Need for Speed

Υπάρχουν, έτσι, 5 διαφορετικές “καριέρες” που μπορείτε να ακολουθήσετε: οι speed, style, crew, build και outlaw, χωρίς όμως ισορροπία μεταξύ τους. Αν για παράδειγμα επιλέξετε να αγνοήσετε την build διαδρομή, πολλά upgrades ανταλλακτικών θα μείνουν κλειδωμένα, ενώ, πολλές φορές, οι αγώνες δε δείχνουν να ακολουθούν τη λογική του μονοπατιού που διαλέξατε. Για παράδειγμα, drift challenges υπάρχουν στο crew, υπάρχουν όμως και στο style. Πραγματικά ξεχωριστό στοιχείο αποτελούν οι προκλήσεις Gymkhana κι οι παραπομπές στον Ken Block, που δείχνουν όμως παράταιρες με τις υπόλοιπες racing επιλογές και καταλήγουν να δίνουν την αίσθηση του “ξένου”. Έτσι, το πιο πιθανό είναι να ακολουθείτε παράλληλα όλες τις διαδρομές, ώστε να μην χάνετε και τα upgrades, αφήνοντας το νέο αυτό χαρακτηριστικό να ξεθωριάσει στο “ντουλάπι” των devs μέχρι να δουλευτεί καλύτερα σε επερχόμενο παιχνίδι. Reboot λοιπόν, σημαίνει και πειραματισμός…

Έτσι φτάσαμε πλέον στο σημείο όπου ξεκοκκαλίζεται ο χειρισμός του τίτλου, απογυμνωμένος από τεχνικό τομέα, gimmicks, σενάριο και νεωτερισμούς. Η οδήγηση στο Need for Speed ακολουθεί την πεπατημένη της σειράς σε μεγάλο βαθμό. Arcade αίσθηση, με έμφαση στην ταχύτητα και την υπερβολή, προσιτή προς όλους και με ΑΙ που θυμίζει arcade μηχανήματα του άλλοτε: στην αρχή παιδική και “βολική”, στη συνέχεια γεμάτη προφητικές ικανότητες και βαλτή να σας κόψει το δρόμο προς τη νίκη. Τίποτα καινούριο εδώ, εκτός… από τον αυξημένο αριθμό ρυθμίσεων.

“Η οδήγηση στο Need for Speed ακολουθεί την πεπατημένη της σειράς σε μεγάλο βαθμό. Arcade αίσθηση, με έμφαση στην ταχύτητα και την υπερβολή, προσιτή προς όλους και με ΑΙ που θυμίζει arcade μηχανήματα του άλλοτε.”

Για πρώτη φορά, ίσως, στη σειρά, μπορείτε να ρυθμίσετε πίεση ελαστικών, να ενεργοποιήσετε ή να απενεργοποιήσετε βοήθειες και να πειραματιστείτε με έναν αριθμό επιλογών που ίσως ξενίσει αυτούς που θέλουν να ορμήξουν κατευθείαν στη δράση. Σοφά η εταιρία επέλεξε να δώσει ελάχιστη πρακτική εφαρμογή των ανωτέρω, κατηγοριοποιώντας τα σε μόλις δύο μορφές: drift και grip. Kάθε επιλογή σας μετακινεί μια μπάρα είτε προς τη drift κατεύθυνση, είτε προς τη grip. Εύκολο για τους παλιούς, κάπως ενδιαφέρον για τους νέους. Reboot, πλέον, σημαίνει και σεβασμός στο feedback των fans.

Έτσι στήνεται λοιπόν το παιχνίδι. Ξεκινάτε με το αμάξι της επιλογής σας, ξεκλειδώνετε upgrades μέσω αποστολών ή level up (μαζεύοντας REP με νίκες ή φιγούρες στο δρόμο), ρυθμίζετε το μοντέλο οδήγησης που ταιριάζει στο στυλ σας και την αποστολή και αγωνίζεστε επιλέγοντας ποιανού χαρακτήρα τα χατήρια θα κάνετε. Κερδίζετε χρήματα, αγοράζετε νέο αμάξι. Rinse and repeat που λένε και τα πλυντήρια. Η επανάληψη αυτού του μοτίβου θα φθείρει γρήγορα το ενδιαφέρον, σα βαμβακερό εσώρουχο κι αυτό το κενό έρχονται να καλύψουν τα daily challenges (αποστολές της… ημέρας), τα collectibles και οι υπόλοιποι live παίκτες.

Αυτούς μπορείτε να τους προκαλέσετε σε κάποια αυθόρμητη “κόντρα” ή να τους στρατολογήσετε προσωρινά για να σας “βοηθήσουν” σε κάποιον αγώνα. Αυτό σημαίνει ότι απλά θα τρέχουν μαζί σας και – αν κερδίσετε – η συγκομιδή REP θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Το μοντέλο αυτό θυμίζει Driveclub και The Crew, όμως, όπως ίσως γνωρίζετε, ελάχιστα δούλεψε εκεί, ελάχιστα θα δουλέψει κι εδώ. Ποιος, άραγε, θα προτείνει σε έναν άγνωστο να τρέξει έναν αγώνα μαζί του για περισσότερο REP; Ποιος άγνωστος θα αφήσει τη ροή του δικού του παιχνιδιού για να τρέξει μια αδιάφορη αποστολή με μηδαμινή, γι’αυτόν, πρακτική επιβράβευση; Τώρα βλέπουμε ότι Reboot σημαίνει σύμπνοια με το πνεύμα της εποχής, σε ό,τι έχει να κάνει με το online.

Σε αυτό το σημείο είναι που αντιλαμβάνεται ο καθένας κατά πόσον το Reboot είναι κάτι που του ταιριάζει ή όχι. To gameplay του τίτλου είναι συμπαγές κι ευχάριστο. Τα νέα στοιχεία δένουν καλά με το πνεύμα της σειράς, αλλά το ενδιαφέρον ξεθωριάζει γρήγορα, μιας και αυτό το πνεύμα έχει ανακυκλωθεί ουκ ολίγες φορές. (Μοναδική εξαίρεση στο παραπάνω είναι οι Gymkhana αγώνες). Τα online στοιχεία μπορεί να χαρακτηριστούν από αδιάφορα εώς καλοδεχούμενα, ανάλογα με το πως απολαμβάνει κανείς τους social racing τίτλους – ενώ σε κάθε περίπτωση ο τεχνικός τομέας διαφημίζει το μηχάνημά σας. Reboot σημαίνει και υποκειμενική θεώρηση.

“Ξεκινάτε με το αμάξι της επιλογής σας, ξεκλειδώνετε upgrades μέσω αποστολών ή level up (μαζεύοντας REP με νίκες ή φιγούρες στο δρόμο), ρυθμίζετε το μοντέλο οδήγησης που ταιριάζει στο στυλ σας και την αποστολή και αγωνίζεστε επιλέγοντας ποιανού χαρακτήρα τα χατήρια θα κάνετε.”

Όταν όμως μπουν όλα μαζί σε ένα τσουκάλι, όταν το ξαναζεσταμένο feel της οδήγησης συνδεθεί με το άγευστο plot κι όταν όλα αυτά μαζί δώσουν την αίσθηση “μια από τα ίδια”, τότε θα υπάρξουν φωνές που θα πουν ότι ουσιαστικό reboot δεν έγινε ποτέ. Ότι η σειρά δεν προχώρησε, ούτε επαναπροσδιορίσθηκε. Ότι στην ουσία ήταν μια αφορμή για ένα ακόμα entry στο δημοφιλές franchise και η ευκαιρία για μια ακόμη ετήσια κυκλοφορία, που θα αποφέρει το προγραμματισμένο χρήμα στις τσέπες των παραγωγών. Ότι Reboot είναι άλλη μια λέξη για την κερδοσκοπία.

Το καλύτερο, ίσως, χαρακτηριστικό του νέου Need for Speed είναι ότι αφήνει τον παίκτη να αποφασίσει αν πρόκειται για αξιόλογο παιχνίδι ή για μια ακόμα αναβίωση ενός γερασμένου franchise. Ο χαρακτηρισμός του τίτλου μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τα γούστα του καθενός, όμως κάποια πράγματα είναι σίγουρα: πολλά στοιχεία επαναλαμβάνονται κι ελάχιστη φρεσκάδα υπάρχει για να φανεί μέσω των όποιων καινοτομιών έχουν εισαχθεί. Είναι ένας τίτλος καλοδουλεμένος, αλλά όχι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί και που πιθανότατα κινδυνεύει να χάσει την όποια αντοχή του στο χρόνο πολύ γρήγορα. Όμως το ποια ερμηνεία θα δοθεί, τελικά, στην έννοια “Reboot” εξαρτάται πλέον από εσάς.

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του τίτλου.