“Χαμένα” franchises
Μια ματιά σε σειρές παιχνιδιών που χάθηκαν από το προσκήνιο.
Μια ματιά σε σειρές παιχνιδιών που χάθηκαν από το προσκήνιο.
Σηκώνει πολύ κουβέντα το «αδικοχαμένο» ως ορισμός. Ναι, χάθηκε, αλλά ήταν άδικο το ότι χάθηκε μία σειρά παιχνιδιών; Και ποιος κρίνει το αν τελικά ήταν η αδικία (της συγκυρίας, των συνθηκών, της άτιμης της κοινωνίας) που οδήγησε μία σειρά σε «χαμό» και όχι η ίδια η πορεία των πραγμάτων που νομοτελειακά κάπου εκεί θα το πήγαινε; Εμείς το κρίνουμε. Όπως μας υπαγορεύει η εμπειρία μας, το ένστικτό μας ως gamers. Όπως τα παίξαμε τα παιχνίδια και τις σειρές που «αδικοχάθηκαν» και καταλάβαμε ότι άξιζαν μίας καλύτερης πορείας, άξιζαν sequels, άξιζαν προσοχής και αγάπης. Και όχι όπως υπαγόρευαν στεγνά νούμερα, που οδήγησαν εταιρείες σε απολύσεις και studios σε κλείσιμο. Στεγνά νούμερα και άκαρδοι ψυχροί επαγγελματίες του ειδικού Τύπου που έβαζαν… επτάρια. Ακούς εκεί. Θα έχουμε εν πάσει περιπτώσει την ευκαιρία κάθε φορά να εξηγούμε γιατί αυτές οι σειρές χάθηκαν άδικα και γιατί άξιζαν κάτι καλύτερο.
Ξεκινούμε με μία ομάδα, ένα studio που διαχειριζόταν πάνω από μία σημαντικές σειρές τον καιρό που ενσωματώθηκε στην ΕΑ. Η Pandemic ήταν υπεύθυνη για τις δύο πρώτες αδικοχαμένες σειρές του κειμένου.
Το Full Spectrum Warrior δεν ήταν ένα τυχαίο παιχνίδι. Ήταν ένα κράμα strategy, action και turn based tactical μηχανισμών και όμοιο του δύσκολα μπορούσε να βρει κανείς στις κονσόλες. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε σε Xbox και PC και ήταν από τα παιχνίδια με τα οποία η πλατφόρμα της Microsoft έδειχνε τα δόντια της και την τεχνολογική της υπεροχή. Η έκδοση του PS2 ήρθε κάποιους μήνες αργότερα και η THQ (publisher του τίτλου) θεώρησε ότι το δύσκολο αυτό και δυσπρόσιτο από το console κοινό, άξιζε και μίας δεύτερης ευκαιρίας. Το Ten Hammers ακολούθησε το 2006, ήταν από τα τελευταία καλά παιχνίδια σε κονσόλες εκείνης της γενιάς, αλλά ήταν και το κύκνειο άσμα της σύντομης σειράς. Η πορεία της Pandemic (και φυσικά το κλείσιμο της THQ), καταχώνιασαν το concept του Full Spectrum Warrior σε κάποιο σκονισμένο συρτάρι.
Το ότι δεν έχουμε ακούσει όλα αυτά τα χρόνια το οτιδήποτε για τη σειρά, ίσως και να οφείλεται εν μέρει στο ότι το μιλιταριστικό στυλ της βιομηχανίας έχει μετακινηθεί σε ένα φανταστικό μελλοντικό τοπίο όπου η προπαγάνδα μπορεί να καλλιεργείται και να ευοδώνεται άνετα χωρίς υποκριτικούς κλαυθμούς και οδυρμούς. Τουλάχιστο το FSW δεν κρυβόταν πίσω από το δάκτυλό του σε αυτόν τον τομέα.
Και το Merceneries τέτοιο μεταψυχροπολεμικό κλίμα εξυπηρετούσε. Σε εκείνο το μεταίχμιο, που οι «κακοί» ήταν ακόμα οι Ρώσοι, οι Κινέζοι, οι Β. Κορεάτες κτλ. Όχι ευθέως, αλλά σχεδόν. Πάντως, το Playground of Destruction, πρώτον, ήταν αυτό που έλεγε, δεύτερον, ήταν αδύνατον να το πάρει κανείς στα σοβαρά και, τρίτον, ήταν ένα εξόχως απολαυστικό παιχνίδι, που κάνοντας την εμφάνισή του στις κονσόλες, εντυπωσίασε το λιγότερο. Η έκδοση του Xbox ήταν πραγματικά καταπληκτική, ενώ του PS2 υπολειπόταν ολίγον τι σε ιπποδύναμη. Πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για άμεσο ανταγωνιστή των GTA, καθώς σε τομείς όπως η δράση και η περιπλοκότητα των αποστολών (σύστημα σχέσεων με κάθε faction κτλ) το Mercenaries ήταν πολύ μπροστά.
Το Mercenaries 2 World in Flames δεν ήταν τόσο καλό όσο το πρώτο, παρόλα αυτά διατηρούσε μεγάλο μέρος του διασκεδαστικού περιεχομένου και ύφους του προκατόχου του. Και οι τρεις Μισθοφόροι από το πρώτο ήταν εκεί, και κουβαλούσαν την ίδια τρέλα και την ίδια όρεξη για καταστροφή. Η Pandemic ετοίμαζε και το τρίτο Mercenaries. To Νο Limits δεν έφτασε ποτέ στο κοινό καθώς η ΕΑ την αγόρασε (την Pandemic) το 2007 και τη διέλυσε το 2009. Καλό, ε; For the Gamers!
Και αφού πιάσαμε κοινό παρανομαστή, ας πάμε και στην Oddworld Inhabitants που αποφάσισε να κάνει δύο καταπληκτικές κινήσεις. Να δώσει αποκλειστικότητα στη Microsoft και στο Xbox (Μunch’s Oddysee) και μάλιστα σε launch τίτλο και να δώσει για publish τον επόμενο μεγάλο της τίτλο στην ΕΑ (επίσης αποκλειστικότητα του Xbox εκείνον τον καιρό). Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο Lorne Lanning διακήρυττε ότι δε θα ξανασχοληθεί με τη gaming βιομηχανία. Και να σκεφτεί κανείς ότι υπήρχε και επόμενο Oddworld στα σκαριά.
Το να μιλήσουμε για τα Oddworld σημαίνει ότι θέλουμε δύο και τρία κείμενα μαζί. Δεν είναι κανείς σε θέση να αμφισβητήσει την αξία και ειδικό βάρος της σειράς. Και προς το παρόν, η επανέκδοση ή το lifting (έστω και τρομερά εντυπωσιακό) των παλιών τίτλων από την Just Add Water δε σημαίνει ότι η σειρά αναστήθηκε. Αλλά ήταν εκπληκτικό το πώς από παιχνίδια σταθμούς στο 2D, η Oddworld Inhabitants πέρασε στο 3D (και μάλιστα στο FPS, με το απίθανο υβρίδιο του Stranger’s Wrath) παραδίδοντας και πάλι παιχνίδια σταθμούς. Το Stranger’s Wrath είναι. Να πούμε για τα καταπληκτικά γραφικά στο Xbox; Nα πούμε για το πρωτοποριακό gameplay με το ζωντανό ammο; Για το μέγεθος των περιοχών και το Sergio Leone στυλ; Nα πούμε για το πολιτικό σχόλιο κόντρα στις εκκαθαρίσεις και στην αδηφαγία των πολυεθνικών; Ειρωνεία ε; Και να σε κάνει publish η ΕΑ. ΟΚ, δεν στεγνώνει ποτάμια και δεν εξαφανίζει χωριά, αλλά εννοείτε…
Διαβάστε επίσης
