Shadwen
Μια stealth απόπειρα από την ομάδα του Trine.
Η κακή Α.Ι., όμως, δεν περιορίζεται στη Lily αλλά επεκτείνεται και στους αντιπάλους. Εκεί θα συναντάμε πολύ συχνά φαινόμενα όπου ο φρουρός δεν θα αντιλαμβάνεται ένα βαρέλι που κυλάει δύο μέτρα μπροστά από τα μάτια του, θα αγνοεί ένα κάρο με στάχια που θα κυλάει προς το μέρος του, μέχρι που θα τον πλακώσει, και το χειρότερο από όλα –ή το καλύτερο αν το δει κάποιος χιουμοριστικά- όταν θα κυνηγιόμαστε περιμετρικά ενός κιβωτίου. Ένας πολύ συνηθισμένος τρόπος αντιμετώπισης των εχθρών, είναι να σπρώξεις ένα κιβώτιο προς το μέρος του ενώ κρύβεσαι πίσω του, αυτός να μη σε βλέπει και να κάνει το γύρο του κιβωτίου, κάτι που κάνεις και εσύ παράλληλα, αλλά επειδή έχεις ξεκινήσει πιο μπροστά, φτάνεις γρήγορα στην πλάτη του και τον μαχαιρώνεις.
Και οι περισσότερες μέθοδοι που θα χρησιμοποιήσουμε μοιάζουν αρκετά με την παραπάνω. Η δεύτερη –και τελευταία- κατηγορία αντιπάλων που συναντάμε, είναι αυτοί που φέρουν ασπίδα στην πλάτη και πρέπει να πέσουμε πάνω τους από κάποιο ύψος. Επομένως, τι πιο φυσιολογικό, εκτελούμε ό,τι και στην προηγούμενη περίπτωση, αλλά με δύο κιβώτια πλέον. Ο αντίπαλος φρουρός μάς ψάχνει περιμετρικά, εμείς ανεβαίνουμε πάνω στα δύο κιβώτια και προσγειωνόμαστε πάνω του. Για να μην είμαστε άδικοι βέβαια, πρέπει να αναφέρουμε ότι υπάρχει και η δυνατότητα διαφορετικής προσέγγισης, με υλικά του περιβάλλοντος ή κάποιες παγίδες, τα σχέδια και τα υλικά των οποίων συλλέγουμε από μπαούλα, αλλά κι αυτά χαραμίζονται.
Αρχικά, γιατί τα αντικείμενα του περιβάλλοντος είναι περιορισμένα κι επαναλαμβανόμενα, και αν τα χρησιμοποιήσουμε από απόσταση, όπως για παράδειγμα το να κόψουμε το σχοινί μιας τροχαλίας που κρατάει ένα βαρέλι, αφήνει το πτώμα του θύματος εκτεθειμένο και όταν το αντιληφθούν οι υπόλοιποι φρουροί, κρούεται συναγερμός και χάνουμε. Επομένως, η δομή του gameplay σε οδηγεί στην κοντινή εξουδετέρωση. Όπως και οι παγίδες, που σχεδόν όλες πρέπει να τοποθετηθούν κοντά στον εχθρό. Είναι πολύ πιο εύκολο, λοιπόν, να εξοντώσεις έναν εχθρό με απλό τρόπο εφόσον θα βρίσκεσαι δίπλα του, από το να καταφέρεις να το κάνεις με ένα πιο ενδιαφέροντα και πολύπλοκο. Κάτι που καταλήγει πάντα σε δολοφονίες που μοιάζουν με τα σημεία που εκμεταλλευόμαστε λάθη των παιχνιδιών. Είναι σαν να παίζεις ένα ολόκληρο παιχνίδι γεμάτο από σημεία που “κλέβεις” και καταχράσεσαι το στιγμιαίο glitch.
Βάζοντας κάποιος, λοιπόν, όλα τα κομμάτια του Shadwen σε μια τάξη, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει μια καλή ιδέα από πίσω του. Υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να το κάνει έναν ευχάριστο και διασκεδαστικό τίτλο και κάποιο όραμα πάνω στο οποίο βασίστηκε η κεντρική δομή του. Δυστυχώς, όμως, η εκτέλεση έγινε με πολύ λάθος τρόπο και το αποτέλεσμα προδίδει μια πίεση ή έλλειψη πόρων, καθώς -πέρα από το “άτσαλο” gameplay- έχει κι άλλα προβλήματα, όπως το κακό animation ή τη μονοτονία του σχεδιασμού, με ολόκληρο το παιχνίδι να μη μεταβάλλεται σε κανένα σημείο του.
Η μοναδική του εξέλιξη, είναι το δεύτερο είδος εχθρών και κάποιες επιπλέον παγίδες, που ακόμα κι αυτές είναι ενισχυμένα μοντέλα των προηγούμενων. Σε όλη του τη διάρκεια είναι ακριβώς το ίδιο περιεχόμενο, στο ίδιο ακριβώς περιβάλλον, με τους ίδιους αντιπάλους σε άλλες θέσεις. Η βασική αίσθηση που αφήνει το Shadwen στον παίκτη είναι ότι παίζει μια πίστα τεσσάρων ωρών. Κι όχι οποιαδήποτε πίστα, αλλά την πρώτη πίστα ενός παιχνιδιού. Εν ολίγοις, το Shadwen είναι από αυτές τις περιπτώσεις παιχνιδιών, που σε ένα review δεν ξέρεις αν πρέπει να βάλεις τη μικρή διάρκεια στα θετικά ή τα αρνητικά του.
To review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.
Διαβάστε επίσης
