Star Fox Zero
Όταν το barrel roll δεν είναι αρκετό...
Nintendo και Platinum έδειξαν να αφουγκράζονται την ανησυχία του κόσμου για το προαναφερθέν σύστημα και έδωσαν την επιλογή για τον παραδοσιακό χειρισμό, όπου το σκόπευτρο κινείται παράλληλα με την πορεία του σκάφους μας, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και το γυροσκόπιο του pad για την κάθετη στον άξονα κίνησή του. Η προσθήκη της γυροσκοπικής κίνησης και εδώ ήταν αναγκαία, καθώς η κίνηση του Arwing δεν είναι ακριβώς ελεύθερη και σε πολλά σημεία θα δυσκολευτούμε να στοχεύσουμε σωστά, ως προς το ύψος του αντιπάλου, καθώς το σκάφος έχει την τάση να έλκεται προς το κέντρο της οθόνης, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να σταθεροποιήσουμε τις ριπές μας.
Ας καταλήξουμε, όμως, καθώς όλες αυτές οι περιγραφές πιθανόν να μπλέξουν περισσότερο διαβάζοντάς τις απ’ ότι να τις βλέπει κανείς στην πράξη. Μετά από πολλές ώρες και αρκετά playthroughs με δοκιμές επί δοκιμών, καταλήξαμε στο ότι καμία από τις προσφερόμενες μεθόδους δεν λειτουργεί σωστά στο απόλυτο. Αν αναλογιστούμε ότι υπάρχουν δύο συστήματα χειρισμού, δύο μέθοδοι για την οπτική που θα επιλέξουμε να βλέπουμε παίζοντας, και μερικοί συνδυασμοί αυτών, καταλήγουμε στο ότι ο καθένας θα επιλέξει τι του ταιριάζει καλύτερα, αλλά όλα θα έχουν τα προβλήματά τους. Άλλοτε μικρότερα, άλλοτε περισσότερα. Είτε γιατί δεν θα βρει μία μέθοδο στόχευσης να τον καλύπτει στο ακέραιο, είτε γιατί το σώμα και το μυαλό του έχουν την τάση να επικεντρώνονται σε ένα βασικό σημείο ενδιαφέροντος.
Αφού πειραματιστεί κάποιος με τις μεθόδους, “τριφτεί” στο παιχνίδι και αποκτήσει την άνεση που χρειάζεται, έρχεται και η ώρα να το απολαύσει. Γιατί μπορεί το Star Fox Zero να έχει τα τεχνικά ζητήματά του, παραμένει όμως ένα πολύ διασκεδαστικό παιχνίδι που διατηρεί τη μαγεία του όσα χρόνια κι αν περάσουν. Με τις πανέμορφες πίστες του, τους μαριονετίστικους χαρακτήρες και τα χορταστικά boss fights. Όσοι αγαπούν τη σειρά, είναι σίγουρο ότι θα περάσουν καλά για μία ακόμη φορά. Θα βρούνε μάλιστα και αρκετές πίστες και οχήματα που θα τους φανούν ιδιαίτερα οικεία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και νέα. Ιδίως το Walker, που αποτελεί την μεταμόρφωση του Arwing σε όχημα εδάφους (που μοιάζει και περπατάει σαν πάπια) και αποτελεί μία ανεκπλήρωτη ιδέα του ακυρωθέντος Star Fox 2, έχει την τιμητική του καθώς είναι και απολαυστικό, αλλά και χρήσιμο, με αποτέλεσμα να προσφέρει ποικιλία στο gameplay.
Εκεί που δεν είδαμε την ποικιλία που θα θέλαμε, είναι στις πίστες και τη συνολική διάρκεια του τίτλου. Τα έντεκα βασικά επίπεδα που θα χρειαστούν για να ολοκληρώσετε το παιχνίδι είναι λίγα και την ικανοποίηση της ολοκλήρωσης διαδέχεται η αίσθηση του ότι όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Δυστυχώς, αυτό το κενό αδυνατούν να το καλύψουν και τα γνωστά κρυμένα μονοπάτια που θα ξεκλειδώσουν τα νέα επίπεδα. Καθώς αυτά που αποτελούν ουσιαστικό, νέο υλικό και όχι την επιστροφή σε μία πίστα με άλλο όχημα ή κάποιο time challenge, είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Συν τοις άλλοις, το να παίζεις ξανά και ξανά τις ίδιες πίστες από την αρχή, είτε προς ανακάλυψη των νέων επιπέδων, είτε λόγω του αναχρονιστικού save system, καταντάει, πολύ γρήγορα, κουραστικό.
Ολοκληρώνοντας μάλιστα το βασικό campaign, ξεκλειδώνεται αυτόματα ένα επιπλέον mode, για το οποίο δεν μας επιτρέπει το σχετικό εμπάργκο να πούμε πολλά περισσότερα. Όταν, όμως, βλέπεις ότι ολοκληρώνεις το παιχνίδι σε μία ώρα και σαράντα λεπτά, χωρίς να κάνεις speedrun, καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά με τη διάρκειά του. Αν τώρα κάποιος θέλει να συλλέξει και τα πέντε μετάλλια κάθε πίστας, δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσες φορές θα χρειαστεί να παίξει ξανά την ίδια και την ίδια πίστα. Αντιδράσεις είχε προκαλέσει αρχικά και ο τεχνικός τομέας του Zero. Δικαιολογημένες εν μέρει, και τότε και τώρα. Οπτικά, έχει βελτιωθεί αισθητά και έχει διανύσει μεγάλη πορεία από τα πρώτα δείγματα που είχαν δει τη δημοσιότητα.
Ο κόσμος έγινε πιο πλήρης, τα χρώματα πιο έντονα και τα particle effects βελτιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τότε. Παρά την όποια βελτίωση δέχθηκαν, όμως, το Star Fox Zero, αδυνατεί να σταθεί απέναντι σε άλλα παιχνίδια της εποχής μας. Η διακύμανση του framerate ανάμεσα στα 40 με 60 fps είναι το λιγότερο, και κατά την άποψη μας το πιο ασήμαντο και άδικο που μπορεί να του καταλογίσει κάποιος. Οι περισσότεροι τίτλοι της εποχής άλλωστε δεν τρέχουν σε αυτά τα νούμερα. Επιπλέον, πρέπει να αναλογιστούμε και την υπερπροσπάθεια που κάνει η κονσόλα -δεδομένης της δυναμικής της- ώστε να επιτύχει το ταυτόχρονο rendering σε δύο οθόνες, καθώς και το αριθμό των αντικειμένων, των εφέ και την ταχύτητα που όλα αυτά συμβαίνουν στις οθόνες μας. Αν επικαλεστεί κάποιος ότι κατάφερε να ενοχλήθηκε από τις πτώσεις του frame rate την ώρα που έπαιζε, αυτομάτως, του αφαιρείται και το δικαίωμα να γκρινιάξει για τη δυσκολία να παίξει με τις δύο οθόνες.
Εκεί όμως που δεν μπορεί να πάρει συγχωροχάρτι το Zero, είναι στο σχεδιασμό του, που αδυνατεί να κρύψει τα χρόνια του. Δεν θα χρειαστεί πολύ ώρα για να καταλάβει κάποιος ότι η κυκλοφορία του τίτλου έχει ταλαιπωρηθεί και αρχικά σχεδιαστεί για το Wii. Είναι κρίμα να βλέπεις έναν τίτλο που κάποτε καινοτόμησε σε αυτό τον τομέα, να στερείται πολυγώνων και τα πάντα να μοιάζουν τετράγωνα στον κόσμο του. Το οπτικοακουστικό σύνολο προσπαθεί να εξισορροπήσει βέβαια η καθηλωτική μουσική του, που διατηρεί τα υψηλά στάνταρς της σειράς.
Βάζοντάς τα μεμονωμένα τμήματα στην τελική ζυγαριά, λοιπόν, καταλήγουμε στο ότι υπάρχουν αρκετά προβλήματα στο νέο μέλος της οικογένειας Star Fox. Όλα, όμως, έχουν τη σχετική οπτική που θέλει κάποιος να τους δώσει. Μπορεί το gameplay να μην λειτουργεί άψογα, αλλά αυτός που αγαπάει τη σειρά θα βρει τον τρόπο και θα εξοικειωθεί με αυτό. Το ότι μπορεί να το συνηθίσει βέβαια, δεν το κάνει σε καμία περίπτωση σωστό. Όπως επίσης και ο αναχρονιστικός τεχνικός τομέας, που μπορεί να δείχνει σαν παιχνίδι προηγούμενης γενιάς, αλλά ταυτόχρονα να μαγεύει με το εντυπωσιακό level design του, ειδικά προς τις τελευταίες πίστες.
Όλα αυτά και αρκετά ακόμα μικρότερα ζητήματα, συντελούν σε ένα σύνολο με διαφορετική ανταπόκριση στον καθένα. Όπως για παράδειγμα το co-op, όπου ο ένας παίκτης πιλοτάρει το Arwing, ενώ ο δεύτερος τα όπλα του, και είναι ιδιαίτερα απολαυστικό, αλλά ταυτόχρονα και την χαμένη ευκαιρία για ένα υπέροχο multiplayer και ένα τετραπλό co-op τμήμα που θα ταίριαζαν άψογα στην δομή του, αλλά λάμπουν δια της απουσίας τους. Και αυτή είναι κι η επικρατέστερη εντύπωση που αποπνέει το νέο μέρος της θρυλικής σειράς: Της χαμένης ευκαιρίας για τη μετάβαση στην επόμενη γενιά. Την αδυναμία ή έλλειψη ενδιαφέροντος από πλευράς Nintendo να δώσει τη βαρύτητα που του άξιζε και να κάνει το βήμα παραπάνω. Παρότι, λοιπόν, οι πιστοί οπαδοί του θα νιώσουν ξανά τη μαγεία που τους καθήλωσε κάποτε, δυστυχώς, το Star Fox Zero αδυνατεί να εξελιχθεί και να συμβαδίσει με τα (καλά) δεδομένα της εποχής.
Διαβάστε επίσης
