«Προσφορά με το νέο amiibo, ένα ολόκληρο παιχνίδι!».

Τελικά είναι το Ocarina of Time το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών; Τι, δεν είναι; Για καθίστε λίγο, πότε το απαντούσαμε αυτό; Πριν ή μετά το Twilight Princess; Γιατί όταν βγήκε το Twilight Princess, μας απασχολούσε το αν δούλευαν τα motion controls του Wii. Που δούλευαν δηλαδή, και μάλιστα πολύ καλά για την εποχή τους. Ή «πολύ καλά» σκέτο. Όχι, το TP HD δεν έχει motion controls -εκτός από το γυροσκόπιο του WiiU pad. Ειρωνεία, ε; Τελικά το να προωθούνται τα gimmicks των εταιρειών μέσα από μεγάλους (τι μεγάλους, τεράστιους) τίτλους είναι κατάρα. Άσχετα με το αν δουλεύουν ή όχι. Γιατί στο Twilight Princess δούλευαν. Τι αποτέλεσμα όμως είχε αυτό; Μέτρια μάχη. Η μάχη ήταν καλή για το Wiimote και το nunchuck, αλλά τώρα αυτά μας τελείωσαν και γυρίζοντας στο control scheme του GC, μοιάζει (και είναι δηλαδή) εύκολη και απλοϊκή. Ακόμα και τα boss του παιχνιδιού είναι εύκολα αν και απλοϊκά δεν τα λες. Όλα χρησιμοποιούν το αψεγάδιαστο level design και κάποιο από τα gadgets που βρίσκει ο Link στο παιχνίδι, ακόμα και αν αυτό το gadget χάνει τη χρησιμότητά του μόλις τελειώσει το αντίστοιχο dungeon και το boss στο τέλος του.

Από την άλλη, πάλι (γιατί καλή η γκρίνια για τα gadgets μίας χρήσης αλλά ας είμαστε και λογικοί, μην είμαστε πλεονέκτες), για σκεφτείτε… πόσοι, μα πόσοι διαφορετικοί μηχανισμοί χωράν σε αυτό το παιχνίδι; Σε μία εποχή που οι τρεις μεταβλητές των Far Cry ή η μία και μοναδική των Call of Duty είναι αρκετές για να κρατούν τον κόσμο προσηλωμένο στο καθημερινό καθήκον, πώς φαίνονται άραγε οι δεκάδες μηχανισμοί, οι δεκάδες μεταβλητές και οι σχεδιασμοί στο Twilight Princess; Αν καταγράφαμε το πόσα διαφορετικά πράγματα κάνουμε στις 40, 50 ώρες που μπορεί να διαρκέσει το TP θα χάναμε το λογαριασμό.

To οpen world και η αχαλίνωτη ιππασία με την Εpona δένει αρμονικά με ένα σφιχτό, σμιλευμένο σε έβενο σχεδιασμό όταν φτάνουμε στα dungeons. Η μάχη είναι απλοϊκή, η κάμερα ακόμα και σήμερα κάνει τα δικά της, το save system στέλνει τον παίκτη στην αρχή, αλλά όλα τα άλλα; Τα θυμόμαστε όλα τα άλλα; Tα Puzzles, τα gadgets (το Boomerang, η σφεντόνα, το Spinner, το Dominion Rod), την ποικιλία των εχθρών, τον υποδειγματικό σχεδιασμό, την υπέροχη φαντασία (που ορισμένες φορές γινόταν και ολίγον τι… περίεργη ιδίως σε ορισμένους χαρακτήρες). Το backtracking ευτυχώς είναι ελάχιστο, και κάθε dungeon μοιάζει μία μοναδική εμπειρία, σαν ένα ξεχωριστό παιχνίδι. Αυτόφωτο και αρκετό να ικανοποιήσει και τους πιο απαιτητικούς gamers.

Και ο παράλληλος κόσμος; Ο κόσμος του Λυκόφωτος; Η παράλληλη διάσταση που ο Link την οσμίζεται σα λύκος; Άλλο τόσο σκοτεινό και ανυπέρβλητα εμπνευσμένο gameplay. Άλλο σκεπτικό εκεί, άλλοι μηχανισμοί, η Midna να σιγοψιθυρίζει ακαταλαβίστικα, οι κάτοικοι του βασιλείου να μετατρέπονται σε spirits, πόρτες και κρυφές διαδρομές να ανοίγουν και τα Tears of Light να αχνοφέγγουν στην πυκνή ομίχλη. Και αυτή η υπέροχη αίσθηση όταν ο παίκτης νομίζει ότι κοντεύει στο τέλος και ξαφνικά αντιλαμβάνεται ότι μία ολοκαίνουργια, τεράστια περιοχή τον περιμένει; Με νέους μηχανισμούς και λογικές. Εδώ και στο Okami. Και τα mini games αυξάνονται, οι τακτικές μάχης που διδάσκει ο μυστηριώδης, σκελετωμένος πολεμιστής, μετά τα αλυχτά του Λύκου εξελίσσονται, οι περιοχές που ήταν πιο πριν κλειδωμένες και απαιτούσαν ένα συγκεκριμένο «εργαλείο» ανοίγουν, και αυτό το Dungeon δεν έχει τέλος.

Στην HD έκδοση, τι άλλο, τα γραφικά είναι το κομβικό σημείο. Ε, μη φανταστείτε ότι έχει γίνει και τίποτα συνταρακτικό. Ναι, πεντακάθαρα είναι τα πάντα, αλλά το παιχνίδι συνεχίζει να θυμίζει ένα παιχνίδι του 2005. Είναι κρίμα σε ένα κείμενο για το Twilight Princess να μιλάμε για aliasing (που δεν έχει στη νέα έκδοση) για textures και για λεπτομέρειες αντικείμενων, αλλά όχι, δεν έχει γίνει η δουλειά που θα έπρεπε ώστε το παιχνίδι να δικαιολογεί την επανακυκλοφορία του. Τώρα, αν σας πω ότι περισσότερο θυμίζει συνοδευτικό για την πώληση του amiibo θα με πείτε κακό; Ή την κάνεις τη δουλειά ή δεν την κάνεις. Στο Wind Waker γιατί την έκανες; Ή δεν είχε amiibo τότε; Α, δεν είχε.

Tα motion controls είπαμε ότι εγκαταλείφθηκαν. Άλλωστε μιλάμε για την Gamecube έκδοση με το mirrored χάρτη σε σχέση με αυτόν του Wii. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μόνο η στόχευση λείπει αισθητά, διότι με το γυροσκόπιο είναι κουραστική και καλά θα κάνετε να την απενεργοποιήσετε. Ο χάρτης, πάλι, και το Inventory στο Wii U pad δουλεύουν άψογα. Ιδίως στο Inventory -με την drag ‘n drop λογική- έχουν γίνει πολύ χρηστικές παρμεβάσεις. Για τη μουσική τι να πούμε; Αν δεν έχετε Wii U και δεν παίξετε το παιχνίδι, τουλάχιστο ακούστε το μαγικό soundtrack. Έστω αυτό. Εννοείται ότι δεν έγινε καμιά ιερόσυλη προσθήκη voice overs κλπ. Απλά δε θα ταίριαζαν στο παιχνίδι. Οπότε μια χαρά είναι τα τιτιβίσματα της Midna και τα αλυχτά του Λύκου Link.

Και για να καταλήγουμε. Το παιχνίδι με ή χωρίς amiibo πρέπει να παιχτεί. Ξέρουμε ότι θα γεμίσουμε βιντεάκια με στρατιές φετιχιστών να χαιδεύουν το καλοδουλεμένο πλαστικό του Λύκου και της Midna. Δεν είναι αυτή η ουσία. Η ουσία δεν είναι καν στο ότι η Nintendo έκανε μία εκπληκτικά τεμπέλικη δουλειά στην HD επανακυκλοφορία του The Legend of Zelda: Twilight Princess. H ουσία είναι ότι το TP πρέπει να παιχτεί. Στο σκονισμένο Gamecube; Στο Wii με component καλώδιο στη μεγάλη τηλεόραση; Στο Wii U ως συνοδευτικό του Πυρετού του Πλαστικού; Με άλλους τρόπους; (θα σας πω μετά). Δε γνωρίζουμε, δε μας ενδιαφέρει. Για το HD τα είπαμε. Μισές δουλειές. Ε, και; Είναι το παιχνίδι λιγότερο καλό; Ούτε για πλάκα. Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια: Απαραίτητο.