10 “ποδοσφαιράκια” που μας σημάδεψαν

7. Actua Soccer (1995)

  Εντυπωσιακός τίτλος για την εποχή και ο πρώτος που έφερε στα οικιακά συστήματα πλήρη, 3D απεικόνιση. Όχι μόνο στα στάδια, αλλά και στα μοντέλα των παικτών. Εκεί πόνταρε η Gremlin, μιας και η μάχη με για τα licences χανόταν σιγά σιγά από την EA. Εκθαμβωτικά γραφικά (με κάπως περίεργη κάμερα είναι η αλήθεια) και αυξημένο επίπεδο δυσκολίας – ελάχιστα πράγματα ήταν αυτοματοποιημένα-, αποτέλεσε ένα δυνατό ανταγωνιστή για το FIFA στα 3-4 χρόνια που ήταν ενεργό. Το στοιχείο πάντως που με είχε εξιτάρει, ήταν η πετυχημένη, ζωντανή περιγραφή από τον Davies, που έβαζε τον παίκτη για τα καλά στο κλίμα, σε μια περίοδο που αντίστοιχες προσπάθειες προκαλούσαν γέλιο. Το Actua Soccer έσβησε γρήγορα, αλλά στην βραχύβια ζωή του, οπτικά τουλάχιστον, ήταν μια κατηγορία μόνο του.  

8. FIFA 98 (1997)

  Αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, τα FIFA από το 2000 μέχρι το 2009 (η αλήθεια είναι πως δε τα έχω λιώσει όλα) τα βρίσκω μέτρια παιχνίδια. Δε με συγκίνησαν ποτέ. Αυτή η έλλειψη βάρους στις κινήσεις των παικτών και στα σουτ τους, με κρατούσαν πάντα μακριά τους. Εντούτοις, από τα μέσα της δεκαετίας του 90, εώς το τέλος της, το franchise ανακάλυπτε καινούρια αχαρτογράφητα νερά και ενώ, και πάλι, δε με ικανοποιούσαν όπως τα παλαιότερα 2D παιχνίδια, μου κρατούσαν το ενδιαφέρον για αυτό ακριβώς το λόγο. Τα soundtracks (το Song 2 των Blur είναι ένα από τα εμβληματικά intros όλων των εποχών), η μοντέρνα παρουσίαση των ομάδων, τα καινούρια στατιστικά των παικτών, τα γραφικά, τα modes ήταν τομείς στους οποίους η EA πρωτοστατούσε. Από όλα τα «πρώιμα» FIFA διαλέγω το 98, γιατί πέραν του ότι σου έδινε την ευκαιρία να παίξεις με την αγαπημένη σου Εθνική από το στάδιο των προκριματικών, ήταν και το παιχνίδι που είχε η καφετέρια δίπλα στο σχολείο. Τρία PS1 έτοιμα για ενοικίαση με την ώρα, γέμισαν αρκετές ώρες από τα κενά, τις κοπάνες, τις καταλήψεις, τις απεργίες των καθηγητών που είχαμε σε λύκειο και γυμνάσιο. Μια τριετία χάναμε κατά μέσο όρο ένα μήνα της διδακτικής χρονιάς, και το FIFA 98 (ίσως και το 99) ήταν ένας από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους σκοτώναμε την ώρα μας. Παιχνιδάρα δεν ήταν, αλλά στο μυαλό μου έχει συνδυαστεί με τους πρώτους καφέδες, τα πρώτα «σκαστά» τσιγάρα και τη δημιουργία μιας παρέας που υπάρχει από τότε. Αυτό και μόνο κάνει τη συναισθηματική του αξία ανεκτίμητη.  

9. ISS Pro Evolution (2000 Japan)

Πρωτοετής φοιτητής με φρεσκοαγοράσμενο τον Pentium 4, προσπαθούσα επι ματαιώ να βρω ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου να με καλύπτει. Ούτε τα Fifa ούτε τα Actua μπορούσαν. Τότε εμφανίστηκε ο «Νεκρός» (παρατσούκλι είναι) με το PS1 στο σπίτι μου, γιατί η δική του τηλεόραση δεν είχε scart υποδοχή, και ένα δισκάκι που έλεγε “ISS PRO 2”. Περιττό να σας πω, πως η κονσόλα έμεινε ένα εξάμηνο στο σπίτι μέχρι να φύγει πίσω στη γενέτειρα του. Η διαφορά που είχε ο συγκεκριμένος τίτλος, με οποιοδήποτε ποδοσφαιράκι είχα παίξει εώς τότε, ήταν χαοτική. Αυτή η πρωτόγνωρη αίσθηση ντρίπλας, πάσας, ρυθμού, απόκρισης, στιβαρότητας, επιτάχυνσης των παικτών με κτύπησε σα μενίρ. Έβαζες μέσα το κόκκινο βέλος το Batustita (sic), που παστέλωνε κάτι καραβολίδες στο γάμα, τινάζοντας τα δίχτυα, και σειόταν το σπίτι μου από τους πανηγυρισμούς. Δε θα ξεχάσω την πρώτη φορά που μάζεψα συμφοιτητές στο σπίτι μου, οι οποίοι, λογικό, ήταν ορκισμένοι φιφάκηδες. Αυτό ήξεραν, αυτό ακολουθούσαν. Η έκφραση στο πρόσωπο τους και τα πεσμένα σαγόνια από την έκπληξη, είναι κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ. Το χαρακτηριστικό «Αμάν τι είναι τούτο το πράγμα;» που ακουγόταν ήταν αρκετό για να επιβεβαιώσει την ομόφωνη παραδοχή για το ποιος ήταν ο «Βασιλιάς». Δε με συγκίνησε ποτέ ποδοσφαιράκι ξανά όπως αυτό και δεν έχω ξαναπεράσει καλύτερα πότε παίζοντας παιχνίδι με παρέα. Bonus αποτελεί η cult γιαπωνέζικη περιγραφή («σουτουυυυύ») και ο αναγραμματισμός στα αυθεντικά ονόματα των παικτών, που προκαλούσε θυμηδία.

     10. PES 5 (2005)

  Δεν υπήρξε παιχνίδι πιο δημοφιλές κατά τη γνώμη μου στην Ελλάδα από το PES 5. Ξεπέρασε τα παραδοσιακά όρια ενός videogame και εξελίχθηκε σε κάτι περισσότερο από αυτό. Έγινε σχεδόν κοινωνικό φαινόμενο, απόλυτα λογικά, γιατί μιλάμε για τον τίτλο που διαχρονικά θεωρείται ο καλύτερος του franchise. Δε ξέρω αν αυτό το παιχνίδι (ή το 6) έδωσε αφορμή για να γραφτεί το «Πίνω μπάφους και παίζω και PRO», αλλά όπου στεκόσουνα και όπου καθόσουνα, έβλεπες κόσμο να μαζεύεται και να παίζει το παιχνίδι, να χτυπάνε κινητά και να ακούγεται το τραγούδι σα ringtone, να παίζει σε μαγαζιά το βράδι. “Και πώς σε επηρέασε αυτό;”, θα αναρωτηθείτε λογικά. Βασικά, ψιλοσιχάθηκα τη φάση και έμεινα αρκετό καιρό μακριά από τα ποδοσφαιράκια, χωρίς αυτή η στάση να είναι προϊόν μιας ελιτίστικης και σνομπιστικής αντίδρασης, μα περισσότερο ένα φυσιολογικό μπούχτισμα από το υπερβολικό Pro overdose και της συγκεκριμένης κουλτούρας που το ακολουθούσε. Άρχισε να μυρίζει το πράγμα μια καγκουριά (είναι ήδη αρκετά καγκούρικα τα ποδοσφαιράκια, δεν χρειάζονται και ενέσεις ορμονών) την οποία τα άντερα μου δε την πολύ σηκώνανε. Δεν έφταιγε το παιχνίδι σε κάτι (απλά άρχιζα να παίζω WoW και γράφω μπούρδες…), αλλά η όλη υπερβολή γύρω από το φαινόμενο ήταν… too much to handle   .

Για να σας προλάβω και να αποφευχθούν χαρακτηρισμοί για fanboy-ισμο υπέρ του Pro. Θεωρώ πως τα 5 τελευταία FIFA (όπως και κάποια από τα Pro) είναι καλύτερα από τα παιχνίδια που έχω αναφέρει. Ο σκοπός του άρθρου ήταν αυστηρά η αναφορά σε τίτλους που με τον έναν ή άλλον τρόπο είχαν κάποια επιρροή πάνω μου, πέρα από το καθαρό gameplay. H μπάλα σε εσάς!