.

Το ευχάριστο είναι πως διορθώθηκε σε τεράστιο βαθμό το «κόλπο» με παίκτες που πέρναγαν πλαγίως τους τερματοφύλακες και πλάσαραν. Η άμυνα φέτος είναι πιο στιβαρή και δεμένη, με περισσότερους τρόπους αντιμετώπισης των αντιπάλων. Το World Class είναι ένα ικανοποιητικό επίπεδο, το οποίο προσφέρει πρόκληση αλλά και περιθώρια για νίκη και διασκέδαση. Οπτικά, οι διαφορές δεν είναι μεγάλες, αν εξαιρέσουμε τους βελτιωμένους φωτισμούς και κάποιες λεπτομέρειες που δίνουν μια πιο κοφτερή εικόνα, ειδικά σε μοντέλα παικτών που έχουν σκαναριστεί ξανά. Παρατηρούμε όμως ότι συνεχίζεται το φαινόμενο όπου κάποια χρώματα είναι πολύ έντονα, και μια «πλαστικότητα» στις υφές ορισμένων textures.

Γενικά, το FIFA 16 είναι ένα παιχνίδι που φέρει αισθητές αλλαγές σε σχέση με τον προκάτοχό του. Μάλιστα, αρκετές από αυτές είναι καλοδεχούμενες και χρήσιμες, αλλά το γεγονός είναι πως πρόκειται για προσθήκες που θα έπρεπε να γίνουν σε ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι. Από τη στιγμή που υπάρχουν σημαντικά προβλήματα που χαλούν την όλη εμπειρία, καλή πινελιά είναι το σπρέι των διαιτητών στα στημένα, αλλά θεωρούμε πως η ΕΑ θα έπρεπε να έχει ιεραρχήσει καλύτερα τις προτεραιότητες για τον τίτλο της. Εν τέλει, το FIFA παραμένει ένας κορυφαίος αθλητικός τίτλος, που αγγίζει δυσθεώρητα επίπεδα σε πολλούς τομείς.

Απλά, με τον ανταγωνισμό να παίζει πλέον μπάλα στα ίσια και να φτάνει με αξιώσεις στην περιοχή, τα προβλήματα αυτά χτυπούν στο μάτι πολύ άσχημα. Παρόλα αυτά, για τους φίλους του «σκεπτόμενου» ποδοσφαίρου, με αίσθηση τακτικής, ρεαλισμού και αυθεντικότητας, πιθανότατα αποτελεί το νούμερο ένα ποδοσφαιράκι αυτή τη στιγμή. Για πρώτη φορά, όμως, μετά από τουλάχιστον μια πενταετία, το FIFA βρίσκεται σε θέση αμυνόμενου, και η ΕΑ έχει πολλή δουλειά να κάνει μπροστά της.

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.