Rainbow Six Siege
Χρειάζεται ακόμα δουλειά.
Χρειάζεται ακόμα δουλειά.
Δύο χρόνια έχουν περάσει από την παρουσίαση του Tom Clancy’s Rainbow Six Siege κατά την διάρκεια της Ε3 του 2014 και ομολογουμένως τα παιχνίδι, όλο αυτό το διάστημα, υπέστη τρομερές αλλαγές σε σημείο ώστε οι δημιουργοί να έχουν ζητήσει αναβολή της επίσημης κυκλοφορίας του. Πριν όμως αναλυθούν οι πληροφορίες που αποκομίσθηκαν κατά την διεξαγωγή της beta φάσης του τίτλου, χρήσιμη θα ήταν η αναδιατύπωσή του ρόλου που έχει ο τίτλος στην τεράστια κατηγορία των shooters. Αρκετοί (κυρίως νεαροί) gamers θέλησαν να κατατάξουν τον R6 στην ίδια κατηγορία με τις σειρές Call of Duty και Battlefield, γεγονός που τους οδήγησε σε λανθασμένα συμπεράσματα Το R6 Siege είναι ένα καθαρόαιμο Tactical/ Co-Op Online Shooter, που στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στην εναρμονισμένη συνεργασία και επικοινωνία των λίγων παικτών που αποτελούν την ομάδα. Χωρίς αυτό το χαρακτηριστικό, ο τίτλος χάνει την ουσία του, μετατρέποντάς τον σε ένα κλασικό “generic shooter”.
Παρόλο που κατά τη διεξαγωγή της Ε3 του 2015 η Ubisoft έκανε διαθέσιμη μια -ειδικά για την περίσταση- διαμορφωμένη έκδοση beta του παιχνιδιού για όλους τους επισκέπτες της έκθεσης, σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να τη συγκρίνουμε με την closed beta του τίτλου που έγινε διαθέσιμη πριν μερικές μέρες στο Xbox One, το PS4 και το PC. Ο λόγος για τον οποίο δεν είναι εφικτή η σύγκριση των δύο εκδόσεων, είναι ότι στην έκθεση οι επισκέπτες έπαιζαν συνεργατικά με άλλους δύο παίκτες ενάντια ορισμένων bots σε ένα κλειστό δίκτυό, ενώ η πιο πρόσφατη beta αποτελούσε μια μικρή γεύση της τελικής έκδοσης του παιχνιδιού. Αυτό σημαίνει ότι μιλάμε για διαφόρων ειδών ιντερνετικές ταχύτητες και ποικίλα pings, ενώ όταν μιλάμε για beta παγκόσμιας κλίμακας, τότε η έννοια “Bug” αποκτάει διαφορετική υπόσταση μέσα στο παιχνίδι. Πριν επεκταθούμε παρακάτω, θα ήταν συνετό να θυμάστε ότι μιλάμε για τη beta έκδοση του παιχνιδιού και όχι την τελική έκδοση, καθώς -σύμφωνα πάντα με τους developers του R6- όλα τα προβλήματα θα πάψουν να υφίστανται σε αυτήν.
Η δοκιμαστική έκδοση του παιχνιδιού, σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδόσεις που έκανε διαθέσιμη η Ubisoft, περιείχε δύο διαφορετικά modes καθώς και ένα υποτυπώδες tutorial για τις πολύ εξειδικευμένες δυνατότητες του νέου τίτλου της σειράς. Το πρώτο mode, γνωστό και ως Terrorist Hunt, τοποθετούσε πέντε παίκτες ενάντια σε τριάντα bots που κάνουν παροδικά random spawns, ώστε οι παίκτες να βρίσκονται συνεχόμενα σε εγρήγορση ενώ περιπλανώνται στο κεντρικό κτήριο της πίστας. Με τρία επίπεδα δυσκολίας, το Terrorist Hunt αποτελεί την ιδανική λύση για να προσαρμοστούν οι νέοι παίκτες στη λογική του παιχνιδιού. Το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο mode είναι πως η ΑΙ των αντιπάλων, καθώς είναι τραγικά κακή, καταστρέφει οποιονδήποτε ρεαλισμό δημιουργεί ο τίτλος.
Από την άλλη μεριά, το mode που αφορούσε το καθαρόαιμο multiplayer κομμάτι του παιχνιδιού, με match των 5 vs 5, κατάφερε να δώσει άλλου είδους αέρα δράσης, στρατηγικής και συνεργασίας από κάθε άλλο FPS Shooter που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην αγορά. Με το ξεκίνημα του αγώνα, το παιχνίδι χωρίζει τους παίκτες σε δύο ομάδες των πέντε ατόμων, με τη μία να εκτελεί χρέη τρομοκρατών και την άλλη να αποτελεί τις ειδικές δυνάμεις. Σκοπός των defenders είναι η προστασία των δύο βομβών από τους attackers, από τους οποίους ένα εκ των πέντε φέρει μια αφοπλιστική μηχανή. Στον πρώτο γύρο, τόσο οι τρομοκράτες όσο και τα άτομα των ειδικών δυνάμεων έχουν 45’’ να διαλέξουν κλάση (a.k.a. operators) καθώς και να ψηφίσουν ένα από τα προκαθορισμένα μέρη όπου θα κάνει η κάθε ομάδα spawn (για τους defenders η επιλογή του spawn καθορίζει και την τοποθεσία των βομβών).
Αφού οι παίκτες επιλέξουν την κλάση και την κατά αυτούς πιο ιδανική τοποθεσία για να κάνει spawn η ομάδα τους, οι attackers έχουν τη δυνατότητα για μερικά δευτερόλεπτα να ελέγξουν διεξοδικά το κεντρικό κτήριο της πίστας με drones, ώστε να εντοπίσουν τις βόμβες και να μην οδεύουν στα “τυφλά” οι attackers. Το ίδιο ακριβώς χρονικό διάστημα έχουν και οι τρομοκράτες ώστε να οχυρώσουν τις εισόδους που οδηγούν στις βόμβες, καθώς και την τοποθέτηση εμποδίων που θα κάνει πιο δυσπρόσιτη την επίθεση των εχθρών, ενώ στο τέλος κάθε γύρου οι ομάδες αλλάζουν ρόλο. Νικήτρια ομάδα ορίζεται αυτή που θα καταφέρει πρώτη να συγκεντρώσει τρεις νίκες. Τέλος, πρέπει να αναφερθεί πως ο κάθε παίκτης -πέραν της κλασσικής “ζωής” που έχει στο match, όπως συνηθίζεται στα περισσότερα shooter games- έχει και armor, που όμως η ανάλωση του ουσιαστικά κηρύττει το τέλος της παρουσίας του παίκτη για το παρόντα γύρο. Μια λάθος κίνηση μέσα στο παιχνίδι είναι αρκετή ώστε να στερήσετε από την ομάδα σας την πολύ σημαντική παρουσία σας σε έναν ολόκληρο γύρο. Ο λόγος που γίνεται τόσο μεγάλος ντόρος για το θάνατο ενός παίκτη, είναι επειδή όταν μιλάμε για πενταμελή ομάδα, ο ρόλος κάθε παίκτη είναι ορόσημο μέσα στο παιχνίδι.
Έχοντας ήδη γίνει αναφορά στους operators, θα ήταν συνετή μια γρήγορη αναφορά και στο συγκεκριμένο τομέα. Έτσι λοιπόν, το Rainbow Six Siege έρχεται την 1η Δεκεμβρίου με 14 συνολικά operators (7 attackers και 7 defenders). Ο κάθε operator ξεχωριστά, μέσα στο παιχνίδι κατέχει μία και μοναδική θέση. Επιπλέον, παρόλο που όλες οι κλάσεις έχουν μοναδικά special weapon, ο κλασσικός οπλισμός παραμένει σε πολύ υποτυπώδη επίπεδα και έτσι το εύρος των όπλων που δίνονται σε κάθε operator ξεχωριστά μέσα στο παιχνίδι, είναι κατά πολύ περιορισμένο, με διαθέσιμες μονάχα δύο με τρεις επιλογές.
Παράλληλα, το οπτικοακουστικό κομμάτι του τίτλου δεν εκπλήσσει ούτε προσφέρει κάτι ξεχωριστό στον παίκτη σε σύγκριση με άλλα next-gen shooters, ενώ σε καμία περίπτωση η πρόσφατη δοκιμαστική έκδοση του παιχνιδιού δεν μπορεί να ταυτιστεί με την έκδοση που αρχικά είχε παρουσιαστεί πριν δύο χρόνια. Κάθε χάρτης του R6 Siege περιλαμβάνει ένα κλασσικό κλισέ του τύπου “κεντρικό κτήριο με αυλή”, όμως το κάθε επίπεδο ξεχωριστά είναι εμπλουτισμένο με μια μοναδικά διαφορετική και πλούσια διαρρύθμιση στο χώρο, προσφέροντας στους παίκτες έντονες στιγμές δράσης. Ομολογουμένως θα ήταν πιο συνετό αν τα επίπεδα των πιστών είχαν μεγαλύτερη δυνατότητα καταστροφής από την ήδη υπάρχουσα, καθώς τα προκαθορισμένα ευάλωτα σημεία του παιχνιδιού μειώνουν το ρεαλισμό του.
Τέλος, η beta του Rainbow Six Siege, παρόλο που είχε ορισθεί πριν αρκετούς μήνες να διεξαχθεί συγκεκριμένη ημερομηνία για τα άτομα που έκαναν pre-order τον τίτλο, μαστιζόταν από τεράστια προβλήματα καθ’ όλη τη διάρκειά της. Infinity Loading Screens, μόνιμα παγώματα οθονών και απότομες αποσυνδέσεις κατά τη διάρκεια των matches ήταν μερικά από τα προβλήματα που επηρέαζαν έντονα τη beta. Βέβαια, αυτό που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση είναι πως, δυστυχώς για μία ακόμα φορά, το μοντέλο του online gaming μέσω των host καλά κρατεί. Όπως αντιλαμβάνεστε, από την στιγμή που μιλάμε για host μέσα στο παιχνίδι, πρέπει να προσαρμοστείτε σε έννοιες όπως αυτή του lag και disconect, καθώς γίνονται μόνιμοι θαμώνες μέσα στα matches.
Εν κατακλείδι, αυτή η δοκιμαστική έκδοση του Tom Clancy’s Rainbow Six Siege μάς έδωσε μια πολύ λεπτομερή περιγραφή για το πού βρίσκεται ο τίτλος της Ubisoft στην παρούσα φάση. Προφανώς οι δημιουργοί του παιχνιδιού αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα, τα οποία, όμως, όπως φαίνεται, σκοπεύουν να διορθώσουν (γι’ αυτό άλλωστε αναβλήθηκε και η επίσημη κυκλοφορία του παιχνιδιού). Η αίσθηση που αφήνει στους παίκτες η beta του νέο Rainbow Six είναι πανομοιότυπη με αυτή που άφηνε και το Evolve, δηλαδή, ωραίοι και πρωτότυποι μηχανισμοί, που δείχνουν πολλά υποσχόμενοι, αλλά η ορθή, τελική υλοποίησή τους δείχνει αμφιλεγόμενη.
