Cine-TV News #12

Έφτασε πάλι η στιγμή του έτους για ένα ακόμα κεφάλαιο του Marvel Cinematic Universe. Τη σκυτάλη την παίρνει ο Captain America, αν και δεν πιστεύουμε ότι κάποιος θα είχε αντίρρηση αν έβλεπε στον τίτλο τη λέξη “Avengers” (ναι, ναι ξέρουμε… το Civil War αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο των comic). Αν και υπάρχουν δύο ουσιαστικές απουσίες στα πρόσωπα των Thor και Hulk, υπερκαλύπτονται από τις παρουσίες των Black Panther, Ant-Man και Spider-Man. Αν και το Captain America θα μπορούσε να λείπει από τον τίτλο δίχως κανένας να καταλάβει τη διάφορά, το Civil War από την άλλη είναι ένας ακριβέστατος χαρακτηρισμός. Με λίγα λόγια, η νέα ταινία της Marvel επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου σε έναν ουσιαστικό εμφύλιο. Δυστυχώς, όμως, διάφορα θέματα στο σενάριο και ιδίως στο σοβαροφανές ύφος, μας άφησε με αρκετά χλιαρές εντυπώσεις. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι στο υπόλοιπο κείμενο υπάρχουν ορισμένα σημεία που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως μικρά spoilers.

Όπως είναι πλέον σύνηθες με τις ταινίες της Marvel, εξ αρχής το Captain America μάς τοποθετεί σε μία έντονη και καλοφτιαγμένη σκηνή δράσης μεταξύ των Avengers και ενός villain που προσπαθεί να κλέψει ένα βιολογικό όπλο από το Λάγος της Νιγηρίας. Όπως είναι φυσικό, θα καταφέρουν να φέρουν την αποστολή τους εις πέρας, όμως αυτή τη φορά με αρκετές, εμφανείς παράπλευρες απώλειες, καθώς μία λάθος απόφαση θα στοιχίσει τις ζωές διαφόρων αθώων παρευρισκόμενων. Είναι η πρώτη φορά στο MCU όπου αναγνωρίζεται εμφανέστατα πως όταν οι μάχες μεταξύ υπερηρώων και villains γίνονται σε κατοικημένα περιβάλλοντα, τότε η χρήση υπερδυνάμεων ή υπερόπλων είναι πρακτικά αδύνατο να μην έχει ολέθριο αντίκτυπο στους κατοίκους.

Εδώ βρίσκεται και η βάση της ιστορίας. Ένα υψηλά ιστάμενο μέλος της κυβέρνησης θα καλέσει τους Avengers για να τους αναγγείλει πως, πλέον, η ομάδα των υπερηρώων θα πρέπει να μπει υπό την επίβλεψη και τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών. Φυσικά, αυτό δεν βρίσκει σύμφωνους όλους τους Avengers, με πρώτο και καλύτερο τον Captain America, ο οποίος αντιτίθεται σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας επάνω του δεδομένου ότι θέλει να κρατήσει ο ίδιος την απόλυτη εξουσία (για το καλό του πλανήτη βέβαια). Από την άλλη πλευρά, ο Tony Stark, συντετριμμένος από τις απώλειες του κόσμου μέσω των ενεργειών των Avengers, υποστηρίζει σθεναρά το λεγόμενο “Σύμφωνο της Σοκόβια”.

Δεν είναι ανάγκη να κάνουμε απαρίθμηση των ηρώων που βρίσκονται σε κάθε ομάδα, αρκεί να πούμε ότι από τη μία πλευρά έχουμε τον Iron Man και από την άλλη τον Captain America. Σταδιακά χτίζεται η διαμάχη μεταξύ αυτών των δύο ομάδων μέσα από διάφορα γεγονότα που δημιουργούν έριδες. Η απόφαση της Marvel σε αυτό το κεφάλαιο ήταν ξεκάθαρα η απόδοση του εμφυλίου με μία σαφέστατα δραματική χροιά. Ως εκ τούτου, το Civil War έχει τις λιγότερες δόσεις χιούμορ από κάθε άλλη ταινία του σύμπαντος, αφήνοντας παράλληλα απ’ έξω στο μεγαλύτερο κομμάτι του το ανάλαφρο ύφος στο οποίο μας έχει συνηθίσει το MCU, προς χάρη ενός σοβαρότερου κλίματος.

Με λίγα λόγια, η συγκεκριμένη προσέγγιση δεν συνάδει με τον έντονα χιουμοριστικό χαρακτήρα και το ανάλαφρο ύφος των προηγούμενων ταινιών. Δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα, βέβαια, αν αυτή η μεταστροφή γινόταν πετυχημένα, αλλά δυστυχώς, κατά την άποψή μας, η καινούρια συνταγή δεν πετυχαίνει, κυρίως επειδή και η ίδια η Marvel δυσκολεύεται πολύ να στηρίξει την ίδια της την απόφαση. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Tony Stark. Από τη μία πλευρά νοιώθει τύψεις, ιδίως για το χαμό ενός αμερικανού, νεαρού πολίτη στα γεγονότα της Σοκόβια, κάτι που δεν θέλει να επαναληφθεί σε καμία περίπτωση, και από την άλλη πλευρά πάει αυτοπροσώπως στο σπίτι του ανήλικου Peter Parker για να τον στρατολογήσει στην επερχόμενη, άκρως επικίνδυνη σύγκρουση μεταξύ της ομάδας του και αυτής του Captain America. Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε παραπάνω, εκτός από το ότι στην περιβόητη μάχη του αεροδρομίου πετάγονται δεξιά αριστερά ολόκληρα φορτηγά -σίγουρα όχι το ασφαλέστερο περιβάλλον για ένα νεαρό μαθητή.

Γενικότερα, παρά το γενικότερο δραματικό πλαίσιο της ιστορίας, η Marvel φαίνεται πως ήθελε “και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο”, προσπαθώντας να προσθέσει εμβόλιμες σκηνές με χιούμορ, που στις περισσότερες των περιπτώσεων δείχνουν εκτός κλίματος. Φυσικά, ούτε λόγος για σκηνές ικανές να μπουν σε πραγματικά δραματικά μονοπάτια, όπως πιστεύουμε ότι θα άρμοζε στη ροή που επέλεξε αυτή η ταινία (εκτός ίσως μίας σκηνής, που όμως και εκεί ακόμα επιλέγεται η ήπια οδός στην κατάληξή της).

Σε άλλο ένα κομμάτι που υστερεί έναντι των ανώτερων κινηματογραφικών Avengers, είναι το θέμα της συνοχής του μεγάλου αριθμού των χαρακτήρων. Σε αντίθεση με τις ταινίες του Joss Whedon, όπου οι ήρωες και villains είχαν χρόνο να “αναπνεύσουν” και να κάνουν αισθητούς τους λόγους της ύπαρξής τους, εδώ οι περισσότεροι βρίσκονται απλά ως guest star ή fan service. Ιδίως η συμμετοχή των Ant-Man και Hawkeye έρχεται εντελώς ξαφνικά και άτσαλα, χωρίς ποτέ να δίνονται εξηγήσεις για την επιλογή της ομάδας τους. Για να μην μιλήσουμε για το ρόλο του Martin Freeman, σε ένα χαρακτήρα για τον οποίο δεν πολυκαταλάβαμε γιατί χρειαζόταν ένας ηθοποιός αυτού του βεληνεκούς.

Τουλάχιστον, ορισμένες από τις σκηνές δράσης είναι αρκετά καλογυρισμένες και έντονες, ιδίως όσον αφορά τη σκηνή του αεροδρομίου. Σχετικά με τους νέους χαρακτήρες, ο Black Panther κάνει μία εξαιρετικά εντυπωσιακή πρώτη εμφάνιση, αλλά όταν βγάζει την μάσκα είναι άλλη ιστορία… Από την άλλη, ο νέος Spider-Man δείχνει καλά πρώτα σημάδια. Ο Tom Holland δημιουργεί αρκετά θετικές εντυπώσεις τόσο ως Peter Parker όσο και ως Spider-Man και θα θέλαμε να τον δούμε στη δική του ταινία. Η συμμετοχή του εδώ πάντως φαίνεται ξεκάθαρα ότι έγινε για λόγους διαφήμισης του επερχόμενου νέου reboot παρά για λόγους ουσίας.

Δεν έχουμε να πούμε πολλά περισσότερα. Στα δικά μας μάτια το Captain America: Civil War ήταν αρκετά απογοητευτικό, κουραστικό και τελικά υποδεέστερο τόσο των Avengers όσο και του Winter Soldier. Το σοβαροφανές ύφος οδηγεί σε μία κουραστική ροή και αφελείς καταστάσεις, που είναι πιο εμφανείς από ποτέ, συνθέτοντας τελικά ένα νέο κεφάλαιο του MCU που στερείται οποιουδήποτε χαρακτήρα.