Deception IV: The Nightmare Princess
The devil made me do it.
The devil made me do it.
Πόσες και πόσες φορές δε σας έχει τύχει να πέφτετε ενώ κοιμάστε… Να γλιστράτε από την άκρη ενός γκρεμού, να σας κυνηγούν σκυλιά ή ζόμπι ή και τα δύο, ίσως να βρίσκεστε δίπλα σε ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται. Πολλές; Χμ… Πόσες και πόσες φορές ακόμα, δε σας έχει τύχει να βλέπετε goth πριγκίπισσες, αποκαλυπτικά ντυμένες, να στήνουν θανατηφόρες παγίδες μόνο και μόνο για να πέσετε εσείς μέσα και, κάποια στιγμή, να αποβιώσετε; Μην απαντήσετε, τουλάχιστον όχι χωρίς την παρουσία κάποιου ειδικού, γιατί η οποιαδήποτε παραδοχή κάποιας από τις παραπάνω περιπτώσεις μπορεί να σας θέσει άνετα υπό εξέταση σε κάποιο ψυχολογικό ερευνητικό κέντρο.
Ενώ, όμως, η απευθείας παραδοχή θα ήταν ικανός λόγος για να σηκώσει κάποιος ψυχολόγος το ένα του φρύδι, η υλοποίηση μέσω ενός video game είναι απόλυτα φυσιολογική – γιατί εκεί όλα επιτρέπονται. Πόσω μάλλον όταν κρύβεται γιαπωνέζος δημιουργός από πίσω και δη η Tecmo/Koei. Ξέρετε, αυτοί οι χαρσιματικοί άνθρωποι που κατέχουν την άκρως ενδιαφέρουσα ικανότητα να παντρεύουν φαινομενικά αταίριαστα στοιχεία της πραγματικότητας, της φαντασίας και απαραιτήτως, της μυθολογίας. Τότε μιλάμε για ενδιαφέρουσα ιδέα με υλοποίηση που χαρακτηρίζεται από υψηλή πρόκληση. Αν συμφωνείτε, διαβάστε παρακάτω.
Το Deception IV: The Nightmare Princess δεν είναι κάτι καινούριο αν μελετηθεί υπό αυτό το πρίσμα. Κάποιος πιο παρατηρητικός θα μπορούσε να πει ότι δεν είναι καινούριο ούτως ή άλλως, μιας και το νούμερο “IV” της σειράς έχει κυκλοφορήσει ήδη, με το προσωνύμιο “Blood ties”. Σφίξαν τα γάλατα, που λένε και σε μερικά χωριά κοντά στο δικό μου. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με καινούριο μέρος στη γερασμένη σειρά, αλλά με remake/ expansion/ όπωςθέλετεπείτετο του τελευταίου τίτλου. Πράγματι, έτσι είναι τα πράγματα, αλλά καλύτερα να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά…
Στο The Nightmare Princess (από δω και πέρα Tnp) συναντούμε την ιστορία της Valgyrie, έτερης κόρης του ακατανόμαστου, που με τη σειρά της αφυπνίζεται και προσπαθεί να φέρει τον τρόπον τινά πατέρα της ξανά στην ενεργό δράση. Ο τρόπος της διαφέρει από αυτόν της, ας πούμε, αδελφής της, Laegrinna, και πρωταγωνίστριας του Blood ties (Βt από τούδε κι εφεξής), αλλά μόνο στα λόγια. Εκεί που η συμπαθής… πρωτότοκη προσπαθούσε να βρει τους 12 αγίους που φυλάκισαν τον πατέρα της και να κάνει ένα μαζικό Ctrl+Z (undo) στα ξόρκια τους ώστε να απελευθερώσει τον μπαμπάκα από τη “φυλακή”, η νέα, κοκκινομάλλα, αδερφή της διάλεξε τα όνειρα των ανθρώπων ως το πεδίο της μάχης.
Αυτό σημαίνει ότι το δεμένο σενάριο, με τα manga cut scenes που συνόδευαν τη δράση, δεν υιοθετήθηκε κι εδώ. Αντ’ αυτού, υπάρχει ένα ξερό κι αρκετά περιπλεγμένο quest tree, όπου κάθε μάχη αντιστοιχεί σε ένα όνειρο κάποιου απλού ανθρώπου, που μετετράπη σε εφιάλτη κι ο θάνατος αυτού δεσμεύει την ψυχή του στον απώτερο σκοπό της αναβίωσης του Μεφιστοφελούς. Αυτή είναι και η μόνη διαφορά ανάμεσα στα δύο παιχνίδια, μαζί με το διαφορετικό παρουσιαστικό της πρωταγωνίστριας, φυσικά.
Πριν οι κύριοι κι οι κυρίες που δεν είχαν ποτέ επαφή με τη σειρά ζητήσουν το λογαριασμό για να φύγουν, ας γίνει κατανοητό ότι το παιχνίδι ανήκει στην Tower Defence κατηγορία, αλλά εμπλουτισμένη με action στοιχεία και δράση σε τρέχοντα χρόνο. Η μορφονιά βλέπει το θύμα της, έχει όλο το χρόνο στη διάθεσή της να μελετήσει τη σχετικά μικρή πίστα και στη συνέχεια να θέσει τις παγίδες της. Το θύμα (ή θύματα, καθώς προχωράει το παιχνίδι και σημειώνεται πρόοδος) καθοδηγούμενα από μια δυνατή ΑΙ, προσπαθούν να την εξοντώσουν. Αν οι παγίδες στήθηκαν επιδέξια, το θύμα χάνει, ο παίκτης κερδίζει και προχωρά στο επόμενο από τα συνολικά 100 quests.
Aν αποτύχει, trial and error και repeat. Συνηθισμένα τα συγκεκριμένα βουνά σε τέτοια χιόνια. Οι μηχανισμοί του παιχνιδιού είναι επαρκείς, βολικοί και εύχρηστοι, η ΑΙ διαφοροποιεί αισθητά τα θύματα ανάλογα με την κλάση τους και οι παγίδες είναι ευφάνταστες και μαεστρικά σχεδιασμένες. Όταν ο παίκτης βγει από το μενού προετοιμασίας, ο χρόνος τρέχει κανονικά. Η ηρωίδα υπακούει σε action και κάπως γλιστερές εντολές, καθώς προσπαθεί να ξεγελάσει με χίλιους δυο τρόπους τον κάθε κακόμοιρο και να τον φέρει στα κυριολεκτικά και μεταφορικά της δίχτυα. Αν χρειαστεί, μπορεί να ξαναπαγώσει ο χρόνος και να στηθούν οι παγίδες εκ νέου, αλλάζοντας τη δυναμική της μάχης με ριζικό τρόπο.
Παρά τα απογοητευτικά γραφικά, παρά το γεγονός ότι οι πίστες είναι μεμονομένες, επαναλαμβανόμενες και – για να λέμε και του στραβού το δίκιο – καρμπόν αντιγραφή αυτών του πρηγούμενου τίτλου, το όλο σύνολο θα κρατήσει και θα ικανοποιήσει τον fan του είδους. Το βασικότερο σε αυτά τα παιχνίδια είναι το level design κι εδώ ο τίτλος αποδίδει άρτια, αλλά μόνο και μόνο επειδή αντέγραψε το “μεγάλο του αδερφάκι”. Η ποικιλία σε παγίδες, το ένθετο χιούμορ σε κάποιες επιλογές και το σύστημα combo και ανταμοιβών θα κάνει τον παίκτη να επιζητεί το σύγχρονο τεχνικό τομέα και μια πλοκή της προκοπής, αλλά και να ξεχνιέται, ευχαριστημένος με αυτό που έχει τελικά στα χέρια του.
Μέχρι ένα σημείο, όμως, και μόνο για αυτούς που δεν έχουν παίξει το Bt. Γιατί όπως ειπώθηκε παραπάνω, οι διαφορές στο gameplay είναι επουσιώδεις και το Tnp μοιάζει περισσότερο με downgrade του original υλικού παρά άξια συνέχειά του. Ακόμα όμως κι αυτοί που υπέκυψαν στα όποια θέλγητρα προβάλλει το παιχνίδι, σύντομα θα φτάσουν σε σημείο κορεσμού. Πίστες επαναλαμβανόμενες, μοτίβο επαναλαμβανόμενο, μηδενική πλοκή και κάμποσο trial and error. Τα όρια του καθενός ποικίλουν, όμως, παρ’όλα αυτά, υπάρχουν – κι αργά ή γρήγορα θα προσεγγιστούν από όλους.
Περνώντας στο “δια ταύτα”, το Tnp είναι από μόνο του, ένα αξιόλογο παιχνίδι στο είδος του Tower Defence, που θα ικανοποιήσει του φίλους της κατηγορίας με το αιρετικό του στυλ μάχης. Κανείς δε μπορεί όμως να παραβλέψει το γεγονός ότι είναι στην ουσία ένα ανακάτωμα των επιπέδων του Bt, συνοδευόμενο από έναν αδιάφορο editor και – προσέξτε – από ολόκληρο το story του προηγούμενου παιχνιδιού. Στην ουσία είναι το Bt, μαζί με ένα ανακάτεμα των επιπέδων του, που παρουσιάζονται από νέα πρωταγωνίστρια κι έναν editor…
Η αξία του μόλις έπεσε πολύ. Όσοι είχαν παίξει το προηγούμενο και τους άρεσε, θα έχουν λίγους λόγους να αγοράσουν και αυτό εδώ για να παίξουν ξάνα τα ίδια επίπεδα με διαφορετική σειρά και μίξη. Όσοι, απ’την άλλη μεριά, δεν το είχαν δοκιμάσει, πιθανότατα έχουν φύγει ήδη από το μαγαζί και τα νυσταγμένα γκαρσόνια έχουν μαζέψει και τα τραπέζια τους. Μόνη του “σωτηρία”, το άξιο gameplay κομμάτι με την δυνατή ΑΙ και τους έξυπνους μηχανισμούς. Οι φίλοι του είδους δεν αφήνουν έναν καλό τίτλο να πάει χαμένος, έστω κι αν αυτός δεν έχει και πολλά καινούρια να δώσει, γι αυτό καλό θα είναι να το δοκιμάσουν πρώτα πριν το απορρίψουν. Όλοι οι υπόλοιποι, μακριά.
To review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.
