Tom Clancy’s The Division

Η απόδοση του Manhattan πάντως είναι κορυφαία. Η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι άξια συγχαρητηρίων και εντύπωση προκαλεί το ότι ιδιαίτερα έχουν προσεχθεί οι εσωτερικοί χώροι, που είναι γεμάτοι και αληθοφανείς. Η αίσθηση της εγκατάλειψης, του ότι ένα μεγάλο κακό έχει πέσει σε αυτήν την περιοχή, μια μεγάλη καταστροφή έχει λάβει χώρα, είναι παντού διάχυτη. Στα κτήρια που είναι σε καραντίνα. Στους δυστυχείς επιζώντες που περιφέρονται στους δρόμους, ζητώντας βοήθεια ή δεχόμενοι επίθεση από κακοποιούς. Στα αδέσποτα ζώα που μπλέκονται στη γραμμή πυρός. Στα εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα με τις ανοικτές πόρτες (ξέρετε, trophy hunting). Στα διαρρηγμένα και άδεια από κατοίκους διαμερίσματα, που μαρτυρούν μία απότομη διακοπή της καθημερινής, ειρηνικής ρουτίνας. Στο χρόνο που σταμάτησε λίγο μετά από μία Black Friday κατά τη διάρκεια της χριστουγεννιάτικης περιόδου, με τα πλαστικά ελαφάκια να κοιτούν σαρκαστικά τους ανθρώπους που φυλλοροούν και τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια να αποτελούν τα μακάβρια καντηλάκια ενός τεράστιου τάφου με νεκρούς-ζωντανούς.

Στον οπτικό τομέα ο τίτλος είναι εντυπωσιακός, απέχει δεν απέχει από αυτό που είδαμε στην πρώτη του παρουσίαση. Το animation του Agent μας είναι ρεαλιστικό και αν κάτι ξενίζει δεν είναι οι εχθροί αυτοί καθ’ αυτοί, αλλά περισσότερα τα απανωτά τους κύματα και η εκνευριστική ομοιότητά τους, που ξαναθυμίζει στον παίκτη ότι παρακολουθεί τη δράση ενός videogame και όχι μιας ταινίας. Κατά τα λοιπά, πολύ καλή κίνηση, βάρος στον έλεγχο του Agent, καλή απόκριση του controller, και καλή είναι και η αίσθηση των όπλων εκτός από τις καραμπίνες για κάποιον ανεξήγητο λόγο. Τεχνικά η σταθερότητα σε frame rate είναι πολύ θετικό χαρακτηριστικό χωρίς να αποφεύγονται glitches και bugs που μπορούν να εκνευρίσουν ή να διασκεδάσουν. Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που αυτά θα προκαλέσουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Αρκεί να μην είναι σε κάποια πολύ δύσκολη αποστολή (σε Hard Mode φερειπείν).

Η αλήθεια είναι ότι τα αντίστοιχα MMO με ολίγον RPG και action χαρακτήρα που να απευθύνονται και σε κατόχους κονσολών είναι λίγα. Το The Division είναι ο άμεσος ανταγωνιστής του Destiny. Και δεν είναι τυχαίο ότι πολύς κόσμος θέλησε να το αποκτήσει τις πρώτες μέρες, χωρίς να περιμένει γνώμες και πρώτες αντιδράσεις γιατί πολύ απλά θέλει να παίξει κάτι διαφορετικό. Ε, το παθαίνεις αυτό μετά από ενάμιση χρόνο ενασχόλησης με το ίδιο παιχνίδι.

Αλλά ήταν κι άλλοι. Αυτοί για τους οποίους αυτή η οπτική γωνία του The Division είναι terra incognita. Το The Division απευθύνεται ισότιμα και σε αυτούς. Και δεν είναι τυχαίο το ότι και οι μηχανισμοί του είναι οικείοι και το ότι τα rpg του στοιχεία είναι σχετικά απλά και κατανοητά χωρίς ζαριές, χωρίς δεκάδες buffs, χωρίς δέντρα ολόκληρα από skills. Λίγα και κατανοητά και προσβάσιμα και από πιο παρθένα μυαλά στις λογικές ενός online τίτλου. Ε, τώρα ξεκινάει η άλλη αποστολή του The Division. Η προσπάθεια να κρατήσει όλους αυτούς τους παίκτες. Κι εμείς δεν κρατάμε γυάλινη σφαίρα για το τι θα γίνει μακροπρόθεσμα.