Star Wars: Battlefront

Το αποκορύφωμα, όμως, είναι τα Hero Pickups, τα οποία είναι πιο σπάνια, εμφανίζονται σε πιο καλά κρυμμένα μέρη και δίνουν στους παίκτες τη δυνατότητα να ελέγξουν τον ήρωα της επιλογής τους: Οι Rebels μπορούν να διαλέξουν μεταξύ των Han Solo, Leia Organa και Luke Skywalker ενώ οι Imperials διαθέτουν τους Darth Vader, Emperor Palpatine και Boba Fett. Οι ήρωες είναι καλά ισσοροπημένοι, για κάποιες από τις καλύτερες abilities τους, αλλά έχουν και κάποιες αδυναμίες, εμώ γενικά είναι εξαιρετικοί τόσο στην οπτική τους παρουσίαση όσο και στο χειρισμό τους. Τα κορυφαία modes είναι με διαφορά τα Drop Zone, όπου μικρότερες ομάδες κυνηγούν drop pods που πέφτουν σε διάφορα σημεία του χάρτη, το Heroes VS Villains στο οποίο ομάδες απαρτίζονται από ήρωες και απλούς στρατιώτες, και φυσικά το Walker Assault στο οποίο έγκειται κατά τη γνώμη του γράφοντος το όλο νόημα του Battlefront, με τεράστιες μάχες σε κλίμακα και κάθε asset διαθέσιμο, από walkers, σε stationary turrets, tie fighters και x-wings, σε πολλές κρυφές διαδρομές και σπηλιές. Εδώ είναι το αποκορύφωμα της εμπειρίας, που προσφέρει πολλές μοναδικές στιγμές.

Μέχρι αυτό το σημείο όλα καλά. Το πρόβλημα είναι πως όλα τα παραπάνω, ο άψογος οπτικοακουστικός τομέας, το gameplay και το gunplay, έχουν εφαρμοστεί σε, από ό,τι φαίνεται εκ του αποτελέσματος, λάθος πλαίσια από τους developers. Καταρχάς, κατά τη γνώμη του γράφοντος, η DICE έπεσε στην παγίδα της συζήτησης που είχε ανοίξει εδώ και καιρό, δηλαδή ότι το Battlefront θα είναι ένα Battlefield με Star Wars skins. Αποτέλεσμα ήταν το να αφαιρέσει πράγματα ζωτικά και απαραίτητα για την αντοχή ενός multiplayer παιχνιδιού στο χρόνο.

“Έχουμε να κάνουμε με ένα arcade shooter, ουσιαστικά με τρία modes, που θα παιχτούν πάνω από 2-3 φορές (τα υπόλοιπα 5 modes περνούν αδιάφορα μετά τις πρώτες φορές), τέσσερις, το πολύ έξι ουσιαστικούς χάρτες, με τους υπόλοιπους να είναι μικρές παραλλαγές τους για μικρότερα modes.”

Το παιχνίδι είναι απολύτως απλοικό και προσβάσιμο για κάθε παίκτη, αλλά για να γίνει αυτό δεν υπάρχει πλέον η αίσθηση του ρόλου στην ομάδα, ενώ απουσιάζει και η τακτική σκέψη, αφού πλέον η προσέγγιση της μάχης είναι… βουρ στο ψητό. Και αυτό δεν είναι άσχημο αν αναλογιστούμε πόσο διασκεδαστικό είναι το gunplay. Απλά, σιγά σιγά χάνεται αυτή η σχέση ανταποδοτικότητας και ανταμοιβής μεταξύ παιχνιδιού και παικτών, οι οποίοι πολύ σύντομα θα συνειδητοποιήσουν πως… “αυτό είναι όλο”. Δεν υπάρχει κάποια πρόκληση, δεν υπάρχει κάτι που να τραβάει μπροστά τη δράση, και πολύ απλά, δεν υπάρχει αρκετό περιεχόμενο. Και το πρόβλημα με το spawn απλά ενισχύει τον προβληματισμό μας, καθώς σκοτωνόμαστε και κάνουμε συχνά spawn μέσα στην μάχη ή δίπλα σε εχθρούς. Και ξανά ο ίδιος κύκλος.

Έχουμε να κάνουμε με ένα arcade shooter, ουσιαστικά με τρία modes, που θα παιχτούν πάνω από 2-3 φορές (τα υπόλοιπα 5 modes περνούν αδιάφορα μετά τις πρώτες φορές), τέσσερις, το πολύ έξι ουσιαστικούς χάρτες, με τους υπόλοιπους να είναι μικρές παραλλαγές τους για μικρότερα modes (ναι, τα modes που θα παίξουμε 2-3 φορές). Ταυτόχρονα, το single player είναι περιορισμένο σε Survival Missions, τα οποία ουσιαστικά είναι αρένες με κύμματα εχθρών που πρέπει να επιβιώσει ο παίκτης. Καλό για βάπτισμα του πυρός, αλλά και αυτά χάνουν το νόημά τους μετά τις πρώτες δύο φορές, ενώ είναι ενδιαφέρον το γεγονός πως δεν υπάρχουν τα υπόλοιπα modes του multiplayer για να παιχτούν έστω με bots, παρά μόνο τα Survival Missions. Άρα, μιλάμε για ένα single player που απλά δεν έχει λόγο ύπαρξης μετά την πρώτη ώρα ενασχόλησης. Το multiplayer από την πλευρά του, παρά το συχνά συγκλονιστικό υπερθέαμα που προσφέρει, πίσω από το φανταχτερό περιτύλιγμα έχει λίγα να προσφέρει και αποδεικνύεται φτωχό. Επομένως, είναι περιττό να πούμε πως μόλις τελειώσει ο «μήνας του μέλιτος» με το παιχνίδι (που δύσκολα θα φτάσει το μήνα), είναι πολύ πιθανό να μην νιώσετε την ανάγκη να γυρίσετε σε αυτό.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο μεγαλύτερο πρόβλημα: Πρόκειται για ένα παιχνίδι που δεν μπορεί να σταθεί πάνω από μια, στην καλύτερη δυο εβδομάδες χωρίς DLC. Το ξέρει και το κοινό, το ξέρει και η ΕΑ, και για αυτό το λόγο μπαίνοντας στο μενού υπάρχουν 4 επιλογές: Multiplayer, Survival Missions, Settings και… Season Pass. Η έλλειψη περιεχομένου οφείλεται πιθανότατα στη βιασύνη της EA να κυκλοφορήσει το παιχνίδι όσο διαρκεί ακόμα ο Star Wars «πυρετός» ενόψει της ταινίας, και από εμπορικής άποψης έπεσε μέσα. Ταυτόχρονα, όμως, αδικείται η μπόλικη και επαγγελματική δουλειά που έπεσε στο στήσιμο του παιχνιδιού, και ενώ υπάρχει όλο το υλικό για υποψήφιο Game of the Year, η χρήση του κρίνεται ανεπαρκής. Είναι κρίμα, διότι την ίδια στιγμή που δεν είναι ολοκληρωμένο από άποψη περιεχομένου, παραδίδει μαθήματα ετοιμότητας στον τεχνικό τομέα. Σε περισσότερες από 15 ώρες παιχνιδιού, δεν συναντήσαμε ούτε ένα glitch, ούτε ένα disconnect, ούτε καν υποψία lag, και πάντα βρίσκαμε παιχνίδι να μπούμε εντός 4-5 δευτερολέπτων από τη στιγμή της αναζήτησης. Όσον αφορά τον τεχνολογικό τομέα, παραδίδονται μαθήματα προετοιμασίας των servers και των μηχανισμών.

Το συμπέρασμα είναι διχαστικό. Έχουμε να κάνουμε με ένα σχεδόν άψογο Star Wars προιόν, που σέβεται τους οπαδούς των ταινιών και εστιάζει στο fan service με αυθεντικότητα και πιστότητα στο αρχικό υλικό, όντας ό,τι πιο κοντινό στο σύμπαν Star Wars έχουμε δει μέχρι σήμερα. Ταυτόχρονα, είναι ένα “απλά καλό” multiplayer παιχνίδι, προσβάσιμο, απλοϊκό και στα όρια του arcade, το οποίο όμως δεν έχει καμία αντοχή στο χρόνο χωρίς DLC. Το Star Wars Battlefront απευθύνεται στους οπαδούς του σύμπαντος του George Lucas, οι οποίοι θα το διασκεδάσουν πιο πολύ και θα βρούν περισσότερους λόγους για να επενδύσουν σε αυτό. Αν ανήκετε σε αυτό το κοινό, σίγουρα αξίζει να ασχοληθείτε μαζί του και με το παραπάνω. Αν όχι… “This is not the multiplayer game you are looking for.”

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.