Hearthstone: Whispers of the Old Gods

Η προσθήκη του standard mode βοηθά τον καινούριο παίκτη να μπει στη σειρά, δίνοντάς του έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο: Την απόκτηση περίπου 134 καρτών, που είναι αρκετές για αξιοπρεπή decks στο τρέχον meta. Σιγά σιγά, ο νέος παίκτης θα βρει ή θα κατασκευάσει τις υπόλοιπες και θα πιάσει το ρυθμό των άλλων. Κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο μέχρι μερικές μέρες πριν, όπου η κατάσταση ήταν ένα βήμα πριν το… wild. Το μόνο που μένει είναι οι κάρτες αυτές καθ’ αυτές να στηρίξουν το standard και να οδηγήσουν το παιχνίδι έξω από το φαύλο κύκλο που είχε πέσει. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε, ίσως, να είναι εφικτό…

…Αλλά δεν συνέβη ποτέ. Γιατί για μια ακόμη φορά η Blizzard δε σεβάστηκε την ισορροπία. Έκανε τις νέες κάρτες OverPowered (OP) σε σχέση με κάθε προηγούμενη, καθιστώντας αυτές υποχρεωτική επιλογή σε ένα deck. Από αυτό και μόνο, το wild “πέθανε” πριν καν γεννηθεί, μιας και η ήδη “δυσκοίλια” ελευθερία επιλογών πέτρωσε τελείως. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ελάχιστοι παίζουν πλέον wild, παρά επέλεξαν να καταστρέψουν τις παλιές κάρτες για να κατασκευάσουν σχεδόν όλες τις καινούριες (οι κατηργημένες δίνουν περίπου 7000 dust). Όποιος όμως προσπαθήσει να αναμετρηθεί με παλιό deck ενάντια στα καινούρια, θα κλάψει πικρά. Καμιά ισορροπία δυστυχώς. Ίσως βρεθούν μυαλά που να εντοπίσουν κάποια synergy χημεία μεταξύ των παλιών και των νέων, αλλά κάτι τέτοιο μένει να αποδειχτεί και δεν αλλάζει και πολλά σε κάθε περίπτωση. Έτσι, το standard mode αποτελεί (έναν ακόμα) μονόδρομο.

Μετά από τόσες αλλαγές, λοιπόν και πάλι καταλήγουμε να αναρωτηθούμε μήπως οι κάρτες αυτές καθ’ αυτές μπορούν να προσφέρουν φρεσκάδα. Το νέο expansion έχει όντως κάποιες έντονες διαφορές. Υπάρχουν οι τέσσερις Μεγάλοι Παλ… εεεε…. Old Gods ήθελα να πω: ο C’Thun, o Y’Shaarj, o N’Zoth και ο Yogg-Soth… εεε… Yogg-Saron. Κάθε ένας από αυτούς έχει ένα ισχυρότατο end game effect γύρω από το οποίο χτίζεται το deck και ορίζεται η στρατηγική του. Ο C’Thun, για παράδειγμα, ο οποίος προς το παρόν κυριαρχεί στο meta (γιατί προσφέρεται ως δώρο σε όλους), πέφτει στον 10ο γύρο και εκτελεί τόσο damage όσο είναι η επίθεσή του. Η στρατηγική του έχει να κάνει με κάρτες οι οποίες τον buff-άρουν κατά τη διάρκεια των υπόλοιπων γύρων, κάνοντας όσο το δυνατόν ισχυρότερο το end game effect του.

Ο Yogg-Saron εξαπολύει τυχαία spells προς τυχαίους στόχους. Πόσα; Τόσα όσα είχε εκτελέσει ο Player μέχρι να τον ρίξει στο δέκατο γύρο. Συνεπώς, το deck που στήνεται με βάση το χαρακτήρα αυτό πρέπει να είναι “γεμάτο” spells. Ο Υ’Shaarj ρίχνει ένα minion στη μάχη στην αρχή κάθε γύρου που αυτός βρίσκεται στο board, ενώ ο N’Zoth (η πιο ΟΡ κάρτα στην ιστορία του παιχνιδιού) επαναφέρει στο παιχνίδι όλα τα deathrattle minions που χάσατε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Συνεπώς, απαιτεί ένα deck “βαρύ” από τα προαναφερθέντα minions.

Πέραν αυτών, υπάρχουν μπόλικες άλλες κάρτες, εκ των οποίων οι περισσότερες έχουν να κάνουν με τις ιδιότητες του C’Thun, δίνοντας ασύμμετρο βάρος προς την επιλογή αυτής της κάρτας και της στρατηγικής που τη συνοδεύει. Όπως, όμως, θα κατάλαβαν οι βετεράνοι του παιχνιδιού -για μια ακόμη φορά- η ισορροπία δε διατηρήθηκε. Απλά δε μπορεί να συγκριθεί η ιδιότητα του Y’Shaarj με αυτήν του N’Zoth. Ο δε τελευταίος είναι ΟΡ σε γελοίο βαθμό και δεν απαιτεί σχεδόν κανένα skill στο παίξιμό του. Απλά τον ρίχνετε και γεμίζετε ένα board με minions, που ακόμα κι αν αφανιστούν με κάποιο board clear, θα αφήσουν πίσω τους πλειάδα ειδικών effects (deathrattle γαρ).

Η είσοδος αυτών των τεσσάρων στρατηγικών έχει αλλάξει άρδην το meta. Τα παιχνίδια τείνουν περισσότερο προς το control και άνετα ξεπερνούν το δέκατο γύρο, ώστε τα effects των Old Gods να τεθούν σε ισχύ. Συνεπώς, συμφέρει το στήσιμο control/ fatigue decks στις περισσότερες κλάσεις, ώστε να επιτευχθεί ο προαναφερθείς προσανατολισμός. Ειδικά όταν υπάρχουν κάρτες (C’Thun minions) που δίνουν σαν battlecry 10 armor ή 10 health, καταλαβαίνετε που πάει το πράμα. Οι επιλογές του παίκτη, λοιπόν, περιορίστηκαν σε διακλαδώσεις βασισμένες στις τέσσερις αυτές στρατηγικές και τελικά “τσιμέντωσαν” όταν το twitch έκανε πάλι το “θαύμα” του: τα ισχυρότερα decks για κάθε κλάση βγήκαν ήδη στη φόρα και λίγες μέρες μετά το launch, το copy-paste αυτών πάει σύννεφο. Δεδομένου του μικρού αριθμού καρτών στο standard, τα decks αυτά με δυσκολία αγγίζουν διψήφιο νούμερο στο σύνολο.

 

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι κάθε φορά που βλέπετε έναν Priest, ξέρετε ποιες ακριβώς κάρτες έχει στο deck του. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Warrior, Druid και Mage, ενώ μια μικρή διαφοροποίηση υπάρχει στα decks των Warlock και Rogue. Μόνη όαση στην έρημο της στυγνής αντιγραφής και της άμμετρης επανάληψης είναι οι Shaman, Paladin και Hunter, που δείχνουν να μπορούν να συντηρήσουν κάποιο aggro, zoo ή face με εντυπωσιακά synergies στο αργόσυρτο νέο meta. Το αίσθημα αυτό γίνεται πολύ έντονο όσο περνάει ο καιρός κι είναι ήδη δεδομένο ότι δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα (μα, μόλις βγήκε!). Αλλαγή στις κάρτες και το meta θα δούμε σε ένα χρόνο.