The Legend of Zelda: Tri Force Heroes

Από το hub λοιπόν, μπορούμε να επιλέξουμε και να τηλεμεταφερθούμε στα dungeons των Drablands. Τα Drablands χωρίζονται σε 8 θεματικές περιοχές (δάσος, πάγοι, ηφαίστειο κ.λπ.) με 4 υπό-περιοχές η κάθε μία. Συνολικά, λοιπόν, έχουμε 32 dungeons. Η 4η υποπεριοχή περιέχει και το “μεγάλο κακό”, όπου όταν τον νικήσουμε, ξεκλειδώνουν ειδικά challenges, τα οποία είναι σχεδιασμένα με τη λογική του να μας δώσουν μια νέα εμπειρία όταν ξαναπαίξουμε τα dungeons (π.χ. να βρούμε και να σκάσουμε όλα τα κρυμμένα μπαλόνια). Για τους completionists συνολικά μιλάμε για μια checklist των 128 προκλήσεων.

Τα dungeons μπορούμε να τα παίξουμε μη γραμμικά (με εξαίρεση το πρώτο που λειτουργεί ως tutorial) είτε σε Online multiplayer (με αγνώστους ή φίλους), είτε σε Local multiplayer είτε Offline (single player), με κοινή πρόοδο και στα τρία modes. Έχουμε δοκιμάσει μόνο το offline, μιας και η Nortec μας έδωσε μόνο έναν κωδικό review και δεν καταφέραμε να βρούμε άλλους για να παίξουμε online, παρά το μεγάλο χρόνο που αφιερώσαμε στην αίθουσα αναμονής. Ίσως όταν ακούτε 32 dungeons να ενθουσιάζεστε. Πράγματι, τα παιχνίδια της σειράς Legend of Zelda φημίζονται για το σχεδιασμό των επιπέδων τους. Από το ατμοσφαιρικό Snowpeak Ruins του Twilight Princess μέχρι τον λαβύρινθο του Water Temple στο Ocarina of Time. Δυστυχώς στο Tri Force Heroes τα dungeons είναι γραμμικά και αποτελούνται από 4-5 δωμάτια.

Στο πρώτο δωμάτιο υπάρχουν τα τρία dungeon weapons: ο κάθε παίκτης μπορεί να διαλέξει από ένα. Στα επόμενα δωμάτια, οι παίκτες θα πρέπει να συνεργαστούν και ο καθένας να αξιοποιήσει το dungeon weapon που διάλεξε. Όταν μιλάμε για συνεργασία, αναφερόμαστε στο μηχανισμό “Totem” όπου ο ένας παίκτης μπορεί να ανέβει πάνω στον άλλον και έτσι να αποκτήσουν πρόσβαση σε υψηλότερα επίπεδα. Η έξοδος του δωματίου ανοίγει είτε όταν οι παίκτες λύσουν κάποιο γρίφο (ο οποίος συνήθως έχει με την ταυτόχρονη ενεργοποίηση κάποιων διακοπτών) ή όταν οι παίκτες εξοντώσουν όλους τους εχθρούς. Μιας και μιλήσαμε για dungeon weapons, να πούμε ότι αυτά είναι παρόμοια τόσο ως προς το gameplay (χρησιμοποιούν το ίδιο σύστημα stamina που είχε και το  A Link between Worlds) όσο και ως προς τους μηχανισμούς τους. Δεν υπάρχει κάποια φοβερή πρωτοτυπία, έχουμε τα κλασικά: bow, boomerang, water rod κ.λπ.

Σε κάθε εξόρμηση η ομάδα ξεκινά με τρια fairies στη διάθεσή της, τα οποία και αποτελούν τις “ζωές” της. Αν η ομάδα τα βρει μπαστούνια σε κάποιο δωμάτιο, μπορεί να σπαταλήσει ένα fairy για να μεταφερθεί στο επόμενο, θυσιάζοντας έτσι όμως και ένα μερίδιο από τα τελικά loots. Να σημειωθεί ότι αν σε ένα dungeon ή challenge γίνει χρήση ενός fairy, αυτό δε θα σημειωθεί ως ολοκληρωμένο στην αντίστοιχη λίστα. Μιλώντας για loot, ο παίκτης μετά από κάθε αποστολή επιστρέφει στο hub και μπορεί να χρησιμοποιήσει τα αντικείμενα που βρήκε για να “ράψει” νέα κοστούμια. Τα κοστούμια αυτά μπορεί είτε να του δίνουν νέες ιδιότητες (π.χ. περισσότερες καρδιές ή το bow να κάνει ενός είδους spreadshot) είτε να είναι απλά κοσμητικά (π.χ. υπάρχει ένα 8-bit κοστούμι που συνοδεύεται με τα ανάλογα ηχητικά εφέ του NES για τον κάτοχό του). Αίσθηση μας προκάλεσαν τα φορέματα που μπορεί να φορέσει ο Link (crossdressing σε παιχνίδι της Nintendo;).

Όπως αναφέραμε, έχουμε καταφέρει να παίξουμε μόνο το single-player, όπου ο παίκτης χειρίζεται και τους τρεις Totem Heroes, έναν-έναν, εναλλάσσοντας τον κύριο μέσω της οθόνης αφής. Όπως προειδοποιεί και το παιχνίδι, η single-player εμπειρία θα είναι… δύσκολη. Διαπιστώσαμε ότι είχε δίκιο, αλλά δυστυχώς η δυσκολία ήταν με την κακή της έννοια: δε μιλάμε για υψηλή πρόκληση αλλά για εκνευριστική δυσκολία. Κάποια timed-sequences, τα οποία στο multiplayer φαντάζουν πανεύκολα, είναι ιδιαίτερα δύσκολα να τα κάνει ένας παίκτης μόνος του και απαιτούν αρκετές προσπάθειες trial and error για να βγουν (π.χ. ένα σημείο όπου οι Totem Heroes πρέπει να πασάρουν μια βόμβα μεταξύ τους πριν αυτή εκραγεί), ενώ οι μάχες, ιδιαίτερα προς το τέλους του παιχνιδιού, γίνονται εξαιρετικά εκνευριστικές. Τα bosses είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να απαιτούν συνεργασία, με αποτέλεσμα παίζοντας στο single-player να χάνετε όλη η μαγεία από το “χάος” που προκύπτει. Για να καταλάβετε τι εννοούμε, θα πρέπει να σας δώσουμε ένα μικρό spoiler. Το boss του Fire Temple είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να κάνει “lock” σε έναν παίκτη και να τον κυνηγάει. Παράλληλα, οι άλλοι δύο θα πρέπει να το χτυπήσουν στο weak spot, που είναι η ουρά του. Για φανταστείτε πόσο εκνευριστικό είναι αυτό σε single-player, όπου για μια δεδομένη χρονική στιγμή έχεις το χειρισμό μόνο του ενός εκ των τριών!

Αυτή ήταν μια (ίσως όχι και τόσο σύντομη) πρώτη ματιά στον τίτλο. Μέχρι την επίσημη κυκλοφορία του έχουμε περίπου 20 ημέρες. Ελπίζουμε μέχρι τότε να έχουμε δοκιμάσει και το multiplayer και να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Εξάλλου μιλάμε για ένα παιχνίδι που σχεδιάστηκε για να παιχτεί με παρέα. Πάντως, μπορούμε μάλλον με ασφάλεια να πούμε ότι, δυστυχώς μιλάμε για τη χειρότερη single-player εμπειρίας της σειράς Legend of Zelda μέχρι σήμερα. Ελπίζουμε αυτή η αρνητική εμπειρία να αντισταθμιστεί από ένα εξαιρετικό multiplayer.