Αφιέρωμα – Xbox 360

Το σημαντικότερο από όλα είναι ότι αυτή η επιθετική πολιτική «ζόρισε» τη Sony. Και γι αυτό γίναμε μάρτυρες μίας δραματικής βελτίωσης στις πολιτικές της ιαπωνικής εταιρείας: από την τιμή της κονσόλας αυτής καθαυτής, μέχρι τον αριθμό των exclusives, και εσχάτως το PS Plus με τα δωρεάν παιχνίδια. Αντιπαραβάλετε τώρα τη σημερινή κατάσταση με την απουσία exclusives και την μηνιαία προσφορά του… Broforce από μία σχεδόν επαναπαυμένη Sony και κάντε τις συγκρίσεις σας. Εν τέλει, αν το καλοσκεφτεί κανείς, η ιστορία του Xbox 360 θα είχε γραφτεί με ολόχρυσα γράμματα αν η Microsoft συνέχιζε σταθερά την πολιτική της για άλλα δύο-τρία χρόνια.

Αλλά όταν έφτασε η ώρα που κάθε κυκλοφορία θεωρούνταν δεδομένα multiplatform και το βασικό παιχνίδι γινόταν από third party developers (βλ. Call of Duty) η MS χαλάρωσε, άφησε το 360 χωρίς μεγάλες αποκλειστικότητες, σχεδόν ευνούχισε τα Microsoft Game Studios και έβαλε τον αυτόματο σε ό,τι αφορούσε τα Games. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας θεώρησαν ότι η βάση είχε πλατύνει αρκετά ώστε να μπούν μέσα κι άλλοι πειραματισμοί, που εξαρχής έδειξαν πόσο εκτός τόπου και χρόνου ήταν. Το Kinect, σαν εναλλακτική πρόταση προς το casual κοινό που λάτρευε το Wii του, δημιουργήθηκε και πλασαρίστηκε για να αποτύχει. Και απέτυχε, γιατί κανένα σπιτικό στον πλανήτη δε μοιάζει με το σπιτικό των διαφημίσεων του Kinect. Κι αν μοιάζει, μοιάζει για λίγα λεπτά κάθε βδομάδα.

Δε θα απαγγείλουμε επικήδειο για το Kinect. Δεν του αξίζει. Ήταν ένα gimmick που εν τέλει πήρε τη θέση που του αξίζει: μία καλή κάμερα για video chat. Το κακό είναι ότι όπως κάθε gimmick που προωθείται πυρετωδώς, κόστισε και studios, κόστισε και εργατοώρες και δημιουργικότητα και, κυρίως, κόστισε στο ότι άλλαξε για ένα χρονικό διάστημα τον τρόπο με τον οποίο η MS αντιμετώπισε το gaming και το Xbox στο διάστημα που ακολούθησε. Η όλη αλλαγή πλεύσης δεν είναι καθόλου άσχετη με τους τραγέλαφους της περιόδου λίγο πριν το launch του Xbox One. Και δεν είναι καθόλου άσχετη με το ότι τελικά το One (και το PS4) ήταν κατώτερο των αναμενόμενων και κατώτερο των περιστάσεων. Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.

Τελικά, τι μένει από το 360 τώρα που, σιγά σιγά, το BC του One ανοίγει όλο και λιγότερο; Μένουν τα achievements; To gamercore; To avatar που μας χαιρετάει και μας θυμίζει κάθε λίγο και λιγάκι τι απέγινε τελικά το επόμενο Conker και το επόμενο Banjo; Βασικά, αυτό που μένει είναι ότι ένα μηχάνημα του 2005 παραμένει έντεκα χρόνια μετά σύγχρονο και σε ορισμένους τομείς, πολύ πιο μπροστά από το διάδοχό του. Μένει ότι καταλήξαμε με 500 παιχνίδια και καμιά εκατοσταριά ακόμα που δεν παίξαμε. Μένει το καλύτερο χειριστήριο που πιάσαμε στα χέρια μας και που όταν δονείται δε θυμίζει… τέλος πάντων. Μένει μία κονσόλα με απόλυτα φιλικό UI για τον παίκτη, με επίκεντρο το gaming και ευκολία πρόσβασης σε όλα τα υπόλοιπα. Και μένει ένα μηχάνημα που έβγαζε τα γραφικά του Dead Space 3 και του Halo 4 και δεν κόστιζε ούτε €200.

Κλείνω σιγά σιγά αυτό κείμενο γιατί κοντεύει να τελειώσει το load του save στο Witcher 3 στο One και πρέπει να συνεχίσω. Προτείνω στους ανθρώπους της MS -αλλά και της βιομηχανίας εν γένει- να ανοίξουν ένα Xbox 360, να αφήσουν το ανθρωπάκι να τους καλωσορίσει, να βάλουν στο tray ένα δισκάκι, να κάνουν το update όση ώρα βάζουν ένα καφεδάκι από την κανάτα στην κούπα, και να ΠΑΙΞΟΥΝ.

Προτείνω επίσης να μετρήσουν τα νέα IPs της προηγούμενης γενιάς και να πνίξουν τα αναφιλητά τους (αν έχουν λίγη τσίπα) την ώρα που συγκρίνουν τα νούμερα με το σημερινό σκασιαρχείο για developers και publishers. Αλλά εδώ ανοίγει η κουβέντα για τη βιομηχανία γενικά. Άλλη φορά. Τελικά, το 2005 μπορεί να είναι και πάρα πολύ μακριά.