Tom Clancy’s The Division

First We Take Manhattan, then…

---

Το The Division έχει έναν Evil Mastermind που εξαπολύει μία βιο-τρομοκρατική επίθεση στη Νέα Υόρκη τη μέρα όπου εκτοξεύεται το καταναλωτικό πνεύμα του Δυτικού Κόσμου. Μία ωραία Black Friday. Το The Division έχει και τον απαραίτητο Ρώσο επιστήμονα, του οποίου η έρευνα χρησιμοποιείται για να ισχυροποιηθεί η εν λόγω επίθεση και οι μελλοντικές επιθέσεις (όχι, που θα έλειπε ο Ρώσος). Το The Division έχει τους sleeper agents, διασκορπισμένους σε όλες τις άκρες του Έθνους, και έτοιμους να ανταποκριθούν στο κάλεσμα της Πατρίδας για να σώσουν την αγαπημένη τους πόλη. Έλα όμως που οι πρώτοι εγκαταλείπονται στο χαοτικό Manhattan λίγο μετά το χτύπημα και όσοι ζουν, είτε εξοντώνονται είτε γίνονται Rogue.

Εξοντώνονται από κάθε λογής ταραχοποιά στοιχεία που λέει και ο Trump. Τους πρώην φυλακισμένους του Rikers Island, που σχηματίζουν την ομώνυμη συμμορία, τους Cleaners που αποτελούνται από πρώην εργαζομένους στην πόλη, σε χαμηλές βαθμίδες, ξέρετε τώρα, το ειδεχθές προλεταριάτο που βρίσκει την ευκαιρία να πάρει τη ρεβάνς από την πλουτοκρατία και καίει ό,τι βλέπει μπροστά του, και τους απλούς κακοποιούς που για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν έπαιρναν τα όπλα πριν από την εν λόγω Black Friday. Αφού είναι πολεμικές μηχανές βρε παιδί μου, γιατί περίμεναν τόσο καιρό; Το The Division έχει την απαραίτητη spokeswoman της πατριωτικής Αμερικής να εκτοξεύει τις πιο αχρείαστες ατάκες που θυμόμαστε εδώ και χρόνια σε videogame, έχει τον κλασικό μεσήλικα αστυνομικό διευθυντή (με το «λίγο πριν τη σύνταξη» στυλ που ετοιμαζόταν να πάρει το pension του και να την κάνει μόνιμα για ψάρεμα), που περισσότερο ανησυχεί επειδή την «πόλη του την έχουν παραδώσει στους federals» και δύο τρεις ακόμα πολύ γραφικές φιγούρες (όπως τη φατσούλα του αρχηγού της Last Man Battalion, που θυμίζει λίγο Μουσολίνι, και τον tech freak της Βάσης που φέρνει σε Aiden από το Watch_Dogs στο πιο μουσάτο). Και όλα αυτά μαζί, παρατείνουν τα χασμουρητά σε ό,τι αφορά την κεντρική πλοκή.

Αλλά αυτά, δεν έχουν και πολύ σημασία, σωστά; Σωστά. Γιατί η Νέα Υόρκη που έχει χτυπηθεί κατά χρονολογική σειρά από επιδημία, πανικό, συμμορίες, οργανώσεις-αιρέσεις των εργαζομένων που πιστεύουν ότι όλα πρέπει να καούν για να γλυτώσει η πόλη, πρώτο κύμα των Agents που έγιναν Rogue και ιδιωτικό στρατό που μπήκε για να γλυτώσει τις πολυεθνικές και έμεινε εγκλωβισμένος στο Manhattan, αποδίδεται όπως ακριβώς πρέπει. Και μπράβο τους γι αυτό.
Σε αυτά που έχουν σημασία λοιπόν, πρέπει να αναφέρουμε ότι το The Division προσπαθεί να κάνει λίγο από όλα όσα έχουν στο μυαλό τους οι δημιουργοί. Είναι third person action, αφού οι μηχανισμοί είναι σχετικά λιτοί και ο τρόπος με τον οποίο βάλλονται οι εχθροί ξεκάθαροι. Ούτε ζάρι ρίχνεται, ούτε ποσοστά δουλεύουν.

100 το base damage, 200 το headshot, 250 το critical hit κτλ. Απλά πράγματα. Αλλά είναι και λίγο RPG στο κατά Destiny και  Diablo το ανάγνωσμα. Τα νουμεράκια στα όπλα ανεβαίνουν, τα perks προσθέτουν ποσοστά, το armor αλλάζει, τα attributes λίγο πολύ το ίδιο κτλ. Είναι και λίγο έως πολύ Multiplayer. Γιατί μόνος σου δεν το παίζεις. Δε διασκεδάζεις ρε παιδί μου. Με φίλους το χαίρεσαι είναι η αλήθεια. Θεωρητικά υπάρχει και PvP. “Work in Progress” που λένε και οι Αγγλοσάξωνες. Θα διαβάσετε στη συνέχεια. Είναι και open world. Ξέρετε τι θα πει Ubisoft και open world, το φαντάζεστε: σηματάκια, διαδρομούλες, εικονίδια και ένα υπόμνημα που φτάνει τις τρεις στήλες καθέτως. Τα γνωστά δηλαδή. Επιλογές, εναλλακτικούς δρόμους κλπ δεν έχει. Ευτυχώς.

Εναλλακτικές, όμως, μπορεί να είναι οι διαδρομές που μπορεί να διαλέξει ο παίκτης να ακολουθήσει μέχρι το level cap, εννοώντας ότι μπορεί να επιλέξει το με ποια σειρά θα αναβαθμίσει τη βάση του, διότι αυτό είναι το κεντρικό αντικείμενο της ιστορίας του δικού μας Agent. Δεν είναι καθόλου κακή ιδέα αυτό και μιας και μιλάμε για παιχνίδι δίχως Classes, εδώ έχουμε τον τρόπο με τον οποίο μία τετράδα φίλων μπορεί να παραμετροποιήσει το gameplay της, με τον έναν να έχει επικεντρώσει την προσοχή του στις αποστολές και την αναβάθμιση της Medical Wing -ξεκλειδώνοντας τα αντίστοιχα skills- και τον άλλο στις αποστολές της Tech Wing. Nαι, ως ένα σημείο τα skills και τα talents ή τα perks μπορούν να διαφοροποιήσουν το gameplay του κάθε παίκτη. Και όταν όλη η ομάδα φτάσει στο level cap, και πάλι μπορεί να αποφασιστεί άλλος να χρησιμοποιεί τα medical skills και άλλος τα support. Δεν αλλάζει ο τρόπος παιχνιδιού τόσο δραστικά όσο φαντάζεστε, αλλά είναι σίγουρο ότι, εν τέλει, με άλλα skills θα «δεθεί» ο ένας παίκτης της ίδιας ομάδας και με άλλα οι υπόλοιποι, πραγματοποιώντας έτσι μία «ανεπίσημη» νομή ρόλων.

Το “classless” του πράγματος είναι πολύ βασικό σημείο στο παιχνίδι. Πρώτα πρώτα είναι ο λόγος για τον οποίο τα skills είναι λίγα. Δηλαδή, τα πράγματα που μπορεί να κάνει ο παίκτης εκτός του να πυροβολεί και να καλύπτεται, αντικειμενικά, δεν είναι και πολλά. Μία class αμέσως περιορίζει τα skills που χρησιμοποιεί κάποιος. Στο The Division, ο καθένας μπορεί να επιλέξει οποιαδήποτε στιγμή να κάνει mapping στα δύο μόλις πλήκτρα τα δύο προτιμητέα skills (το τρίτο είναι «υπέρ»-skill αλλά και αυτό αλλάζει), γι αυτόν το λόγο και είναι λίγα. Εν τέλει, αν κάποιος αποφασίσει ποια skills τον βολεύουν, με αυτά τα δύο και θα πορευτεί μέχρι τέλους. Άντε, να είναι τέσσερα τα αγαπημένα του; Πέντε; Η πρακτική εμπειρία έδειξε ότι σχεδόν με τα ίδια skills λειτουργούσαν όλα τα μέλη της ομάδας μέχρι το endgame.

Ευχάριστη διαφοροποίηση στο μικρό αριθμό skills προσφέρουν τα mods, που προκύπτουν από την αναβάθμιση των αντίστοιχων πτερύγων της Βάσης. Το seeker mine μπορεί να είναι το αγαπημένο του παίκτη, αλλά έχει κι αυτό τρεις διαφορετικές μορφές. Ομολογούμε ότι στο σχετικά πεζό-ρεαλιστικό περιβάλλον που επέλεξαν να κινηθούν οι δημιουργοί και που δεν επιτρέπει παιχνίδια με τη μαγεία ή τη χειραγώγηση της κοσμικής ύλης (λέμε τώρα), η έστω και με mods παρουσία ποικίλων skills είναι ευχάριστη. Τελικά μπορεί να μην είναι και τόσο λίγα.

Τα perks δε χρίζουν ιδιαίτερης αναφοράς πέραν του τυπικού, καθώς είναι passive abilities που απλά ισχυροποιούν δεδομένα attributes. Όπως και με τα talents, διαπιστώθηκε ότι μέχρι το end game τουλάχιστο, δεν έπαιζαν και τόσο σημαντικό ρόλο. Ίσως κάποια από αυτά, αλλά και πάλι, περισσότερο θυμίζουν μία τυπική αναβάθμιση του χαρακτήρα από level σε level παρά κάτι πιο περίπλοκο. Τα talents μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανά τέσσερα κάθε φορά (ξεκινάμε με ένα μόνο slot ενεργό) και είναι σίγουρο ότι εύκολα θα καταλήξει ο παίκτης στο ποια θα διατηρεί ενεργοποιημένα. Με προσεκτική αναζήτηση και δοκιμές υπάρχουν κάποια που μπορούν να κάνουν τη διαφορά σε ορισμένες δύσκολες καταστάσεις.