Cine-TV: Doctor Whο

Η ώρα να ξεκινήσει το 100th Anniversary Special πλησιάζει και η γερασμένη γυναίκα αναπολεί τις αγαπημένες της στιγμές και τους αγαπημένους χαρακτήρες, εξωγήινους εχθρούς και μη. Τα τρομακτικά Weeping Angels, που παγιδεύουν τα θύματά τους, στέλνοντάς τα πίσω στον χρόνο, τους ανατριχιαστικούς Silence, που ζουν για χιλιετίες ανάμεσα στους ανθρώπους χωρίς κανείς να το ξέρει, διότι έχουν τη δυνατότητα να σβήνουν τη μνήμη όσων συναντούν, τα γενοκτόνα Daleks του πλανήτη Skaro και τον επίσης Time Lord και μεγαλύτερο εχθρό του Doctor, Master. Θυμάται τον έρωτα της Rose, την αφοσίωση της Sarah, τις ατάκες τις Donna.

Θυμάται τον επιβλητικό, τρομερά αστείο και περιπετειώδη Captain Jack Harkness, τη δυναμική River Song, τη «φλογερή» Amy και το θαρραλέο Rory, την Clara που δεν το έβαζε ποτέ κάτω. Θυμάται και εκείνο το συγκινητικό επεισόδιο, στο οποίο ο 11ος Δόκτωρ συνάντησε τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ και τον ταξίδεψε στο μέλλον να του δείξει ότι τα έργα του είχαν μείνει ανεξίτηλα στο χρόνο, όπως θυμάται και το αριστουργηματικό «Blink». Θα μπορούσε η λίστα να συνεχιστεί ad infinitum. Δεν θα ξεχάσει ποτέ την πρώτη στιγμή που άκουσε τις χαρακτηριστικές πρώτες νότες του μουσικού εισαγωγικού θέματος, ούτε την πρώτη φορά που άκουσε την φράση «It’s bigger on the inside!» και τον παραπονεμένο «αναστεναγμό» του κουρασμένου TARDIS που αρχίζει να εξαϋλώνεται.

O Doctor δεν είναι απλά ένας χαρακτήρας σε μια σειρά επιστημονικής φαντασίας, είναι πλέον μια αθάνατη ιδέα. Ένα «παράθυρο» για να ξεφύγει κανείς από την καθημερινότητα και να οργιάσει η φαντασία του. Ένα ταξίδι που θα διασκεδάσει ακόμη και στα πιο μέτρια του επεισόδια, θα κάνει το μυαλό του θεατή «σαλάτα» με τα χρονικά παράδοξα και θα καταφέρει να τον γεμίσει με αναμνήσεις που θα θέλει να επισκεφθεί ξανά και ξανά.

Όπως στα λόγια του 11ου Δόκτωρος: «Είδα τη γέννηση του Σύμπαντος και παρακολούθησα το Χρόνο να τελειώνει, στιγμή με τη στιγμή, μέχρι που δεν έμεινε Τίποτα –Ούτε Χρόνος, ούτε Χώρος- παρά μόνον εγώ.»

Ξαφνικά, η ολογραφική οθόνη αναδύθηκε από τη βάση της και μια γνώριμη μελωδία πλημμύρισε το χώρο. Η γυναίκα κάθισε αναπαυτικά, με τα μάτια της στραμμένα με σχεδόν θρησκευτική προσήλωση στην οθόνη και με την καρδιά της να χτυπάει πολύ δυνατά από την ανυπομονησία, αγνοώντας τους περίεργους θορύβους και το αλλόκοτο αναβόσβημα ενός λευκού φωτός έξω από το παράθυρό της.

Τέλος.

(Ήλθε η ώρα να λήξει η συγγραφή του κειμένου, διότι η υπογράφουσα το κείμενο επέστρεψε από ένα μακρύ και ιδιαίτερα κουραστικό ταξίδι. Την παρούσα στιγμή δεν μπορεί να αποκαλύψει από πού επέστρεψε γιατί όπως λέει όλο πονηριά και η River Song… «Spoilers».)