Wasteland 2: Director’s Cut

Σκαλίζοντας αυτό, έρχεται στην επιφάνεια και το ιδιαίτερο σύστημα δημιουργίας χαρακτήρα. Πολλοί θα το χαρακτηρίσουν ατελές. Κάποι, ίσως, προβληματικό. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου εκεί, μιας και υπάρχουν ένα σωρό skills που τραβούν την περιέργεια και προκαλούν το ενδιαφέρον για το πως θα υλοποιηθούν στη συνέχεια στο παιχνίδι. Πολλά από αυτά όμως είναι… dummies. Ψεύτικα. άχρηστα, άσφαιρα, ανούσια. Χωρίς να έχετε την παραμικρή ιδέα, θα ξοδέψετε το μοναδικό commodity που σας δωρίζεται με το level up στη μάταιη εξέλιξη μιας αχρείαστης ικανότητας. Αποτέλεσμα; Πολύ βαθειά μέσα στην εξέλιξη του παιχνιδιού να διαπιστώσετε ότι δε μπορείτε να κάνετε πολλά και βασικά πράγματα. Ρεαλιστικό, θα ισχυριστεί κανείς. Δεν είναι όλα τα ταλέντα χρήσιμα σε μια post-apocalyptic ερημιά, όμως ένα παιχνίδι πρέπει να σχοινοβατεί με ισορροπία μεταξύ fun και ρεαλισμού κι εδώ η πλάστιγγα τείνει να γείρει σε βάρος της διασκέδασης. Μπορεί ο έμπειρος C-RPG παίκτης να αναγνωρίσει τα πιο χρήσιμα skills, αλλά όταν θέλει ένας dev να αγκαλιάσει με τον τίτλο του περισσότερο και πιο διαφορποιημένο κοινό, θα πρέπει να λάβει υπόψιν του τέτοιες λεπτομέρειες.

Τα παραπάνω είναι πραγματικό κρίμα, γιατί αμαυρώνουν έναν τίτλο που κερδίζει το ενδιαφέρον από τα πρώτα λεπτά και μετά από λίγες ώρες και τον ίδιο τον παίκτη. Ο κόσμος, παρ’ότι υλοποημένος με φτωχό και παρωχημένο τεχνικό τομέα, δεσμεύει την καρδιά του παίκτη. Τον κάνει να αισθανθεί πνιγμένος στη σκόνη. Ευάλωτος στη φύση του παιχνιδιού. Τρωτός από το μέγεθος του κόσμου του και την βαναυσότητα του αγνώστου που περιμένει κρυμμένο στις ραδιενεργές σκιές του χάρτη. Αυτό, δεδομένων των χαμηλών στάνταρ παραγωγής, αποτελεί μεγάλη επιτυχία της ομάδας ανάπτυξης.

“Σύντομα θα καταλάβετε τον όγκο των πληροφοριών που θα σας βομβαρδίσει με κάθε μικρό αντικείμενο που μπορείτε να έρθετε σε interaction. Σύντομα θα αντιληφθείτε ότι ακόμα και το ίδιο το παιχνίδι δεν πολυνοιάζεται για εσάς και σας αφήνει να τα μάθετε όλα μόνοι σας.”

Έτσι, στην console εκδοχή του παιχνιδιού, η ομάδα κινείται σε στυλ console Diablo. Άμεσα, υπό τις διαταγές του αναλογικού μοχλού, τα μέλη κινούνται ελεύθερα. Τα shoulder buttons εναλάσσουν χαρακτήρες και τα triggers ανοίγουν τους αναμενόμενους “τροχούς” των εντολών. Ποικιλία επιθετικών επιλογών στον δεξιό, ικανότητες και adventure επιλογές στον αριστερό. Η άνεση, η ευκολία και η αμεσότητα με την οποία γίνεται ο έλεγχος είναι σχεδόν άψογες. Ο παίκτης δε θα προβληματιστεί πουθενά κι ο console user θα νιώσει τόσο σαν στο σπίτι του, όσο κι ο PC user με το mouse και το πληκτρολόγιό του. Άλλο ένα σημείο που θα πρέπει να δωθούν τα εύσημα στους προγραμματιστές.

Κάπου εδώ θα πρέπει να έχετε φτάσει περίπου στο μέσο της κανάτας. Θα έχετε φτιάξει την ομάδα σας σύμφωνα με τα πιστεύω και τις τακτικές σας και θα έχετε ξεχυθεί στην έρημο για τα πρώτα σας quest. Μέχρι τώρα, ατέλειωτα texts θα περιγράφουν στην τυπογραφική μηχανή του κάτω δεξιού μέρους της οθόνης και το πιο μικρό κι αδιάφορο item που θα συναντήσετε. Άλλοι μπορεί να κουραστούν από αυτά, άλλοι να βυθιστούν περισσότερο στη μαγεία του Wastelands 2. Είπαμε! Τέτοια παιχνίδια απαιτούν χρόνο, ηρεμία κι υπομονή. Μέχρι τώρα, αν έχετε αντέξει, θα νιώθετε την ερημιά φίλο σας. Θα περιπλανιέστε με τις ώρες, θα ξεχάσετε τον πραγματικό κόσμο και θα συναναστρέφεστε με NPCs (με μπόλικο voice over ελέω director’s cut), αναλαμβάνοντας κι εκτελώντας quests και δίνοντας αλεπάλληλες μάχες.

“Το Wastelands 2 Director’s cut είναι δύο πράγματα: Είναι το παιχνίδι διορθωμένο ως προς τα bugs κι εμπλουτισμένο ως προς τα patches, όπως θα έπρεπε να ήταν αρχικά. Είναι και η μεταφορά του στον “εξωγήινο” κόσμο των κονσολών, σχεδόν άψογη.”

Αυτές, όπως ειπώθηκε, γίνονται με σειρές. Σίγουρα όχι κάτι καινούριο στον κόσμο των κονσολών, που δείχνει όμως παράξενο όταν η ροή διακόπτεται για μετατραπεί ο κόσμος σε σκακιέρα και να παγώσει ο χρόνος. Εκεί, κάθε PC και NPC έχει τη θέση που είχε πριν αρχίσει η μάχη. Ξοδεύει ΑΡ για να κινηθεί, να επιτεθεί ή να κάνει οτιδήποτε άλλο. Αναλόγως των στατιστικών του κάθε χαρακτήρα προκύπτει και η σειρά με την οποία θα παίξει ο καθένας τους και η οποία απεικονίζεται στο πάνω μέρος της οθόνης. Εκεί, οι δύο τροχοί των triggers “κυβερνούν”τα πάντα και το αποτέλεσμα των πράξεων του παίκτη φιλτράρεται μέσα από ένα σύστημα πιθανοτήτων που πιθανώς να μοιάζει άδικο.

Παρ’όλα αυτά, οι μάχες είναι γενικά εύκολες κι η αίσθηση ανταμοιβής μεγάλη. Μοναδικό μελανό σημείο εδώ η κουραστική κάμερα, που σε συνδυασμό με τη διαδικασία εναλλαγής παίκτη μπορεί να οδηγήσει σε τραγικά λάθη, όπως για παράδειγμα να θεραπεύσετε έναν εχθρό αντί για σύμμαχο, ο οποίος στη συνέχεια να επιβιώσει και να εξοντώσει το δικό σας μέλος. Όλα τα παραπάνω έχουν ένα αδιαμφισβήτητο αποτέλεσμα: θα πορώνεστε με τις μάχες, θα χάνεστε στον κόσμο, θα ξεχνιέστε με τους διαλόγους – και τούμπαλιν. Οι ώρες θα περνούν κι εσείς δε θα σηκώνεστε από τον καναπέ, καταπίνοντας την εμπειρία του Wastelands 2 με μεγάλες, χορταστικές, γουλιές.

 “Στην console εκδοχή του παιχνιδιού, η ομάδα κινείται σε στυλ console Diablo. Άμεσα, υπό τις διαταγές του αναλογικού μοχλού, τα μέλη κινούνται ελεύθερα. Τα shoulder buttons εναλάσσουν χαρακτήρες και τα triggers ανοίγουν τους αναμενόμενους “τροχούς” των εντολών.”

Όσοι νικηθούν από τα ομολογουμένως υπερβολικά texts, πολύ απλά θα χάσουν αυτή τη γλυκιά μέθη. Μια μέθη που θα κρατήσει για πολλές-πολλές ώρες, απροβλημάτιστη πλέον από bugs και glitches κι ωραιοποιημένη από τα πάμπολλα patches που έδωσαν φωνή σε πολλούς διαλόγους και ζωή σε κάμποσους NPCs. Όταν με το καλό τελειώσει, πολύ πιθανόν να την ξαναεπιδιώξετε. Με γνώση και ωριμότητα πλέον, σε ανεβασμένο επίπεδο δυσκολίας. Αυτό που θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο, είναι ότι η επόμενη εμπειρία, το δεύτερο playthrough, θα είναι εντελώς διαφορετικό από το πρώτο. Άλλη ομάδα, άλλες επιλογές, άλλη πορεία, άλλο τέλος, σε έναν κόσμο που είναι τόσο μεγάλος και τόσο αληθινά φτιαγμένος που να μπορεί να χωράει κάτι τέτοιο. Θα βρεθείτε να μιλήσετε με έναν φίλο σας για το ίδιο παιχνίδι και να περιγράφετε καταστάσεις τόσο διαφορετικές, που να αμφιβάλλετε προσωρινά για το κατά πόσο μιλάτε για τον ίδιο τίτλο.

Το Wastelands 2 Director’s cut είναι δύο πράγματα: Είναι το παιχνίδι διορθωμένο ως προς τα bugs κι εμπλουτισμένο ως προς τα patches, όπως θα έπρεπε να ήταν αρχικά. Είναι και η μεταφορά του στον “εξωγήινο” κόσμο των κονσολών, σχεδόν άψογη και με μπόλικη φιλοδοξία για τη συνέχιση του είδους εκεί. Αυτή η μεταφορά όμως γέννησε κι άλλα προβληματάκια. Έφερε ένα προβληματικό lock on να συνδυαστεί με την ήδη ανεπαρκώς ελεγχόμενη κάμερα και να επιφέρει σύγχυση στη μάχη. Πρόσθεσε τα παραπάνω στις ήδη υπάρχουσες ελλείψεις σε tutorial και ισορροπία στη δημιουργία κι ανάπτυξη χαρακτήρα, καταφέρνοντας να σπιλώσει το λαμπερό δημιούργημα του Fargo.

Όπως και να’ χει όμως, είναι ένα παιχνίδι που απαιτεί υπομονή. Όταν αυτή υπάρξει, τα παραπάνω εξαλείφονται κι η εμπειρία είναι γλυκιά, βαθειά και δύσκολο να εγκαταλειφθεί. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που θα σας κρατήσει για δεκάδες – ίσως εκατοντάδες – ώρες δεσμευμένους και θα σας ανταμοίψει με τον καλύτερο τρόπο: με βαθύτατο immersion, ικανοποιητικές μάχες με αίσθηση ανταμοιβής και πολυ-πολύ διάλογο με NPCs. Ένας κόσμος ολόκληρος για εσάς, ο οποίος παρά το γεγονός ότι υπέστη πυρηνική καταστροφή, καταφέρνει να αναδειχθεί απατηλά όμορφος και μια εμπειρία που θα την απολαύσετε όπως – ίσως – απολαύσατε κι αυτήν την κανάτα καφέ.

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.