Στα της μάχης τώρα, το Original Sin δουλεύει κάτω από ένα κλασσικό σύστημα σειρών (turn based). Με το που θα συναντήσετε κάποιον εχθρό, το παιχνίδι παγώνει και σας επιτρέπει να κινήσετε τους χαρακτήρες σας σε ένα περιορισμένο grid, να κάνετε 1-2 επιθέσεις/ άμυνα/ spell/ item use κλπ, δίνοντας μετά τη σειρά στον επόμενο χαρακτήρα ή εχθρό. Αυτό το σύστημα μάχης κάνει το παιχνίδι αρκετά πιο αργό σε σχέση με τα κλασσικά real time RPGs, αλλά με την υψηλή δυσκολία που διαθέτει, αυτή η πρακτική είναι μάλλον απαραίτητη. Μπορεί να χάνετε σε ταχύτητα, αλλά σας επιτρέπει να πλησιάσετε το πεδίο της μάχης με μια πολύ βαθύτερη στρατηγική, να εκμεταλλευτείτε σωστά το περιβάλλον και να ζυγίζετε το κάθε σας βήμα, έτσι ώστε να μην είναι και το τελευταίο σας (μιας και η υψηλή δυσκολία δεν συγχωρεί ατασθαλίες).

Όσον αφορά την enhanced έκδοση τώρα και τις αλλαγές της σε σχέση με το πρωτότυπο, θα χρειαζόμασταν δέκα άρθρα για να απαριθμήσουμε όλα αυτά που προσέξαμε εμείς και άλλα δέκα για να γράψουμε και όσα έτρεχαν από πίσω. Πρώτα απ’ όλα, το παιχνίδι έγινε πολύ πιο “optimized” με αποτέλεσμα να τρέχει πιο άνετα στα πιο παλιά και αδύναμα PC, ενώ ταυτόχρονα έγινε και πολύ πιο σταθερό, έχοντας διορθώσεις σε εκατοντάδες bugs και glitches (με το ζόρι βρήκαμε μερικά σε αυτό το playthrough μας). Πέρα από αυτό, να είστε προετοιμασμένοι για ένα βουνό νέου υλικού, που έχει να κάνει με οπλισμό, αντικείμενα, NPCs, εχθρούς αλλά και νέες περιοχές, αλλαγές στη γραφή, βελτιώσεις στο σενάριο και μια καλύτερα σχεδιασμένη κορύφωση της ιστορίας. Και όλα αυτά έρχονται να δέσουν με πολλές βελτιώσεις στον οπτικό τομέα και νέες δυνατότητες παραμετροποίησής του.

Όμως, η Larian δεν σταμάτησε το τιτάνιο έργο της εδώ. Έχοντας ήδη κάνει τόσες πολλές βελτιώσεις, αποφάσισε να πάει το ένα βήμα παραπέρα και στον ηχητικό τομέα. Προσπερνώντας το σκόπελο του χαμηλού, αρχικού budget, σε αυτή την έκδοση το παιχνίδι είναι fully voiced, με όλους τους NPCs, σημαντικούς και μη, να έχουν τη δική τους φωνή και να εμπλουτίζουν έναν κόσμο που ξαφνικά πήρε μια ανέλπιστη φρεσκάδα ζωής. Όχι πως και πριν δεν ήταν ζωντανός -οι περιβαλλοντικοί ήχοι και η εξαίσια μουσική του επένδυση πάντα συγκινούσαν- απλά τώρα νιώσαμε σα να ολοκληρώθηκε πλήρως, σα να φτιάχτηκε κάτι που μας ενοχλούσε στην άκρη του μυαλού μας.

Τέλος, μιλώντας αποκλειστικά για την έκδοση για τις κονσόλες, μπορούμε να πούμε πως το αποτέλεσμα είναι πολύ ανώτερο απ’ ό,τι ίσως θα περίμενε κανείς. Το παιχνίδι τρέχει τα πολύχρωμα και όμορφα γραφικά του απροβλημάτιστα, δίχως κάποιο ιδιαίτερο θέμα στα resources και στο frame rate. To hud και το gameplay έχουν επανασχεδιαστεί από το μηδέν με γνώμονα το χειρισμό με ένα gamepad και το αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά απογοητεύει, σχεδόν σε κάνει να πιστεύεις πως το παιχνίδι σχεδιάστηκε εξ αρχής έτσι. Ναι, το mouse παραμένει η ανώτερη λύση, ειδικά όταν πρέπει να ανακατευθείτε με το χαοτικό inventory (που δυστυχώς είναι μάλλον το μοναδικό ελάττωμα του τίτλου, και το οποίο δεν βελτιώθηκε όπως έπρεπε από την αρχική έκδοση) αλλά και πάλι, η δουλειά που έκανε η Larian είναι υποδειγματική για “PC to Console port”. To μεγάλο πλεονέκτημα της console έκδοσης, πάντως, είναι η προσθήκη του split screen co-op. Ναι, υπάρχει ακόμα η δυνατότητα για online co-op με ένα φίλο, αλλά το να μπορείς να το παίξεις στην ίδια οθόνη από τον καναπέ, έχει μια άλλη, γλυκιά χάρη. Και με το παιχνίδι να είναι εντόνως στημένο ανάμεσα στη συνεργασία των δύο χαρακτήρων, το να παίζεις το παιχνίδι co-op (online ή split screen) το ανεβάζει 1-2 σκαλιά ακόμα πιο πάνω στην εμπειρία και την ευχαρίστηση.

Έχοντας ήδη ρίξει 200+ ώρες στο παιχνίδι, η επιστροφή μας στον κόσμο του DoS για το review της Enhanced Edition ξεκίνησε κάπως διεξοδικά. Να δούμε τις βελτιώσεις στο PC, να δοκιμάσουμε την έκδοση για κονσόλες και να σας πούμε λίγα λόγια για την αναβαθμισμένη έκδοσή του. Μερικές εβδομάδες μετά και με άλλες 80 ώρες στο κοντέρ, φτάσαμε στο συμπέρασμα πως η Larian έκανε και πάλι το θαύμα της. Πήρε ένα παιχνίδι που ήταν ήδη εξαιρετικού επιπέδου, το βελτίωσε σε πάρα πολλά σημεία, του πρόσθεσε δωρεάν υλικό -που για τίτλο μιας μεγάλης εκδότριας θα ήθελε 37 DLC- και του έκανε και ένα άψογο port για τις κονσόλες, προσφέροντας το διαμάντι της σε ένα ακόμα μεγαλύτερο κοινό.

Δεν είναι το παιχνίδι που θα πετύχει τις μυθικές πωλήσεις του Witcher 3, ούτε που θα κερδίσει το mainstream κοινό του Mass Effect. Θα έπρεπε όμως. Γιατί πρόκειται για έναν τίτλο με τόσο βάθος, μεράκι και αγάπη για το role playing, που εφάμιλλό του δεν θα βρείτε εύκολα όπου και να κοιτάξετε, σε PC ή κονσόλα.

Το review βασίστηκε στην PC και PS4 έκδοση του παιχνιδιού.