10 “ποδοσφαιράκια” που μας σημάδεψαν
Από τη δεκαετία του 1980 μέχρι και (σχεδόν) σήμερα.
3. FIFA International Soccer (1993)
Όπως καi το Live, έτσι και το FIFA, από τα πρώτα του βήματα ήλθε να ταράξει τα νερά. Μπορεί ακόμα να μην είχε τα licences, να μην είχε το fan base των δύο μεγάλων της εποχής (SWOS-Kick Off), αλλά είναι το παιχνίδι που άλλαξε μια για πάντα το πώς θα βλέπαμε από τότε τα ποδοσφαιράκια. Μιλώντας ειλικρινά, σαν gameplay, δε με είχε ενθουσιάσει ποτέ σε σχέση με τα άλλα της εποχής. Όμως, μία σημαντική διαφοροποίηση -η αλλαγή της κάμερας από top-down/ πανοραμική, σε isometric- το έκανε να ξεχωρίζει. Ατένιζε το μέλλον και έδειχνε το δρόμο για το πώς έπρεπε να φτιάχνονται πλέον οι τίτλοι. Επίσης, η δυνατότητα να παίζουμε στην ίδια ομάδα με την παρέα, μας γλύτωσε από πολλούς καυγάδες και παρείχε τη μέση λύση αν δεν θέλαμε να καταλήξει η μάζωξη σε μπαράζ παρεξηγήσεων. Βγήκε σε πολλές εκδόσεις, που διέφεραν αρκετά μεταξύ τους και μια ματιά στη έκδοση του 3DO θα σας πείσει για το επίπεδο που είχαν φτάσει σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Όπως αναφέραμε και πριν, ήταν μάλλον χειρότερο παιχνίδι από άλλα της εποχής, αλλά η κάμερα, που θύμιζε τηλεοπτική μετάδοση, ήταν αρκετή για να μας κρατήσει ώρες μπροστά στο PC. Επίσης, είχε πλάκα που μπορούσες να κυνηγήσεις τον refereree και τον σκόρερ (χωρίς όμως δυστυχώς να μπορείς να τον κλαδέψεις), ενώ το καραούλι που έστηνες όταν ο αντίπαλος πορτιέρο έκανε επαναφορά, έδινε την ευκαιρία για εύκολα γκολάκια!
4. GOAL! (Gameboy 1993)
Επειδή δεν μου αρκούσε που έπαιζα ποδοσφαιράκια στις διάφορες κονσόλες και στα εύκαιρα PC και Amiga που είχα πρόσβαση, έπρεπε να έχω και ένα στην αγαπημένη μου φορητή συσκευή, που τη δεδομένη περίοδο είχε γίνει προέκταση του χεριού μου. Και όχι, το “Magnetic Soccer” από το αρχικό bundle των Χριστουγέννων του 93, δεν αρκούσε. Επειδή γενικά έτρωγα μπόλικο «παπά» τότε από τις διαφημίσεις (π.χ. «Θησαυρός του Ναού». για να θυμηθώ και να εκνευριστώ), η συγκεκριμένη τηλεοπτική διαφήμιση τριβέλιζε για μέρες το παιδικό και αφελές μυαλουδάκι μου. Βάλτε στην εξίσωση πως είχαμε Μουντιάλ, με την πρώτη παρουσία της Εθνικής του Παναγούλια στα γήπεδα της Αμερικής, και δε μου πήρε πολύ να πάρω ύφος κουταβιού για να πείσω τον πατέρα μου να μου αγοράσει το παιχνίδι. 3-4 cartridges επιτρέπονταν το χρόνο, και ξόδεψα το credit μου για να μου αγοράσουν αυτό το χάλι. ‘Όταν ένα δεκάχρονο στα 5 λεπτά που πιάνει ένα βιντεοπαιχνίδι στα χέρια του, έχει βρει το κολπάκι για να βάζει συνέχεια γκολ, τότε κάτι δεν πάει καλά με το παιχνίδι. Και το GOAL! χάλια και η Εθνική ακόμη χειρότερη. Βατερλώ! Ευτυχώς βρήκα ένα κορόιδο και την αντάλλαξα… Να μη συγχέεται με το Dino Dini’s Goal!…
5. Sensible World of Soccer (1994-95)
Aυτό το παιχνίδι ήταν η απόλυτη arcade/ fun εμπειρία για την εποχή. Η μεγάλη του διαφορά με το Kick Off, ήταν πως μπορούσες από το πρώτο δευτερόλεπτο να παίξεις ικανοποιητικά. Εύκολο στο χειρισμό, άμεσο, με αρκετά χιουμοριστικά στοιχεία, αυτό, όπως και ο προκάτοχός του, ήταν για χρόνια ο αγαπημένος μου τίτλος του είδους. Νομίζω στο δεύτερο τίτλο εισήχθησαν και οι κεφαλιές. Τη διαφορά, πέρα από τα gameplay στοιχεία, την έκανε η απίστευτη database (ψήνεται κανείς για ένα derby β’ κατηγορίας Φερόε;) του παιχνιδιού και ένα πρώιμο manager mode με 20 σαιζόν, όπου μπορούσαμε να αγοράζουμε και να πουλάμε παίκτες! Ακούγεται παιδικό, αλλά εφόσον μέχρι τότε δεν είχαν μπει τα manager παιχνίδια στη ζωή μου, το απλοϊκό, μα συνάμα εθιστικό feature, έριξε του πρώτους σπόρους του μελλοντικού μου κολλήματος με CM και FM. Εννοείται πως ακόμα και τώρα βγαίνουν patches που ανανεώνουν και εμπλουτίζουν τη database του παιχνιδιού. Αυτό κάτι λέει.
6. Virtua Striker (1994)
Όταν έφτασε στο τοπικό σφαιριστήριο το Virtua Striker, κάπου στο 1996 νομίζω, γινόταν πραγματικά λαϊκό προσκύνημα. Πέραν του ότι περίμενες, το απόγευμα μετά το φροντιστήριο -που μαζευόταν ο πολύς ο κόσμος- γύρω στο τριαντάλεπτο για να παίξεις, ο συγκεκριμένος κερματοφάγος είναι υπεύθυνος για πολλές ατασθαλίες μου. Αν τρως το μισό σου βδομαδιάτικο χαρτζιλίκι από τη Δευτέρα στα ηλεκτρονικά, τότε αναγκαστικά δανείζεσαι από τα λεφτά για την πληρωμή του φροντιστηρίου, για να επιβιώσεις. Ένας μύλος από δανεικά και αγύριστα, που μου προκαλούσαν περισσότερο άγχος από τις επικείμενες εξετάσεις. Όπως και να έχει, πώς να μην εντυπωσιαστεί κάποιος, που μέχρι τότε ήταν συνηθισμένος στο 2D, από την οπτική πανδαισία του VS; Το πρώτο full 3D ποδοσφαιράκι, γηπεδική ατμόσφαιρα με εντυπωσιακά animations, πρωτόγνωρη κίνηση της μπάλας και παίκτες που ξεχώριζαν μεταξύ τους. Η αφάνα του Valderama, τα βρολίδια του Gullit και το κοτσίδι του Baggio, μας ξεπαράδιαζαν, αλλά το άξιζαν μέχρι τελευταίου κέρματος. Απλό παιχνίδι, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο mode, έδειχνε εντυπωσιακό και μοντέρνο και κάπως τρομακτικό δίπλα στο παρατημένο Tehkan δίπλα του. Οι νεολαίοι είχαμε πέσει με τα μούτρα στο φρέσκο πράμα και ετοιμαζόμασταν για τα καλύτερα που έρχονταν.
