 Τελευταίος στη λίστα των θετικών μπαίνει ο τεχνικός τομέας, με τα production values να φαίνονται υψηλότατα (αν και δεν χρειάζεται, λόγω της φύσης του παιχνιδιού, να δημιουργηθούν πολλά και διαφορετικά περιβάλλοντα), το σχεδιασμό στα textures των οχημάτων να είναι αρκετά λεπτομερής και τα εφέ από τις εκρήξεις να κόβουν την ανάσα, ενώ υπάρχουν και pshysics που επηρεάζουν την κίνηση και την προσγείωση των μονάδων όταν καβαλάνε τα διάφορα υψώματα και αμμόλοφους. Καλοφτιαγμένα είναι και τα cut scenes, ακολουθώντας την τεχνοτροπία των άλλων HW, με χρώμα αυτή τη φορά. Ακούστηκαν παράπονα για frame drops, ειδικά στα cut scenes και σε κάποιες έντονες μάχες, αλλά το PC του γράφοντπς ανταπεξήλθε χωρίς ιδιαιτέρα προβλήματα.   Αν σταματούσαμε εδώ, το DoK θα ήταν το καλύτερο RTS των τελευταίων χρόνων, αλλά δυστυχώς υπάρχουν παράπονα και η λίστα δεν είναι και τόσο μικρή. Μικρή όπως η διάρκεια του campaign. 10 ώρες, για έναν τίτλο που στηρίζεται στο single player και έχει συνδέσει το όνομα του με αυτό, όπως και να το κάνουμε είναι λίγο.

Από τις 30-35 ώρες να πέφτεις στις 10, κάνοντας και stalling σε αρκετές περιπτώσεις για να μαζέψουμε όλες τις πηγές και τα artifacts, δε μας αρκεί. Είναι καλοφτιαγμένη, αλλά δε μιλάμε για DLC και add-on, μα για ξεχωριστό τίτλο. Θέλαμε περισσότερο και, αν μη τι άλλο, Lore για αξιοποίηση υπάρχει πολύ.  Formations, formations, formations. Δε νοείται εν έτει 2016 να υπάρχει RTS χωρίς 4-5 βασικά formations. Είναι που είναι τα οχήματα βαριά… πεπόνια, να μη μπορείς να τα βάλεις εύκολα σε μια σωστή σειρά δημιουργεί αρκετά προβλήματα εφαρμογής σωστών τακτικών. Υπάρχει ένα workaround, το οποίο δε μας απασχόλησε, γιατί είναι ένα feature που απλά πρέπει να υπάρχει. Ειδικά όταν δε μπορείς να δώσεις οδηγίες στις μονάδες σου από το pause menu. Pause menu, που δεν ανοίγει με το Escape button. Ασχολίαστη επίλογη, που πάει παρέα με την απουσία δυνατότητας key remapping. Μιλάμε σοβαρά; Ο κόσμος παίζει με πληκτρολόγιο 20 χρόνια τώρα, και δεν του δίνετε τη δυνατότητα να προσαρμόσει τα κουμπιά; Απαράδεκτη επιλογή που απαιτεί άμεση διόρθωση.

 Προχωρώντας στο skirmish/ multiplayer mode (για την AI είπαμε), υπάρχουν μόνο δύο διαθέσιμοι και αρκετά κοντινοί πολιτισμοί και πέντε μόνο χάρτες. Να το επαναλάβουμε ξανά; Το Deserts of Kharak δεν είναι DLC, είναι πλήρες παιχνίδι που κοστίζει 50 ευρώ, και είναι αναγκαίο να έχει -12 χρόνια μετά το τελευταίο παιχνίδι της σειράς- επαρκές content. Τα παράπονά μας συνεχίζονται αναφορικά με το multiplayer, το οποίο είναι regional locked και συρρικνώνει δραματικά την ήδη μικρή player base, κάνοντας τις queues για τα ranked matches ατελείωτες. Aν τελικά καταφέρεις να παίξεις. Και τέλος, έχουμε το μικρό zoom out της κάμερας, που υποκαθίσταται από το -χρήσιμο, δε λέμε το αντίθετο- tactical view (σε κάθε παιχνίδι πια, διάολε) και δυσκολεύει την επόπτευση του πεδίου της μάχης. Προσθέστε και τα unskippable cutscenes (τα οποία, για κάποιο λόγο, κάνουν και reset στην κάμερα) και αντιλαμβάνεστε πως το παιχνίδι βγάζει μια… “early access-ίλα”.

  Με όνομα βαρύ σαν ιστορία και αλλαγή σκηνικού που ίσως ξενίσει τους παλαιότερους παίκτες (αλλά δε μας πείραξε καθόλου, λες και υπάρχει κάπου γραμμένο πως το Homeworld πρέπει να είναι στο διάστημα), το Deserts of Kharak αντεπεξέρχεται. Είναι μια επαρκής προσθήκη στη σειρά, με προσεγμένο campaign, ωραίες μάχες αλλά και τρανταχτές ελλείψεις. Ο τίτλος που επιλέξαμε για το review θα εξηγηθεί εδώ, καθώς είναι μεν ένα ελκτικό και θελκτικό παιχνίδι, αλλά η «προσεδάφισή» του σε περιβάλλον με βαρύτητα, το κράτησε δέσμιο και λιγότερο τολμηρό σε σχέση με τους πρωτοπόρους προκατόχους του. Και φτάνουμε στην κρίσιμη ερώτηση, για το αν αξίζει η αγορά του. Η απάντηση είναι “Ναι, υπό προϋποθέσεις”. Να περιμένετε να πέσει λίγο η τσιμπημένη τιμή του και να έχετε παίξει τα δύο πρώτα. Αν όχι, και δεν ανήκετε στους τυχερούς που κατέχουν το bundle της προ-παραγγελίας, αγοράστε καλύτερα με 30 ευρώ το Homeworld Remastered Collection και αφήστε το DoK για μια άλλη φορά. Και ας μην υποστηρίζει multiplayer.