Ratchet and Clank
Rip Ya a New One.
Στον τομέα του platforming δε χρειάζονται πολλά σχόλια. Αν και δε μιλάμε για κάτι περίπλοκο (ποτέ δεν ήταν) έχουμε να κάνουμε με την τελειότητα σε απόκριση, υπολογισμό θέσης και βάρους και κίνηση. Απλά πράγματα. Είτε με jetpack, είτε μόνο με τον Clank, ο Ratchet κινείται τέλεια. Το θέμα είναι πώς πυροβολεί. Εκεί να δείτε τι γίνεται. Ο κακός χαμός κυριολεκτικά. Στο R&C έχουμε ένα εξωφρενικό fusion όλων των ιδεών για όπλα που έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς (επισημαίνουμε ότι ο αρχικός σχεδιασμός για το πρώτο R&C, εν έτει 2001, ενείχε 36 όπλα. Ναι, 36).
Φανταστείτε ότι την ίδια στιγμή μπορεί να συνυπάρχουν ο Mr. Zurkon (το γνωστό summoned ρομποτάκι), το groovitron να παίζει funkιες (υπάρχει χορογραφία για ΚΑΘΕ έναν εχθρό από τους δεκάδες που υπάρχουν στο παιχνίδι), το Glove of Doom να γεμίζει ρομποτάκια αυτοκτονίας την οθόνη και ο Ratchet να βρέχει φωτιά με το R.Y.N.O. (Ριπ Γιου Α Νιου Ουαν που λένε και στη Βόρεια Ελλάδα). Και την ίδια στιγμή, εκατοντάδες παξιμάδια και βίδες να γεμίζουν την οθόνη, δεκάδες εχθροί να γίνονται κομμάτια και τα particle effect να θέλουν τρία PS4 για να καταγραφούν. Μα τι έχουν κάνει οι άνθρωποι; Ειδικά προς το τέλος, όπου ο αριθμός των εχθρών αυξάνεται όπως αυξάνεται και η δυσκολία, το πράγμα εκτοξεύεται.
Νέο όπλο είναι το Pixelizer, που κάνει ακριβώς αυτό που λέει, και η αναβαθμισμένη έκδοσή του είναι το Pixelizer HD. Το πιάνετε ε; Όπως κι ένα που λειτουργεί ως Sniper Crossbow. Έχει κι άλλα, αλλά καλό είναι να υπάρχει και το στοιχείο της έκπληξης για το τι έχουν σκαρφιστεί ξανά τα μυαλά που μας δώσανε το αδικημένο από τους πάντες Sunset Overdrive (για το Θεό, παίξτε το. Βγάλτο στα Windows ρε MS). Το σενάριο σε αρμονία με τα ύψιστης ποιότητας cutscenes βγάζει επιτέλους ένα νόημα. Όχι ότι δεν έβγαζε στα προηγούμενα, αλλά κάπου είχε χαθεί η μπάλα. Ωραίο πράγμα να βλέπεις όλους τους καλογραμμένους διαλόγους και το αιθέριο, διακριτικό και σχεδόν υποδόριο χιούμορ της Insomniac να μπαίνουν σε μια σειρά. Οι ερμηνείες έχουν γίνει από τους ηθοποιούς που ασχολήθηκαν με τα πιο πρόσφατα επεισόδια της σειράς (και σίγουρα την ταινία) και για καλή μας τύχη, τίποτα μα τίποτα δεν πάει στραβά.
Υπάρχει μία ένσταση σε ό,τι αφορά τη μουσική, που απέχει από εκείνο το funky groovy σύνολο του David Bergeaud, που ήταν και κατά ένα ποσοστό σήμα κατατεθέν. Όχι ότι τα πιο ορχηστικά και πολύπλοκα ενορχηστρωμένα κομμάτια χαλάνε τη διάθεση. Άλλωστε η σειρά έχει πάρει μία πιο επική μουσική κατεύθυνση εδώ και χρόνια, αλλά θα ήταν μια καλή ευκαιρία να ξανακούσουμε απαράλλαχτο το κλασικό θέμα της Metropolis στον Kerwan.
Πριν πάμε στα γραφικά του παιχνιδιού, δύο παρατηρήσεις. Η πρώτη είναι σχετική με τους αγώνες hoverboard, που παραμένουν άδικοι και εκνευριστικοί, με τον αντίπαλο να κερδίζει στο τελευταίο δέκατο του δευτερολέπτου στο Gold Cup σε Hard Challenge mode. H δεύτερη έχει να κάνει με τα καταπληκτικά sections, στα οποία ο παίκτης παίζει space combat sim με το σκάφος του Ratchet και τα οποία θα έπρεπε να είναι περισσότερα και μεγαλύτερα σε διάρκεια, καθώς λειτουργούν άψογα. Και τώρα πάμε στα γραφικά που λέγαμε, και που είναι από τα ομορφότερα πράγματα που έχουν δει τα μάτια μας. Συνυπολογίζοντας τον πανικό στην οθόνη, το αποτέλεσμα είναι ένα τεχνολογικό επίτευγμα και ένα καλλιτεχνικό και αισθητικό αριστούργημα.
Δύσκολα περιγράφεται η χρωματιστή σκηνή όπου χιλιάδες πράγματα κινούνται, εκτοξεύονται, ανεβαίνουν, πέφτουν, τινάζονται στην οθόνη μας κι ένα Mech Tank χορεύει disco. Ε μα, δεν τα βλέπεις κάθε μέρα αυτά. Το replayability υπάρχει στο R&C, όπως πάντα άλλωστε, για την απόκτηση όλων των όπλων, την πλήρη αναβάθμισή τους και το ξεκλείδωμα όλων των collectibles, που οδηγούν σε δεκάδες επιλογές για skins, screen filters κτλ. To βασικό είναι ότι το replayability του R&C είναι φυσιολογικό, διότι ο παίκτης δύσκολα το αφήνει από τα χέρια του. Τόσο απλά.
Και το R&C και η Insomniac είναι από τις σπάνιες πλέον εκείνες περιπτώσεις, όπου και μόνο το λογότυπό τους χαράζουν ένα χαμόγελο στα χείλη μας. Το R&C δεν είναι το καλύτερο R&C, γιατί κυρίως περιορίζεται από το γεγονός ότι πατάει στο πρώτο παιχνίδι της σειράς, με τους περιορισμούς που εκείνο αντιμετώπιζε λόγω τεχνολογίας και ουχί έλλειψης φαντασίας. Παρόλα αυτά, έρχεται σαν η ιδανική μίξη των πιο αγαπημένων ιδεών σε αυτή τη μεγάλη σειρά που και εργολαβίες είχε, και ατυχείς στιγμές και αδιάφορα spin offs. Αυτό όμως που σίγουρα είχε πάντα ήταν μεράκι, αγάπη και υγιή πρόθεση να χαρίσει χαμόγελα. Με αυτό το χαμόγελο χαραγμένο, και ένεκα των χιλιάδων υπέροχων στιγμών που η σειρά μας έχει χαρίσει, το R & C παίρνει από καρδιάς ένα “10”.
Διαβάστε επίσης
