Elite Dangerous

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του Elite Dangerous, χωρίς καμία αμφιβολία, θα λέγαμε ότι είναι η απόλυτη ελευθερία που δίνει στον παίκτη. Από τον τίτλο της Frontier απουσιάζουν εντελώς οι υποδείξεις, τα βέλη κατευθύνσεως, οι υπερβολικά φωτεινές περιοχές που τραβούν την προσοχή του παίκτη ώστε να τον κατευθύνουν και, τέλος, η χρήση των ορισμών “main” και “side quest”. Όλα αυτά τα στοιχεία, που στους περισσότερους τίτλους περιορίζουν την ελευθερία των παικτών και καθορίζουν μια πορεία, απέχουν από το τέταρτο μέρος της σειράς Elite. Έτσι, λοιπόν, μετά από ένα πολύ κακό tutorial, που θα σχολιαστεί εκτενέστερα παρακάτω, ο παίκτης μπορεί να “ανάψει” τις μηχανές του σκάφους του, ξεκινώντας ένα ταξίδι όπου ο ίδιος θα ορίσει τη μοίρα του. Ουσιαστικά, ο παίκτης είναι αυτός που θα επιλέξει αν θέλει να γίνει έμπορος, εξερευνητής, κυνηγός επικηρυγμένων, courier, προστάτης των νόμιμων διαστημικών σταθμών, πειρατής, μεταλλωρύχος ή απλά μια περιπλανώμενη “ψυχή” στο διάστημα που εκτελεί τυχαία αποστολές.

Ανεξαρτήτως της επιλογής, είναι εύκολο κάποιος να αντιληφθεί πως όλες οι ασχολίες συσχετίζονται με τα credits, που αποτελούν το ψηφιακό χρήμα μέσα στο παιχνίδι. Και πρέπει να τονίσουμε πως όλες οι δραστηριότητες απαιτούν ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό χρόνου, για την εκμάθηση των διαδικασιών που πρέπει να ακολουθήσει ο παίκτης, ώστε να στεφθούν με επιτυχία. Κάπου εδώ αξίζει να σχολιαστεί το εξαιρετικά κακό tutorial του παιχνιδιού, το οποίο είναι χωρισμένο σε έντεκα διαφορετικές ενότητες. Κάθε ενότητα περιλαμβάνει ένα μικρό σενάριο, το όποιο όμως δεν ανταποκρίνεται σε καμιά περίπτωση σε in-game καταστάσεις, ενώ ο ορισμός “έλλειψη” αποκτά άλλες διαστάσεις μετά του tutorial του παιχνιδιού. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια ανάθεσης αποστολών μέσα στο mini σενάριο, οι επιγραφές με τα quest -εκτός του ότι “περνάνε” πολύ γρήγορα μπροστά από τον παίκτη- εξαφανίζονται εντελώς στη συνέχεια από την οθόνη, με αποτέλεσμα ο παίκτης να μην θυμάται τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσει και η επιλογή restart να αποτελεί μονόδρομο.

Όλα αυτά που ήδη αναφέρθηκαν θα μπορούσαμε να τα παραβλέψουμε αν οι developers της Frontier Developments δεν είχαν την… “εξαιρετική” ιδέα να αντικαταστήσουν κομμάτια του tutorial, που είναι δυσνόητα για τον παίκτη, με link για videos από το YouTube. Κάπως έτσι, οι κάτοχοι του παιχνιδιού στο Xbox One πρέπει να πατήσουν επάνω στα link για ανοίξουν το Microsoft Edge (πρώην Internet Explorer) και μέσω αυτού να μπουν στο YouTube και να δουν μερικά generic videos, που δεν είναι φτιαγμένα για την έκδοση του παιχνιδιού στο Xbox. Για παράδειγμα, όταν ο αφηγητής του video θέλει να προσγειώσει το σκάφος του στο διαστημικό σταθμό, ενημερώνει τον παίκτη πως πρέπει να έχει ενεργοποιήσει το σύστημα προσγείωσης, χωρίς όμως να αναφέρει το συνδυασμό των κουμπιών που πρέπει να πατηθούν ώστε να το ενεργοποιήσει. Έτσι, ως αποτέλεσμα, ο παίκτης αιωρείται στη βάση μέχρι να μαντέψει το συνδυασμό.

Το χείριστο της κατάστασης είναι πως, ενώ είναι αυτονόητο ότι πρέπει να υπάρχει tutorial τουλάχιστον για τα βασικά κουμπιά κίνησης και μάχης του σκάφους, οι δημιουργοί -μάλλον βαριεστημένα- πρόσθεσαν δύο ακόμα links από τη συλλογή των videos, αφήνοντας έτσι τον παίκτη να πειραματίζεται επί ώρες ώστε να αντιληφθεί τι συμβαίνει. Το πιο τραγικό σημείο της υπόθεσης είναι πως τα links από τα videos δεν καλύπτουν ένα τεράστιο κομμάτι του παιχνιδιού, αναγκάζοντας τους παίκτες να συνεχίζουν να ταλαιπωρούνται με videos στο youtube που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το επίσημο κανάλι. Ένα τελευταίο αλλά εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι του τίτλου αποτελούν οι διαστημικοί σταθμοί, που στεγάζουν ολόκληρο το εμπόριο που λαμβάνει χώρα μέσα στο παιχνίδι. Οι συγκεκριμένοι σταθμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως safe house, ενώ οι ανεφοδιασμοί καυσίμων, οι επισκευές, οι αναβαθμίσεις του σκάφους καθώς και η ανάθεση των αποστολών γίνονται μέσω αυτού. Παράλληλα, κάθε διαστημικός σταθμός έχει το δικό του απόθεμα προμηθειών για αγοραπωλησίες και τις δικές του κοστολογήσεις, κάτι μπορεί να αποβεί αρκετά κερδοφόρο στους παίκτες που ασχολούνται έντονα με το εμπόριο μέσα στο παιχνίδι.

Πρέπει να ειπωθεί πως παρόλο που το Elite Dangerous αγγίζει την κατηγορία των MMOs, έχει ελάχιστα κοινά στοιχεία με τα κλασσικά MMO games. Ο τίτλος αποσκοπεί κυρίως στην ενασχόληση του παίκτη με δραστηριότητες που εμπεριέχουν μονάχα NPCs, ενώ το μοναδικό κομμάτι όπου γίνεται αισθητή η συναναστροφή μεταξύ των παικτών είναι το CQC (close quarters combat), που καταλαμβάνει ξεχωριστή κατηγορία μέσα στο παιχνίδι. Εν ολίγοις, οι αποστολές, τα διαστημόπλοια, οι αναβαθμίσεις και τα credits που έχετε αποκτήσει καθ’ όλη την διάρκεια του παιχνιδιού δεν παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο μέσα στο multiplayer. Η δυνατότητα επιλογής του κατάλληλου σκάφους, καθώς και του εξοπλισμού που θα φέρει, καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από το Rank που κατέχει ο παίκτης μέσα στο multiplayer. Δηλαδή, όσο μεγαλύτερο το Rank, τόσο περισσότερες είναι και οι επιλογές που σχετίζονται με τον εξοπλισμό.

Η Frontier Developments, μάλλον έχοντας αντιληφθεί πως το multiplayer του τίτλου δεν αποτελεί ένα από τα δυνατά του σημεία, έκανε διαθέσιμα μονάχα τρία, κλασσικά modes (Team Deathmatch, Deathmatch και Capture the Flag). Βέβαια, η έλλειψη μιας προσωπικής νότας, σε συνδυασμό με τη μικρή βάση παικτών του παιχνιδιού, είχαν ως αποτέλεσμα την μετατροπή του CQC σε ένα έρημο μέρος, που ο χρόνος αναμονής “εξουθενώνει” ακόμα και τους πιο υπομονετικούς παίκτες. Μπορεί το Elite Dangerous αρχικά να είχε σχεδιαστεί μονάχα για PC αλλά η επιλογή της μεταφοράς του τίτλου στο Xbox One δικαίωσε απόλυτα τους δημιουργούς του τίτλου, με τον οπτικό τομέα να παραμένει απαράλλακτος αυτού της PC έκδοσης και τα εφέ να αρμόζουν σε next gen τίτλο. Επιπλέον, η ηχητική υπόκρουση που επιλέχτηκε να συνοδεύει τον παίκτη καθ όλη την διάρκεια της διαστημικής του περιπέτειας, εναρμονίζεται τέλεια με τη θεματολογία του τίτλου. Από την άλλη μεριά, παρατηρήθηκε έντονα μια μικρή αλλά συχνή πτώση του frame rate, που χαλούσε ελαφρά την υπέροχη εικόνα που παρουσίαζε ο οπτικοακουστικός τομέας. Παραμένοντας στα προβλήματα, σίγουρα πρέπει προστεθούν σε αυτά τα συνεχόμενα disconnects του server, τα οποία σε περιπτώσεις απαιτούν την επανεκκίνηση της κονσόλας για να σταματήσουν.

Όπως αντιλαμβάνεστε, το Elite: Dangerous αποτελεί το παιχνίδι της απόλυτης ελευθερίας, όπου οι επιλογές του παίκτη είναι αυτές που καθορίζουν την πρόοδό του μέσα στο παιχνίδι. Παρόλο που ο τίτλος είναι ιδιαίτερα περίπλοκος και μη φιλικός προς τους νέους στην κατηγορία παίκτες, με σταθερή ενασχόληση και σοβαρή αντιμετώπιση ο οποιοσδήποτε θα είναι σε θέση να ζήσει “κυριολεκτικά” μια μοναδική εμπειρία στο διάστημα. Βέβαια, ένα παιχνίδι όπως το Elite: Dangerous, λόγω της τεράστιας ελευθερίας που προσφέρει αλλά και της ταυτόχρονης έλλειψης κάποιου κυρίως στόχου, μπορεί να κουράσει τον παίκτη, οδηγώντας τον σε μια βαρετή και αποπνικτική ρουτίνα ενεργειών.

Αλλά αυτό που πρέπει να τονιστεί στο τέλος, είναι ότι με το παιχνίδι αυτό αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά πως το Kickstarter έχει καταλάβει μεγάλο μέρος της gaming βιομηχανίας και προσφέρει (με τον τρόπο του πάντα) πολλούς αξιόλογους τίτλους που υπό διαφορετικές συνθήκες δεν θα βλέπαμε ποτέ…

Το review βασίστηκε στην Xbox One έκδοση του παιχνιδιού.