Επιστροφή στο μέλλον (pt.3)
Η ώρα του GameOver.
Η ώρα του GameOver.
(Tο παρόν άρθρο αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας “Επιστροφή στο μέλλον” (εδώ το μέρος 1 και εδώ το μέρος 2), που αποτελεί μια ανασκόπηση στο… μέλλον του gaming όπως αυτό βιώθηκε από τον συντάκτη κατά τα ταξίδια του στο χώρο και το χρόνο).
Η κόκκινη μπάλα κινούταν με μέτρια ταχύτητα πάνω στο – κατά κοινή ομολογία – καταπράσινο χορτάρι. Ακολούθησε μια τροχιά που την οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια πάνω σε έναν ξύλινο πάσσαλο. Διασχίζοντας τα τελευταία της μέτρα, κατέστησε το αναπόφευκτο της σύγκρουσης με το κάθετο εμπόδιο πασιφανές σε κάθε θεατή. Όλες οι ανάσες κρατήθηκαν μεμιάς και το φίλαθλο κοινό στο Lord’s Cricket Ground, στο St James Wood του Λονδίνου, την άφησε να εξέλθει μαζί με ένα χαρωπό “Yayy!”. Ο μόνος όμως που σηκώθηκε από τη θέση του ήταν ένας μυστήριος τύπος με καμπαρντίνα και μαύρα γυαλιά, ντυμένος έτσι για να μην τραβήξει προφανώς τα βλέμματα πάνω του και να κρατήσει την ταυτότητά του κρυφή. Όμως δεν κοίταζε τον πόντο (;) που σκόραρε η εθνική Αγγλίας στον τελικό Cricket ενάντια στην αντίστοιχη ομάδα της Αυστραλίας. Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στον κόκκινο καναπέ που υλοποιήθηκε στο κέντρο του γηπέδου – κι ακόμα περισσότερο σε αυτούς που κάθονταν πάνω του.
Ο κακός Terminator έφυγε από το οπτικό μου πεδίο μαζί με το υπόλοιπο της αποθήκης του Doc Brown. Τα μάτια μου δυσκολεύτηκαν να συνηθίσουν την απότομη αλλαγή φωτός κι όταν το πέτυχαν διέκρινα πολλές άλλες χιλιάδες ζευγάρια να με παρακολουθούν με παγωμένη έκπληξη. Ο Marvin αναφώνησε ένα τυπικό “γιατί όλα σε μένα;” καθώς ένας τύπος ντυμένος σαν να έπαιξε πρόσφατα το Gabriel Knight έτρεχε προς το μέρος μας. ‘Τι δουλειά έχετε εσείς εδω;”, φώναξε προς το μέρος μας και τα ραβδία των ματιών μου, έχοντας πλέον αρκετό χρόνο για να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες φωτός, αναγνώρισαν τον Αλέξανδρο Μιχαλιτσιάνο. “Εσύ τι δουλειά έχεις σε έναν αγώνα cricket”, ετοιμάστηκα να του φωνάξω, αλλά η αμφίεση μιλούσε από μόνη της. Σα να μη συνέβαινε τίποτα – και με φωνή που θα έκανε και πεύκο να πέσει κάτω από τη βαρεμάρα – ο Marvin του εξήγησε τι είχε συμβεί. Το μυαλό μου, σε μια απέλπιδα προσπάθεια αυτοάμυνας, άρχισε να εξερευνεί το περιβάλλον.
Κατέγραψε στις συνάψεις του την ομάδα security που έτρεχε προς το μέρος μας, τα χιλιάδες smartphones που απαθανάτιζαν το γεγονός και πρόσεξε κάτι περίεργο στα μαξιλάρια του καναπέ: Ένα κόκκινο βιβλίο, παρόμοιο του World Sports Almanac, που έφερε όμως τον τίτλο “Η ιστορία του gaming, 2015-2035). Η προσπάθειά μου να κατανοήσω την ύπαρξή του διακόπηκε από τη φωνή του Αlex, που μας προέτρεπε να φύγουμε από εκεί και να γυρίσουμε άμεσα στην Ελλάδα για να ενημερώσουμε τον Γιώργο. Σκέφτηκα ότι τα περιεχόμενα του βιβλίου θα τον ενδιέφεραν σφόδρα κι όλοι μαζί τρέξαμε προς την έξοδο, αγνοώντας τις φωνές των security από πίσω μας. Μια λάμψη – προφανώς κάποιο gimmick του Marvin – τους τύφλωσε, χαρίζοντάς μας τον άκρως απαραίτητο χρόνο για την απόδρασή μας. Δίχως δεύτερη σκέψη, πήραμε το πρώτο διαθέσιμο ταξί για το αεροδρόμιο.
Οι θεατές του τελικού του παγκόσμιου τουρνουά cricket θα είχαν πολλές ιστορίες να διηγηθούν στα εγγόνια τους γι αυτήν τη μέρα και πολλές δικαιολογίες να δώσουν στις γυναίκες τους – πλέον – για την αγορά εισιτηρίου διαρκείας την επόμενη χρονιά. Μετά από την αλλοπρόσαλλη εμφάνιση ενός… καναπέ στη μέση του γηπέδου και την κινηματογραφική απόδραση των… επιβαινόντων, μια λάμψη έμελλε να φέρει ακόμα πιο απροσδόκητο θέαμα σ’έναν – κατά τ’άλλα – όχι και τόσο συναρπαστικό αγώνα. Ένα cyborg σε μέγεθος cave troll με τη φάτσα του Arnie υλοποιήθηκε στη μέση του γηπέδου απ’το πουθενά, ξήλωσε μια από τις σημαίες του γηπέδου – και τη φόρεσε, μη βρίσκοντας κάποιον φρουρό στις διαστάσεις του. Το νέο μοντέλο της Cyberdyne, τρεις φορές μεγαλύτερο από τον κανονικό Terminator, έσπευσε με αποφασιστηκότητα να τελειώσει το έργο που άφησε ο συνάδελφός του στο μέλλον. Χωρίς να προβληματίζει την εξελιγμένη CPU του με πόρτες, διαδρόμους και άλλες τέτοιες ήσσονος σημασίας κατασκευές, έσπασε έναν τοίχο, πέρασε από μέσα κι άρχισε να τρέχει πίσω από ένα ταξί.
Λίγες ώρες και πολλές ερωτήσεις μετά, βρεθήκαμε στο αεροδρόμιο του Μονάχου να περιμένουμε την ανταπόκριση για Θεσσαλονίκη κι έπειτα για Αθήνα. Στον τερματικό σταθμό πετύχαμε τον Nίκο Πλωμαριτέλη που ακόμα περίμενε το αεροπλάνο για να γυρίσει από L.A. και τον Γιάννη Αφεντουλίδη που επιτέλους κατάφερε να αποκτήσει εισητήριο διαρκείας για τα matches της Bayern (με μεθόδους που καλύτερα να παραμείνουν κρυφές). Τους εξηγήσαμε την κατάσταση και τους έδειξα το βιβλίο. Συμφωνήσαμε να μην το ανοίξουμε και να το δώσουμε όπως είναι. Επίσης ήταν κοινή μας πεποίηθηση ότι αυτό ήταν και το αντικείμενο της καταδίωξης από τον Terminator, αν και ο λόγος δεν ήταν ακόμα εμφανής. Ο Γιάννης, έχοντας πρόσβαση σε τεχνολογία ακόμα και σε μάντρα με μεταχειρισμένα καροτσάκια σούπερ-μάρκετ, άνοιξε ένα παράθυρο Skype για να επικοινωνήσει ο Νίκος με όποιον έβρισκε Online και να μεταδώσει τα νέα.
Τους μόνους που βρήκε συνδεδεμένους ήταν ο Αλέξανδρος ο Μυρωνίδης κι ο Γιάννης ο Τσίτσελης (αλλιώς γνωστός κι ως “ποιος Γιάννης;”), οι οποίοι συνθέτοντας το επόμενο PC-build project, συζητούσαν πώς να ανεβάσουν κατά 0.17 GHz τον χρονισμό στον καινούριο i3. Μετά από 22 λεπτά συζήτησης επί του θέματος (και καθώς από τα ακουστικά του Αφεντουλίδη ακουγόταν το Engel των Rammstein στη διαπασών), τους εξήγησε τα καθέκαστα. Συμφώνησαν να μαζωχτούν στο άντρο του GameOver και να κρατήσουν σιγή ιχθύος μέχρι τότε. Πριν προλάβουμε να ειδοποιήσουμε κανέναν άλλον, ακούσαμε την ανακοίνωση από τη μεγαφωνική εγκατάσταση του αεροδρομίου του Μονάχου για ματαίωση όλων των πτήσεων λόγω τηλεφωνήματος για βόμβα. Ο Marvin κόντεψε να κάψει τα δικά του κυκλώματα σε μια έξαρση “χαράς”, αναφωνόντας “ο Terminator μας βρήκε, επιτέλους”.
Μπορεί να θεωρηθεί ασφαλές το συμπέρασμα, ότι ανεξάρτητα του τι εφαρμόζεται στον κόσμο του gaming, η ΑΙ στο μέλλον αγγίζει δυσθεώρητα ύψη. Ο νέος Terminator, μιμούμενος τη φωνή ενός orc από το σύμπαν του Warhammer, πήρε τηλέφωνο στις κρατήσεις της Lufthansa και είπε μονάχα τις λέξεις: “Da bomb, ya git! Da bomb”. Aμέσα κατάφερε να ματαιώσει όλες τις πτήσεις της Lufthansa και να παγιδέψει τα θύματά του στο Μόναχο. Η τοποθέτηση προωθητικών πυραύλων στα αυτιά του (στο μέλλον έχουν χιούμορ) του έδινε τη δυνατότητα όχι μόνο να πετάει, αλλά και να το κάνει με ταχύτητα. Βέβαια, το “μαστίγιο” του αφεντικού του, του προσέδιδε μεγαλύτερη ταχύτητα από οποιαδήποτε πτητική τεχνολογία. Η σκέψη και μόνο αυτού του χρυσού μπαστουνιού να τον χτυπάει στο κεφάλι, τον έκανε να εξαντλήσει τις επιδόσεις του. Σύντομα θα είχε το πολύτιμο βιβλίο στα χέρια του.
“Αν με ρωτήσετε, θα σας πω πως να ξεφύγετε”, συνέχισε ο Marvin, αγνοώντας την ποικιλία ύβρεων προς το πρόσωπο του – εξάλλου όταν ένα καταθλιπτικό ανδροειδές γλιτώσει από μια σύγκρουση με ένα άστρο, δε φοβάται και πολλά πράγματα. Ο πρώτος που υποχώρησε ήταν ο Γιάννης, εμπνευσμένος από το Reise Reise που μόλις τελείωσε. “Πώς, λοιπόν, θα φύγουμε από δω;”. Τότε ο Marvin δούλεψε τα πολύπλοκα κυκλώματά του κι ένα διαστημικό σκάφος σε σχήμα αθλητικού παπουτσιού εμφανίστηκε να ίπταται έξω από τον τερματικό. Μια συσκευή τηλεμεταφοράς μάς έφερε στη θέση χειρισμού και με απίστευτη ταχύτητα, το Heart of Gold, το αστρόπλοιο θαύμα που πετάει χρησιμοποιώντας πλέον Bistro-matics – τα μαθηματικά των σερβιτόρων – έβαλε πλώρη για Θεσσαλονίκη.
Η απαράμιλλη τεχνολογία του αεροσκάφους έκανε τη μάζωξη των στελεχών του GameOver εύκολη υπόθεση. Χωρίς, καν, να το καταλάβουν αρπάξαμε το Θάνο τον Τσομπάνη την ώρα που παραλάμβανε την 4η παραγγελία από το “γυράδικο” για να βγάλει το 24ωρο session του Black Ops III, κόψαμε το chat της Αγγελικής Παπαδημητρίου με τη Δάφνη Φακιολά σχετικά με ένα σχέδιο να εισάγουν στήλη gaming στο Cosmopolitan. Τσίμπησαν το alter ego του Απόστολου Δρέζου σ’ αυτό το timeline, ο οποίος μόλις είχε βγει από τα ηλεκτρονικά έχοντας ξοδέψει μισή περιουσία σε φλιπεράκια, bourbon και οχτάμπαλλο κι έκοψαν στη μέση το petition του Νικόλα του Μαρκόγλου για ένα indie που θα έχει επιτέλους γραφικά και ήχο. Ταξιδεύοντας από μέρος σε μέρος με τις αστραπιαίες ταχύτητες που προσφέρει το νέο bistro-drive που εγκαταστάθηκε στο σκάφος, μπόρεσαν να συλλέξουν όλη σχεδόν την ομάδα.
Έφεραν με το ζόρι on board τον Σταύρο τον Λιναρδάκο, ο οποίος δοκίμαζε πειραματική VR τεχνολογία στο νέο Dead or Alive Xtreme 3 που του έστειλε… ο μπάρμπας του από το Kyoto. Περισυνέλλεξε τον Χρήστο τον Λιάπη που ήταν ακίνητος και συνοφρυωμένος πάνω από έναν πίνακα του Νταλί. Χτύπησαν την πόρτα του Βαγγέλη του Δημητριάδη, μόνο και μόνο για να τον διακόψουν από την προσπάθειά του να συνδέσει επιτυχώς το Wii U με το PC. Απέτρεψαν τον Λάμπρο το Δημακόπουλο από το να δοκιμάσει περούκα Maggie Simpson για τις απόκριες και σήκωσαν τον Άγγελο το Ζλατινούδη από το μοντάρισμα του υλικού της Athens-Con. Ίσα που πρόλαβαν να εντοπίσουν τον Γιώργο τον Τσακίρογλου, που γυάλιζε με χειροποίητο κερί το ντεπόζιτο μιας Ducati 759, πριν το διπλανό συνεργείο τυλιχτεί στις φλόγες. Είχαν ξοδέψει πολύ χρόνο…
Στις καινοτομίες της κατασκευής ενός Terminator συμπεριλήφθησαν για πρώτη φορά οι οθόνες αφής. Ο αναβαθμισμένος και πανίχυρος Arnie μπορεί πλέον να αναπαράγει στις οθόνες αυτές κάθε λογής υλικό και πληροφορία. Αυτό που μονοπωλεί, ωστόσο, τη χρήση της, είναι η απεικόνιση του νέου ιδιοκτήτη της Cyberdyne στο έτος 2025. Ενός μεγαλόσωμου, ξανθού και αυτάρεσκου άντρα που έγινε πλούσιος ξαφνικά με ύπουλο και μυστηριώδη τρόπο. Ο σκιώδης αυτό ηγέτης έδωσε οδηγία στον εξολοθρευτή να αγνοήσει τις πάμπολλες αλλαγές πορείας του Heart of Gold και να κατευθυνθεί χωρίς καθυστέρηση στην έδρα του GameΟver στο Μαρούσι. Εκεί θα έστηνε την ενέδρα του. Δεν υπολόγισε όμως στο γεγονός ότι το άψυχο cyborg δε νοιαζόταν όχι μόνο για τις ανθρώπινες ζωές, αλλά πλέον και για ό,τι άλλο γέμιζε το οπτικό του πεδίο. Έτσι, πέρασε μέσα από έναν καυστήρα πετρελαίου, προκαλώντας την αντίστοιχη έκρηξη και καίγοντας συθέμελα ένα παρακείμενο γκαράζ. Μέσα από τις φλόγες είδε να τρέχουν σαν τα ποντίκια οι στόχοι του. Εντόπισε το Heart of Gold και το κατέρριψε με έναν πύραυλο που έβγαλε από το σιδερένιο καρπό του. Ευτυχώς είχε μείνει μόνο ο Marvin μέσα στο σκάφος. Ευτυχώς.
Η φρίκη του να παρακολουθείς ένα γιγάντιο cyborg τυλιγμένο με σημαία να προελαύνει καταστρέφοντας το background, μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτήν που έζησαν οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ μετά την ισοπαλία με τον Παναιτωλικό. Χωρίς σκάφος πλέον, έπρεπε να τρέξουμε με τα πόδια μέχρι τα γραφεία του Γιώργου. Κρατώντας σφιχτά την “Ιστορία του gaming” στα χέρια μου, κάλεσα τον Marvin. Μη εκπλήσσοντας κανέναν, το πικραμένο ανδροειδές επέζησε για ακόμα μια φορά, μόνο και μόνο για να γεμίσει με περισσότερη απέχθεια για την κοινωνία. Βλέπετε, δεν του φάνηκε να νοιάζομαι γι αυτόν, παρά μόνο του ζήτησα να ειδοποιήσει τους υπόλοιπους να μαζευτούν στην έδρα του GameΟver. Έτσι κι έκανε.
Ο Οδυσσέας Γιαννιώτης διέκοψε την 42η θέαση των περιπετειών του ομώνυμου ήρωά του από τα 80s στο Ulysses 31, ενώ ο Γιάννης ο Σκουλουδάκης άφησε την αλφαβητική ταξινόμηση των αφισών της Lara Croft για άλλη φορά. Ο Δημήτρης ο Δημητριάδης ανέθεσε την ολοκλήρωση του team deathmatch του Halo 5 στην ομάδα του (αν και προηγούταν στο σκορ) κι ενημέρωσε τον Κώστα τον Παπαμήτρου που τον έβλεπε Online εδώ και 16 ώρες, ενώ ο Γιώργος ο Τσορμπατζόγλου έβρισε λίγο, γιατί ήταν έτοιμος να ολοκληρώσει το Explorers pack του Hearthstone στο heroic, αλλά έδωσε τόπο στην οργή. Ο Martian… (a.k.a. Κώστας) έκλεισε το Steam και άρχισε να τρέχει μαζί τους. Ό,τι μπορούσε να γίνει, έγινε. Με την ψυχή στο στόμα, την ουρά στα σκέλια και όλους τους υπόλοιπους κλισέ παραλληλισμούς, μπουκάραμε στο γραφείο του Γιώργου, με τον Terminator να μένει λίγο πίσω, γιατί οι ποδάρες του τον εμπόδιζαν ν’ανέβει τις σκάλες και το ασανσέρ ήταν χαλασμένο εδώ και δύο μήνες.
Χτυπώντας την πόρτα με μανία, είδαμε όλην την admin team να σηκώνει το κεφάλι καθώς ήταν σκυμένοι πάνω από το επόμενο project της ομάδας και να μας κοιτάζει με έκπληξη. Ο Μιχάλης ο Περικλέους σηκώθηκε σταυρώνοντας τα χέρια ενώ ο Δημήτρης ο Ζουμάς χαμήλωσε τη μουσική και τους Kreator που έδιναν έμπνευση στην ομάδα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, δώσαμε το βιβλίο στον αμίλητο Γιώργο κι αυτός το άνοιξε καθώς όλοι μαζεύτηκαν γύρω του. Φρύδια σκαρφάλωσαν σε μέτωπα. Μανίκια σηκώθηκαν και λαιμοί καθάρισαν. Ο Άγις άνοιξε άλλη μια μπύρα κι ο Σάββας άλλαξε τους Kreator στην playlist. Όλοι ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν…
Η όψη του Biff Tannen από το 2025 εμφανίστηκε για πολλοστή φορά σε μια από τις οθόνες του Εξολοθρευτή. Φώναζε κι ούρλιαζε στο μηχάνημα για να βρει εναλλακτικό τρόπο να ανέβει τις σκάλες και να προλάβει να πάρει την “Ιστορία του gaming” πριν αυτή χαθεί κι από αυτό το timeline. To υπάκουο τέρας έφτασε τελικά στον όροφο του προορισμού του. Έπρεπε να προλάβει το βιβλίο. Ολόκληρη η περιουσία του αφεντικού του στήθηκε πάνω στο βιβλίο αυτό. Ο Biff, γυρνώντας από το 1955, κατέληξε κατά λάθος στο 2035 και το αγόρασε από ένα μαγαζάκι. Έκτοτε, γύρισε στο 2015 κι έστησε τη μεγάλη αυτοκρατορία του, μαντεύοντας και στοιχηματίζοντας πάνω σε σίγουρα γεγονότα. Όμως δεν ήξερε αυτό που η Sarah Connor φώναζε σχεδόν σε όλη της τη ζωή: There is no fate but what we make. Ο Εξολοθρευτής ξεδίπλωσε το τεράστιο ανάστημά του, τρύπησε το ταβάνι με το κεφάλι του και γκρέμισε την πόρτα των γραφείων του GameΟver, ισοπεδώνοντας κυριολεκτικά και μεταφορικά, τη σύγχρονη αθηναϊκή αρχιτεκτονική.
Ο Γιώργος Καλλίφας κέρδισε ένα entry στο βιβλίο των ρεκόρ Guinness στον τομέα της ψυχραιμίας εκείνη τη στιγμή. Eίδε έναν ημίγυμνο γίγαντα τυλιγμένο με τη σημαία της Μεγάλης Βρεττανίας να παίρνει τη θέση της μικροσκοπικής πόρτας του γραφείου του, σκορπίζοντας παντού συντρίμμια. Είδε μια οθόνη να ανάβει στο πρόσωπο του κτήνους κι έναν 90χρονο Biff Tannen να βγάζει αφρούς και να φωνάζει ακατάληπτα. Άκουσε την Αρνέικη φωνή να δίνει την εντολή: “Give me the book if you want to live”. Όλοι τον παρακολούθησαν παγωμένοι να σηκώνεται, αμίλητος, και να πετάει την “Ιστορία του gaming” στα μούτρα του υπέρτατου τραμπούκου. Το συνθετικό πλάσμα από το μέλλον το έπιασε κι άρχισε να το διαβάζει…
Νόμισα ότι όλα είχαν χαθεί. Ότι ο Γιώργος υπέκυψε και παρέδωσε το μέλλον του gaming στα χέρια του Biff. Ρισκάρησα μερικές ματιές γύρω μου κι είδα παρόμοιες σκέψεις να διαγράφονται στα πρόσωπα των υπολοίπων. Το κτήνος ξεφύλλισε το βιβλίο κι οθόνες του άναψαν μεμιάς. Ο Biff έφυγε και τη θέση του έπαιρναν με αστραπιαίες εναλλαγές διάφορες απίθανες φιγούρες: υδραυλικοί με μουστάκια που έσωζαν πριγκήπισσες. Ημιτελείς κύκλοι που κατάπιναν τελείες και τους κυνηγούσαν φαντάσματα. Τούβλα διαφόρων σχημάτων που έπεφταν από τον ουρανό και στοιβάζονταν με τάξη. Σκατζόχοιροι που μάζευαν δαχτυλίδια τρέχοντας με υπερηχητική ταχύτητα. Μυώδεις πολεμιστές απόκρυφων πολεμικών τεχνών. Στρατιώτες του μέλλοντος, του παρόντος και του παρελθόντος. Οδηγοί μοτοσυκλέτας και αυτοκινήτων, αεροσκαφών και διαστημοπλοίων. Κάθε λογής εξωγήινοι. Επικοί πολεμιστές, μάγοι, τέρατα, θεοί και δαίμονες. Αρχαίοι ήρωες, τυχοδιώκτες αρχαιολόγοι, ninja, ήρωες από αλλόκοτους κόσμους…
Φαλακροί δολοφόνοι, μεταλλαγμένοι ήρωες, καλλίγραμμες παρουσίες, δήμαρχοι πόλεων κι ηγέτες πιθανών κι απίθανων στρατευμάτων. Η αλληλουχία αλλόκοτων κι ασύνδετων εικόνων εναλασσόταν με ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα, ώσπου πλέον ήταν δυσδιάκριτες κι ακατάλληπτες. Το υπερφυσικό κτήνος άρχισε να κουνάει σπασμωδικά τα μέλη του, βγάζοντας καπνούς και παράγοντας ηλεκτρικές εκκενώσεις. Μετά από λίγη ώρα κατέρρευσε κι έμεινε ακίνητο. Όσο εξελιγμένη κι αν ήταν η ΑΙ του, δεν μπορούσε να χωρέσει όλα αυτά που έζησαν και θα ζήσουν εκατομμύρια gamers για δεκαετίες ολόκληρες. Η ψυχρή, υπολογιστική λογική του δε μπόρεσε να κατανοήσει και να αντέξει το συναίσθημα της εμπειρίας που απέδωσαν και θα αποδώσουν χιλιάδες games. Ο Τerminator έπεσε, η απειλή πέρασε. Έσκυψα και σήκωσα το βιβλίο για να δω τί έγραφε κι έμεινα αποσβωλομένος.
Οι σελίδες του ήταν άδειες, κενές, σαν να μην είχαν ποτέ γραφτεί. “There is no fate but what we make” κι η έννοια αυτών των λέξεων έγινε πιο φανερή από ποτέ. Το μέλλον του gaming δεν είναι γραμμένο, δεν έχει κριθεί και βρίσκεται στο χέρι μας. Η ιστορία του gaming δεν βρίσκεται σε κανένα βιβλίο, αλλά γράφεται καθημερινά από όλον τον κόσμο. Από τον κάθε άνθρωπο που παίζει. Γράφεται κι εδώ στο GameOver, από όλους εμάς και όλους εσάς. Σηκώστε μανίκια κι εσείς λοιπόν και… καλό γράψιμο!
