Βεβαίως, το παιχνίδι παραμένει πανέμορφο, ειδικά όταν μιλάμε για το σχεδιασμό των πλοίων, με τη λεπτομέρεια να συγκλονίζει. Τα Imperial Navy μοιάζουν σα κινούμενοι γοτθικοί καθεδρικοί ναοί, έτοιμα να «ευαγγελίστουν» την επικράτηση της Inquisition και την εποχή της κυριαρχίας του ανθρώπου, τα φασαριόζικα «σαράβαλα» των Orks, που είναι σαν μια μάζα από κολλημένα παλιοσίδερα, ταιριαστά με το είδος πολέμου και τον τρόπο ζωής των πρασινόδερμων, τα εξωτικά -προϊόντα ανώτερης τεχνολογίας- corsairs των Edar και, τέλος, τα τρομακτικά Chaos vessels, στο σκαρί των οποίων είναι εμφανής o εκμαυλισμός από τις δυνάμεις του Χάους. Λεπτομέρεια και επιβλητικότητα, συνεπικουρούμενα από εντυπωσιακά εφέ εκρήξεων και του ήχου που κόβει την ανάσα.

Το voice acting (εκτός αν μιλάμε για την εκνευριστική πρόταση «Initiating Tactical Cogitator», που θα την ακούσετε πολλάκις) των αποφασισμένων μελών του πληρώματος, οι κλαγγές όταν το «ατσάλι συνάντα το ατσάλι», το βροντοκόπημα των συστοιχιών των κανονιών των πλοίων, ο διαπεραστικός ήχο του laser, ο βόμβος των μηχανών σε αναμονή μέσα στη νεκρική σιγή του διαστήματος και, τέλος, οι καλοφτιαγμένες και γλαφυρές cut scenes, μόνο θετική επίδραση έχουν στη γενική εμπειρία του παιχνιδιού. Κινούμενο μέσα στη γενική υπερβολή του Warhammer 40K universe, το παιχνίδι δημιουργεί τρομερές στιγμές έντασης, όταν, για παράδειγμα, ακούγεται ο αρχι-ναύαρχος να προστάζει «Into the mouth of hell we dive». Cheesy μεν, πωρωτικό δε. Δεν πήραμε full 3D, αλλά τεχνικά το παιχνίδι δε μπορεί να μας αφήσει παραπονεμένους.

Ανάλογη με τη σχεδιαστική ποικιλία των στόλων, είναι και αυτή του gameplay των τεσσάρων -μέχρι τώρα- factions, με εμφανείς διαφορές στο τρόπο προσέγγισης της μάχης και με χτυπητά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα η κάθε μία. Σε πρώτο επίπεδο πρέπει να ασχοληθείτε με τις πιο βατές Imperial και Chaos, που βασίζονται, η πρώτη στη μετωπική δύναμη και στη γερή κράση (αλλά και δυσκινησία) των σκαφών, η δεύτερη σε ένα πιο all-around τρόπο παιχνιδιού, με κύριο πλεονέκτημα το range of fire (θυσιάζοντας την αντοχή των σκαφών σε δεχόμενα πυρά). Αφού μάθετε τα βασικά του παιχνιδιού, προτείνουμε να ασχοληθείτε με τις άλλες δύο factions, όπου το παιχνίδι με Ork στόλο απαιτεί να ορμάτε εκμεταλλευόμενοι τις ιδιότητες των πλοίων τους να τρακάρουν τα αντίπαλα σκάφη, τσακίζοντας τα κύτη τους (είναι όμως αργά και άστοχα από απόσταση), ενώ με τους Edar πρέπει να αξιοποιήσετε την ευελιξία τους και την ασυναγώνιστη ταχύτητα και επιτάχυνση, παίζοντας πολλές φορές σα «τη γάτα με το ποντίκι», ξέροντας όμως πως αν πιαστείτε στη μέγγενη των διασταυρούμενων πυρών των εχθρών, δύσκολα θα αντέξετε το σφυροκόπημα. Ώρες να έχετε και όρεξη να μάθετε την κάθε faction και, φυσικά, τους κρυμμένους άσσους που έχει η κάθε μία κρυμμένη στο μανίκι της.

Πριν από κάθε μάχη -είτε είναι online, είτε skirmish- στον κάθε παίκτη δίνεται ένα ποσό από renown points, ίδιο και για τους δύο, βάσει του οποίου μπορεί να αγοράσει τα σκάφη που θα χρησιμοποιηθούν στο αστρικό πεδίο μάχης. Εξυπακούεται πως η κάθε «κλάση» πλοίου, αρχίζοντας από τα μικρά αναγνωριστικά- συνοδευτικά εώς και τις ναυαρχίδες (έκτασης αρκετών εκατοντάδων μέτρων) διαφέρουν σε deployment cost, βάζοντας έτσι την πρώτη σπαζοκεφαλιά, αλλά και στρατηγική επιλογή στον εκάστοτε ναυάρχο.

Σα να μην έφτανε αυτό, μαζί με το ναύαρχο που ανεβαίνει επίπεδο (αυξάνοντας τα διαθέσιμα renown points και ξεκλειδώνοντας τα πλοία με το μεγαλύτερο τονάζ), «ανεβαίνουν» και τα διάφορα πλοία, κερδίζοντας skill points, που αλλάζουν αρκετά τη φύση και τη χρήση του. Γίνονται ταχύτερα, αποκτάνε βόμβες μεγάλης ισχύος, αντέχουν περισσότερο στις κατά μέτωπο συγκρούσεις κ.ο.κ. ενώ το κερασάκι στη τούρτα είναι πως και το πλήρωμα/ διοικητής του κάθε πλοίου παίρνει και αυτός level, δίνοντας ακόμα μία νότα παραμετροποίησης. Θεωρητικά δύο 8ου επιπέδου ναύαρχοι, μπορούν να κατεβάζουν στο ψηφιακό ταμπλό στόλους τόσο διαφορετικούς, ως προς τη σύσταση τους, όσο και των ποιοτικών χαρακτηριστικών του κάθε σκάφους.

Θεωρητικά πάντα, γιατί στην πράξη η Tindalos παγιδεύτηκε στην ποσότητα επιλογών, αλλά δεν κατάφερε να εξισορροπήσει την ποιότητα και τη χρησιμότητά των. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα ποια πλοία θα κατεβάσουμε (όπου υπάρχουν πολλές εκπλήξεις στο κάθε Line-up), αλλά στο ότι, μέχρι στιγμής, υπάρχουν κάποια skills τα οποία δίνουν μεγάλο πλεονέκτημα (ειδικά οι βόμβες) στα πλοία και κάποια άλλα που χαρακτηρίζονται αδύναμα. Skills- μπιμπελό. To άλλο ακατανόητο που έχει κάνει η Tindalos, είναι πως για κάθε στόλο που θα χρησιμοποιήσουμε, κάνουμε διαφορετικό προφίλ, αναγκάζοντάς μας να ανεβάσουμε τέσσερις διαφορετικούς ναυάρχους, που για να τους «τερματίσουμε», απαιτείται πολύ χρόνος και πολύ grinding σε objectives παρόμοιας χροιάς. Μια και καλή έπρεπε, ειδικά όταν μιλάμε για το Online.

Τα objectives βάζουν τον έναν και το άλλον παίκτη στη θέση του αμυνόμενου και του επιτιθέμενου, που ενώ παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη ποικιλία -καταστροφή στόλου, καταστροφή του admiral ship, κλοπή πληροφοριών με space ρεσάλτο, προστασία σταθμών, εικονικό βομβαρδισμό σημείων του χάρτη, προστασία εμπορικού κομβόι- δεν είναι το ίδιο ενδιαφέροντα και, τρόπον τινά, δεν είναι το ίδιο δίκαια (καλή τύχη στο να «πιάσεις» με τα αργά και άστοχα ork ships, το αεικίνητο Edar admiral ship). Εξαιρουμένης της παραδοσιακής ναυμαχίας, που μπορεί να τραβήξει ώρα (και διόλου περιέργως, είναι το πιο ενδιαφέρον objective), τα άλλα μαστίζονται έως κάποιο βαθμό από το unbalance που προκαλούν τα διαφορετικά στοιχεία της κάθε φυλής.

Όπως και να έχει, η πλειονότητα των χαρτών με συγκεκριμένο objective, έχει time limit, οπότε πριν προλάβετε να φωνάξετε “Waaaaaaaagh”, από τα νευρά σας, αποτελεί παρελθόν και προχωράτε παρακάτω. Τα δόντια του και τις αρετές του το παιχνίδι τα δείχνει στο παραδοσιακό «vanquish the enemy» mode και μας δίνει την καλύτερη πάσα να μιλήσουμε για τη μάχη στις αχανείς εκτάσεις του ταλαιπωρημένου Gothik Sector.