WWE 2K16

Βαράτε με κι ας κλαίω…

---

Συμβαίνει, περιστασιακά, σε ένα φαινομενικά ξεκάθαρο σύνολο αντικειμένων, εννοιών ή προσώπων, να εισάγονται μέλη που ουσιαστικά θα έπρεπε να ανήκουν αλλού. Στον τομέα του αθλητισμού, για παράδειγμα, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου διάφορα αγωνίσματα βαφτίστηκαν “αθλήματα” για χάρη της οικουμενοποίησης, της κοινής αντιμετώπισης ή, αν θέλετε, για να ενταχθούν όλα στο λεγόμενο “κοινό παρονομαστή”. Κάποια από αυτά μπορεί να μην έχουν καμία αθλητική δραστηριότητα στον τρόπο διεξαγωγής τους, όπως παραδείγματος χάριν το τάβλι, που διεκδικεί να αντικατάστήσει την ελεύθερη πάλη ως ολυμπιακό “άθλημα”.

Κάποια άλλα φέρουν όλες τις ομοιότητες με πραγματικά αθλήματα, παραμένουν όμως στην ουσία ένα… show. Καλοστημένο, καλογυρισμένο και –γιατί όχι– εθιστικό στην παρακολούθηση και διασκεδαστικό. Εκεί, μάλλον, ανήκει και ο κόσμος-φαινόμενο της “επαγγελματικής πάλης” που μας έρχεται από τις μακρινές ΗΠΑ. Πραγματική όσο τα περισσότερα οικεία κι εξαγώγιμα προϊόντα τους, έχει μαγέψει παρ’ όλα αυτά χιλιάδες κόσμου και δημιούργησε την ανάγκη για μεταφορά στην ηλεκτρονική διασκέδαση εδώ και δεκαετίες. To WWE 2K16 της Yuke’s δεν είναι η πρώτη προσπάθεια και σίγουρα δεν πρόκειται να αποτελέσει την τελευταία. 

Ένας από τους λόγους που υπάρχει αυτή η ανάγκη για μεταφορά της δράσης στα χέρια ενός παίκτη είναι η επιθυμία του τελευταίου να βιώσει την εμπειρία που προσφέρει ο απαστράπτων κόσμος του αθλήματος. Να ζήσει μεγάλες και θρυλικές στιγμές στην ιστορία αυτού και –γιατί όχι– να ανελιχθεί “προσωπικά” -ή μάλλον μέσω του avatar του– στην κλίμακα της αναγνώρισης και της λαμπρής δόξας που φαινομενικά προσφέρει. Αυτός, είναι ίσως ο κύριος στόχος των παιχνιδιών αυτών τα τελευταία χρόνια και τον οποίο ο εν λόγω τίτλος καταφέρνει να υλοποίησει σε ικανοποιητικό βαθμό.

Περιέχοντας modes όπως το Showcase, δίνει την ικανότητα στον παίκτη-fan να ξαναζήσει (αν πρόλαβε να τη βιώσει αρχικά) την καριέρα και τις μεγαλύτερες στιγμές του “επαγγελματία παλαιστή” Steve Austin. Δοσμένη με αμέριστο παρουσιαστικό κάλλος, η προσθήκη αυτή αποτελεί ίσως το καλύτερο mode του τίτλου: Εξαιρετικά γραφικά, πάμπολλα οπτικά εφέ πέριξ της παλαίστρας κι εντυπωσιακή απόδοση του μοντέλου του αθλητή και των όποιων αντιπάλων του. Η αναμετάδοση έρχεται δοσμένη από βετεράνους του αγωνίσματος και τα συχνά-πυκνά cut scenes από πραγματικούς αγώνες, εισόδους στην αρένα και δηλώσεις αντιπάλων κάνουν ό,τι είναι δυνατόν ώστε να νιώσει ο παίκτης μέρος της πραγματικότητας αυτής.

“Στα pin downs μια μπάρα κινείται σε έναν κύκλο. Όσο πιο πολύ καταβεβλημένος είναι ο αμυνόμενος, τόσο πιο μικρή η μπάρα και τόσο πιο δύσκολο να επιτευχθεί το timed χτύπημα του κουμπιού και η αποφυγή.”

Σε αντίθεση με παλαιότερους τίτλους, δεν υπάρχουν rival αναμετρήσεις και παράλληλες “καριέρες”, παρά μόνο παρακολουθείται αποκλειστικά η πορεία του Steve Austin. Το mode αυτό δείχνει τόσο σφιχτό και καλοδουλεμένο που μάλλον θα δεσμεύσει κατά κύριο λόγο το χρόνο ενασχόλησης των φίλων του αθλήματος. Όμως οι ανάγκες αυτών δε σταματούν εδώ. Ποιος ανάμεσά τους δε θα’ θελε να δει τον εαυτό να ανεβαίνει στα ranks της διοργάνωσης, να παλεύει με τα μεταφορικά αυτά θηρία, να τυγχάνει αναγνώρισης και να απολαμβάνει την όποια δόξα;

Το κενό αυτό έρχεται να καλύψει το “My career” mode του παιχνιδιού. Εκεί, μέσα από έναν λεπτομερή –πλην όμως κουραστικό– editor μπορείτε να συνθέσετε την αρχοντιά σας, να τη στολίσετε με όλα τα παραμφερή διακοσμητικά και να την αμολήσετε για μάχη. Αξίζει να αναφερθεί ότι ενώ υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας τόσο ενός Superstar (άντρας παλαιστής) όσo και μιας Diva (γυναίκα παλαιστής), για τη δεύτερη δεν υπάρχει η δυνατότητα ανέλιξης στην κλίμακα του αγωνίσματος. Παράξενη παράλειψη και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τουλάχιστον λυπηρή.

“Χωρίς να έχει θυσιαστεί τίποτα από το σχεδιασμό των background και τα εφέ εισόδου του κάθε αθλητή, ο αριθμός των 100+ παλαιστών κατέστησε αδύνατον τη υλοποίηση όλων με την ίδια λεπτομέρεια.”

Όπως και να χει όμως, παρά το λεπτομερές της δημιουργίας χαρακτήρα, η παρουσίαση εδώ δεν είναι και τόσο εντυπωσιακή. Αυτό δε σημαίνει ότι για κάποιο λόγο χάλασε ο οπτικός τομέας. Όχι, αυτό συμβαίνει αλλού. Εδώ απλά λείπει όλη αυτή η τηλεοπτικής φύσεως αναμετάδοση και απόδοση της εξέλιξης του παίκτη στο άθλημα. Τα cutscenes δεν πλησιάζουν καν την ποιότητα και συχνότητα του Showcase και γενικά δίνεται η αίσθηση ότι ο δημιουργημένος αθλητής είναι “κάτι λιγότερο” από τους υπόλοιπους αστέρες και σίγουρα “πολύ λιγότερο” στα μάτια του ενθουσιώδη φίλου της σειράς. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει ένα mode καλοδουλεμένο, με μπόλικα στατιστικά στοιχεία και πρόκληση στους αγώνες, αλλά ίσως δεν είναι αυτό ακριβώς που θέλει να ζήσει ο παίκτης.