Sherlock Holmes: The Devil’s Daughter
Ο θάνατος ενός θρύλου...
Στα του τεχνικού τομέα τώρα, η μηχανή γραφικών του franchise, που μας εντυπωσίασε στο Xbox 360, έχει πλέον αρχίσει να δείχνει τα χρονάκια της. Aλλά ακόμα και έτσι, το οπτικό αποτέλεσμα παραμένει ιδιαίτερα εντυπωσιακό για δεδομένα μιας μικρής εταιρίας και ενός “adventure” τίτλου. Στο Devil’s Daughter παρουσιάζονται pανέμορφα και ποικιλόμορφα σκηνικά και περιοχές, ένας πλούσιος και ζωντανός κόσμος, και μια ωραία ατμόσφαιρα που παραδίδει ένα Λονδίνο πραγματικό και μπερδεμένο, όπως αρμόζει στην εποχή του. Από την άλλη, τα loading times είναι τρομακτικά, το framerate τρώει μεγάλα χτυπήματα σε διάφορα σημεία, το pop-in κάνει την εμφάνισή του σε κάθε περιοχή και, γενικά, υπάρχει ένα γενικότερο κλίμα καθυστέρησης, σαν να ήθελε ο τίτλος ένα μηχάνημα διπλάσιας ισχύος για να τρέξει καλά (που όμως δεν είναι πρόβλημα ισχύος αλλά του κώδικα τελικά). Τουλάχιστον, δεν υπάρχει κανένα μελανό σημείο στην ηχητική επένδυση, καθώς μπορεί να άλλαξε ο ηθοποιός που χαρίζει τη φωνή του στον Sherlock, αλλά η γενικότερη ποιότητα του voice acting παραμένει ιδιαίτερα υψηλή, η γραφή είναι καλή και η μουσική επένδυση δένει καλά με τα δεδομένα της εποχής και της σειράς.
Για το κλείσιμο αφήσαμε τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε περιπέτειας του Sherlock Holmes, αυτόν της ιστορίας, των ανατροπών και των πανέξυπνων εξελίξεων. Όπως και στο Crimes & Punishments, έτσι και εδώ η Frogwares αποφάσισε να μη δώσει μια μεγάλη κεντρική ιστορία, αλλά να περιορίσει το παιχνίδι σε μικρότερες αυτοτελείς υποθέσεις, με μικροσκοπικές συνδέσεις όχι τόσο μεταξύ τους όσο της εξέλιξης της ζωής των δύο βασικών χαρακτήρων. Μπορεί μεν αυτό να είναι πιο κοντά στη διηγηματική μορφή των αυτοτελών περιπετειών του Doyle, αλλά κατά τη δική μας άποψη δεν είναι μια μορφή που ταιριάζει κατάλληλα σε ένα παιχνίδι, διότι κατακερματίζει τη ροή και τη δράση. Και σε αντίθεση με τον προηγούμενο τίτλο, που είχε έξι ιστορίες, εκ των οποίων τουλάχιστον οι μισές ήταν αρκετά καλές, εδώ έχουμε μόλις τέσσερις και θα λέγαμε πως μόνο μία καταφέρνει να ξεχωρίσει. Όπως και με τα υπόλοιπα στοιχεία του παιχνιδιού, υπάρχει μια διάχυτη ιδέα βιασύνης, ανακατέματος και περίεργης ροής, που απλά δε καταφέρνει να κρατήσει τον παίκτη.
Αυτό που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, όμως -με αρνητικό πρόσημο- ήταν πως το παιχνίδι πάσχει από ένα ταξίδι στο χωροχρόνο. Τα γεγονότα του εμφανέστατα τρέχουν μετά από αυτά των προηγούμενων τίτλων, αλλά οι χαρακτήρες δείχνουν και μιλάνε σαν να είναι 15 χρόνια νεότεροι! Ίσως η Frogwares ήθελε να δώσει μια πιο νεανική χροιά στους χαρακτήρες, αλλά είναι κάτι που χτυπάει στο μάτι πάρα πολύ κάποιου που παίζει τη σειρά τόσα πολλά χρόνια και γνωρίζει καλά τους χαρακτήρες.
Εν κατακλείδι, η ενασχόλησή μας με την τελευταία περιπέτεια του Sherlock ήταν από μόνη της μια περιπέτεια. Είχαμε καιρό να κουραστούμε τόσο πολύ για να τελειώσουμε ένα adventure και όχι λόγω της δυσκολίας του, αλλά λόγω του κακού σχεδιασμού του. Είναι τόσο άκομψη και τόσο απότομη η σύνδεση τόσο πολλών στοιχείων, που μπορεί εύκολα να οδηγήσει το παιχνίδι στο να γίνει αγγαρεία. Σαν να ήταν ο σκηνοθέτης οπαδός του Pulp Fiction και να αποφάσισε να ακολουθήσει τα βήματά του: Πήρε όλο το σενάριο και τα gameplay στοιχεία σε μια στοίβα από χαρτιά, τα πέταξε στο αέρα, και εκεί που έκατσαν, τα έραψε σε ένα παιχνίδι.
To review βασίστηκε στις PC και Xbox One εκδόσεις του παιχνιδιού.
Διαβάστε επίσης – Προσθέστε παιχνίδια στη βιβλιοθήκη σας.
