Darksiders II: Deathinitive Edition
Vertigo...
Αυτά όμως είναι σάλτσες. Τα πραγματικά οδυνηρά – κυριολεκτικά και μεταφορικά – είναι το συνεχές frame drop, το κακό animation και η κίνηση της κάμερας που μπορεί να τσακίσει και τα πιο δυνατά στομάχια. Όλα παρουσιάζουν την εικόνα ενός πρόχειρου ζεστάματος σε κάποιον φούρνο μικροκυμάτων, αντί μιας συγκροτημένης και φιλόδοξης προσπάθειας επαναπαρουσίασης. Αυτό είναι ενδεικτικό της απουσίας του head-chef, της πάλαι ποτέ THQ, που άφησε πίσω της μονάχα τις Vigil, Nordic και Gunfire να ετοιμάσουν το πιάτο. Οι λιγότερο υπομονετικοί πελάτες θα σηκωθούν και θα φύγουν. Οι πιο ψύχραιμοι θα πουν ότι “Όλα αυτά είναι σάλτσες! Ας δούμε πώς είναι το κρέας…”
Σε αυτήν τη περίπτωση, όπως και γενικότερα, η υπομονή ανταμοίβεται. Το gameplay του τίτλου παρουσιάζει αξιοσημείωτη αντοχή στο χρόνο που πέρασε και το ζέσταμα που υπέστη. Παρά το κακό animation και την κάκιστη κάμερα, ο Death εκτελεί combos με ρευστότητα κι εντυπωσιακή χορογραφική ικανότητα. Ο μηχανισμός χειρισμού δε διαφέρει ούτε από το πρωτότυπο, αλλά ούτε κι απ΄τα υπόλοιπα μέλη του είδους. Συνδυασμός επιθέσεων σε στυλ heavy και low, που όμως απεικονίζονται από διαφορετικά όπλα, μπάρες που φορτίζουν, δυνατές επιθέσεις που εξαπολύονται, άλλες μπάρες που φορτίζουν, ακόμα πιο καταστροφικές επιθέσεις που εκτελεούνται. Επανάλειψη κι εκμάθηση. Ένα μοντέλο που το έχουμε δει δεκάδες φορές, αλλά που παραμένει εύγευστο σε αυτήν την περίπτωση, γιατί υλοποιήθηκε άψογα τότε και δεν έχει ξεπεραστεί μέχρι τώρα.
Επιπρόσθετα, τυπικοί αλλά στιβαροί νέο-RPG μηχανισμοί συνοδεύουν τη δράση, επιτρέποντας στον παίκτη να φορέσει και να αναβαθμίσει όπλα και αρματωσιές καθώς προοδεύει στο παιχνίδι, με ένα σύστημα που θυμίζει σε πολλά σημεία Diablo III. Το loot φέρνει συναλλαγές με NPCs, οι συναλλαγές επιφέρουν βελτίωση. Όλα μαζί συντελούν σε μια πρόοδο στο παιχνίδι που χαρακτηρίζεται από ομαλή καμπύλη δυσκολίας και εκμάθησης, αφήνοντας τον παίκτη χαλαρό να κάνει όσα λάθη θέλει στο skill tree. Όχι μόνο επειδή μπορεί να τα αλλάξει, αλλά και για το λόγο ότι δε θα του στοιχίσουν στη μάχη. Έχουν να κάνουν μονάχα με στυλιστικές επιλογές και τα γούστα του καθενός σχετικά με αμυντικές ή επιθετικές τακτικές.
Υπάρχουν side quests κι απλοϊκοί γρίφοι… Υπάρχουν collectibles αλλά γενικά, κι έχοντας πλέον δει όλα τα παραπάνω, ο αχανής, ανοικτός κόσμος του παιχνιδιού μοιάζει ακόμα άδειος. Αυτό είναι καλό, υπό το πρίσμα του ότι δε θα χρειαστεί να… ψυχαναγκαστείτε να μαζέψετε όλα τα μπιχλιμπίδια του χάρτη (είναι λίγα, γι’ αυτό), αλλά και κακό, γιατί κάνουν τη μετάβαση από περιοχή σε περιοχή καβάλα στον Despair επίπονη αγγαρεία. Τα random encounters προσπερνώνται εύκολα και υπάρχουν μονάχα για να εξυπηρετούν τακτικές farming και grinding. Αν περιμένατε στο open world του Darksiders II να πιείτε κανένα τσάι σε κανένα σοκάκι του Λονδίνου, αλλάξτε σελίδα και παιχνίδι.
Ο philosoraptor βγαίνει σιγά-σιγά από τις σκιές και με το δάκτυλο στο σαγόνι συνεχίζει να απευθύνεται στο πουθένα και να μην περιμένει απάντηση: Είναι αυτοί οι open world μηχανισμοί βελτίωση ή πισωγύρισμα; Είναι προτιμότερος ο άδειος, τεράστιος χάρτης του Darksiders II από έναν γεμάτο, πλούσιο και… ψυχαναγκαστικό του, επί παραδείγματι, Far Cry; Αφήνοντάς τον στη ματαιότητα του πονήματός του, η προσοχή εστιάζει σε δυο φουσκωμένα μάγουλα που ανεβοκατεβαίνουν με μανία. Ο κάτοχός τους μασάει με ευχαρίστηση μια γεμάτη μπουκιά κρέας, που όλως παραδόξως παραμένει μαλακή κι ευχάριστη. Απολαμβάνοντάς την, φτύνει μερικά κομματάκια προσπαθώντας ταυτόχρονα να εκφραστεί και να αποφανθεί ότι θα προτιμούσε να έλειπαν όλες οι σάλτσες και τα μπαχαρικά και να τους σέρβιραν μόνον το… κρέας.
Αυτό είναι το Darksiders II Deathinitive Edition κυρίες και κύριοι. Ένα ξαναζεσταμένο πιάτο, όπως όλα τα remasters, του οποίου όλα τα ενδιαφέροντα μπαχαρικά κατάφεραν πλέον να δυσαρεστούν, αντί να ενθουσιάζουν, αλλά με το κυρίως μέρος του να αποτελεί ακόμα μια γευστική κι ευχάριστη επιλογή. Ένα παιχνίδι που διαθέτει έναν πυρήνα gameplay ικανό να τραβήξει κοντά του τους fans των action-adventure τίτλων, αλλά με πολλά και σοβαρά προβλήματα στον τεχνικό τομέα και στημένο σε ένα αδιάφορο πλέον setting. Χαμένο στο διάστημα, το φιλόσοφο ερπετό αναρωτιέται αν τελικά η επανέκδοση αυτού του παιχνιδιού έκανε καλό στο franchise και τους παίκτες που δεν το είχαν δοκιμάσει. Απαντήσεις αναμένονται…
Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.
Διαβάστε επίσης.
