Item: Breached
Rating: 4
Author: Νικόλας Μαρκόγλου

Όταν καταφέρνεις μέσα σε μόλις μία ώρα να δημιουργήσεις την αίσθηση της επανάληψης.

Ας κάνουμε μία επιλογή για το πώς να ξοδέψουμε τα 7 ευρώ μας. Άραγε, να πάμε στον κινηματογράφο για μία δίωρη ταινία ή να ασχοληθούμε με το Breached για μία δίωρη εμπειρία; Δηλαδή, όχι καθαρόαιμη δίωρη εμπειρία, καθώς ένα playthrough είναι ζήτημα αν θα διαρκέσει μία ώρα, αλλά από την άλλη είναι δύσκολο να φτάσει κανείς στον “καλό” τερματισμό από την πρώτη του προσπάθεια. Οπότε, ας πούμε ότι ένα δεύτερο playthrough είναι μάλλον δεδομένο. Για τρίτη προσπάθεια, βέβαια, καλύτερα να μην γίνει λόγος, αφού θα ήταν κάτι ανάλογο με το να ξαναδείτε αυτοστιγμεί μία sci-fi ταινία, η οποία μάλιστα θα κάνει το Independence Day να φαίνεται ως το “Lord of the Rings των sci-fi”.

Το Breached δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα walking simulator, όπου το περπάτημα αντικαθίσταται από τη χρήση drones, που μπορούν και ίπτανται ελάχιστα πάνω από το έδαφος σαν hovercrafts. Όπως συμβαίνει σε οποιοδήποτε walking simulator, έτσι κι εδώ, η αξία του μετριέται σε δύο πολύ βασικές συνιστώσες: την ποιότητα της ιστορίας που έχει να πει και τη σύνθεση του περιβάλλοντος όπου θα χρειαστεί να περιφερθούμε. Η δημιουργία της Drama Drifters δεν καταφέρνει να τραβήξει τα βλέμματα σε κανέναν από τους δύο σημαντικότατους αυτούς τομείς.

Το σενάριο είναι φειδωλό και παρόλο που έχει ψήγματα ενδιαφέροντος lore, τελικά παραμένει άκρως επιφανειακό. Οι λιγοστές πληροφορίες που δίνονται μέσω ενός ημερολογίου είναι τόσο ελλιπείς, που αδυνατούν να συνθέσουν ένα μυστηριώδες sci-fi περιβάλλον, στο οποίο πραγματικά θα θέλαμε να εντρυφήσουμε και να βγάλουμε συμπεράσματα για τον πολιτισμό του. Πολύ απλά, μετά από ένα σημείο φαινόταν ότι το σενάριο αφορά αποκλειστικά και μόνο την επιβίωση του χαρακτήρα μας, για τον οποίο έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν γνωρίζουμε, επομένως είναι αρκετά δύσκολο να ενδιαφερθούμε πραγματικά τόσο για την ιστορία όσο και για τη σωτηρία του.

Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι ο πρωταγωνιστής ξυπνάει από τον πολυετή κρυογονικό του ύπνο σε έναν αφιλόξενο και εγκαταλελειμμένο πλανήτη. Τα συστήματα του σκάφους του τον ενημερώνουν ότι έχουν μείνει οχτώ μέρες μέχρι να τελειώσει το οξυγόνο του. Προκειμένου να ξεπεράσει την ολιγοήμερη πορεία προς το θάνατο, θα χρειαστεί να χειριστεί τα drones του για να συλλέξει πρώτες ύλες, ώστε να επισκευάσει τη συσκευή του οξυγόνου, αλλά και να συνθέσει το απαραίτητο καύσιμο προκειμένου να φύγει από τον πλανήτη. Αυτά είναι όλα κι όλα τα δύο objectives. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ο περιορισμός των οχτώ ημερών είναι ένας μηχανισμός που επιχειρεί να δημιουργήσει άγχος, καθώς και να εντείνει την αίσθηση της απομόνωσης. Στο πρώτο playthrough καταφέρνει εν μέρει αυτό το στόχο, αλλά σε καμία περίπτωση στο βαθμό που θα επιθυμούσαν οι δημιουργοί. Περισσότερο αγχωνόμασταν από την πιθανότητα να αναγκαστούμε να ξεκινήσουμε και πάλι από την αρχή παρά για την σωτηρία του πρωταγωνιστή.

Σε gaming όρους, αυτή η χρονική πίεση μεταφράζεται στις περιοριστικές ενέργειες που δύναται να εκτελούμε, οι οποίες δεν μπορούν να είναι περισσότερες από 2-3 ημερησίως. Μπορούμε να πετάξουμε το πολύ δύο drones ανά μέρα ή μόνο ένα, εάν αποφασίσουμε να ερευνήσουμε κάψουλες παλιότερων πολιτισμών που έχουμε συλλέξει κατά τις εξερευνήσεις μας. Ως είθισται, βέβαια, στα walking simulator δεν έχουμε και πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε. Ο ουσιαστικός gameplay μηχανισμός εντοπίζεται στο πιλοτάρισμα των drones μέσα από ένα πολύ απλοϊκό μοντέλο χειρισμού. Το περιοριστικό ύφος του παιχνιδιού έχει τη χειρότερη έκφανσή του στην ποικιλία των περιοχών όπου μπορούμε να πετάξουμε, οι οποίες αριθμούν μονάχα στις τρεις (με μία ακόμα πολύ μικρή που έχει το ρόλο του tutorial). Δεδομένου, μάλιστα, ότι τα περιβάλλοντα δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλα, η συνεχής επίσκεψη σε αυτά, ξανά και ξανά, είναι μάλλον απίθανο να μη σας κουράσει ακόμα και στο πρώτο playthrough…

Τα drones, βλέπετε, έχουν και αυτά τον περιορισμό τους και μπορούν να αποθηκεύουν το πολύ τρία αντικείμενα σε κάθε εξόρμησή μας, είτε είναι ύλες για τα καύσιμα είτε πολύτιμες κάψουλες. Ως εκ τούτου, θα χρειαστεί να επιστρέψετε στα ίδια επίπεδα, για να συλλέξετε τις υπόλοιπες ύλες. Η εξερεύνηση περιέχει και ορισμένους κινδύνους υπό τη μορφή ενεργειακών σφαιρών, οι οποίες όμως κινούνται νωχελικά και δεν έχουν ποτέ κανέναν ενδιαφέρον να μας κυνηγήσουν, με αποτέλεσμα να βρίσκονται εκεί περισσότερο ως εκνευριστικές παγίδες παρά ως ένας ουσιαστικός κίνδυνος ικανός να δημιουργήσει έστω και λίγη ένταση. Η χρήση των drones είναι σχετικά χαλαρωτική, μέσα από την απλότητά της, ενώ επίσης οι εξορμήσεις δημιουργούν αυτή τη γνώριμη αίσθηση του μελαγχολικού και μοναχικού διαστήματος. Παρόλα αυτά, όμως, αυτό το σχετικά ευχάριστο στοιχείο εξαλείφεται πολύ γρήγορα όταν θα χρειαστεί να επισκεφτείτε επανειλημμένως τα ίδια τοπία καθώς και όταν διαπιστώσετε ότι το σενάριο δεν θα οδηγήσει πουθενά.

Ως walking simulator, sci-fi drone simulator ή όπως αλλιώς θα θέλατε να το χαρακτηρίσετε, το Breached αποτελεί ένα από τα άσχημα παραδείγματα του είδους. Το ενδιαφέρον που ενδέχεται να προκαλέσει στην αρχή, με το μυστηριώδη κόσμο του και τον αγώνα για επιβίωση του επιζώντα, δεν θα αργήσει να εξανεμιστεί όταν διαπιστώσει κανείς το πόσο επιφανειακό είναι το lore, αλλά και την αδυναμία των ιθυνόντων να περιβάλλουν το δημιούργημά τους με ουσιαστικότερο και έστω αμυδρά ποικίλο περιεχόμενο.

Όταν ένα παιχνίδι διάρκειας μίας ώρας καταφέρνει να δημιουργήσει την αίσθηση της επανάληψης, καταλαβαίνει κανείς ότι είτε κάτι έχει πάει στραβά στην ανάπτυξή του, είτε το αντίτιμο των 7 ευρώ δεν το σκέφτηκαν και πολύ καλά οι δημιουργοί του. Συμβουλή μας είναι να μεταβείτε εδώ, να επιλέξετε μία χρονιά, έπειτα τον νικητή της κατηγορίας short-story και να διαβάσετε το εν λόγω short story ώστε να πάρετε μία απείρως πιο ουσιαστική sci-fi “δόση”.