The Way
Another Flashback.
Another Flashback.
Σύμφωνα με τους δημιουργούς του The Way, υπάρχει μία έλλειψη παιχνιδιών ικανών να προσφέρουν ανάλογες εμπειρίες με αυτές των θρυλικών Another World και Flashback, μία ευκαιρία που αποφάσισαν να αρπάξουν ώστε να καλύψουν αυτό το, εξεζητημένο είναι η αλήθεια, κενό. Η Puzzling Dream, βέβαια, το πήγε ένα βήμα παραπέρα (ή παραπίσω, αν προτιμάτε) το θέμα της αναβίωσης, από την άποψη ότι δεν προσπάθησε ούτε στο ελάχιστο να εκμοντερνίσει σε οποιοδήποτε επίπεδο τις παραπάνω μοναδικές εμπειρίες αλλά, αντίθετα, έβαλε όλη της την ενέργεια στην προσπάθεια να προσφέρει έναν πιστό πνευματικό διάδοχο από κάθε άποψη. Το αποτέλεσμα είναι σαφέστατα συμπαθητικό, καθώς είναι εμφανές ότι οι ιθύνοντες ερεύνησαν εξονυχιστικά το πρωτογενές υλικό, ώστε να πετύχουν τελικά διάνα στον παράγοντα της νοσταλγίας. Ως εκ τούτου, το The Way μοιάζει σαν να αναπτύχθηκε το 1990, όμως με περίεργες συγκυρίες μπήκε κατά λάθος σε μία χρονική κάψουλα, η οποία ανασύρθηκε το 2016.
Αυτή η σχεδιαστική εμμονή στο μακρινό παρελθόν είναι ταυτόχρονα το καλύτερο αλλά και χειρότερο διαφημιστικό στοιχείο του The Way. Από τη μία πλευρά είναι οι εικόνες, που με την έντονη ρετρό αισθητική τους δε γίνεται να μην συγκινήσουν όσους μεγάλωσαν με παιχνίδια του είδους στις δεκαεξάμπιτες εποχές. Από την άλλη, όμως, πολύ δύσκολα θα πείσει οποιονδήποτε νεότερο παίκτη (ή και παλιότερο, που δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με platformers) να ασχοληθεί για περισσότερο από μισή ώρα.
Η προσπάθεια της ολιγομελούς εταιρίας ανάπτυξης για την αναβίωση αυτών των συγκεκριμένων παιχνιδιών εκτείνεται και στο gameplay. Ξεχάστε το εύπεπτο platforming και τη συνεχή δράση, είτε μέσω αλμάτων είτε μέσω συγκρούσεων με εχθρούς. Το The Way είναι πρωτίστως ένα adventure παιχνίδι, όπου, εκτός από τα άλματα ακριβείας, απαιτεί πολλή σκέψη και παρατηρητικότητα για την επίλυση ενός χορταστικού αριθμού γρίφων. Επιπλέον, ο εύθραυστος χαρακτήρας μας βρίσκεται πάντα ένα βήμα πριν από το θάνατό του, επομένως θα πρέπει να οπλιστείτε με υπομονή για πολλές επιστροφές σε checkpoints (ορισμένες φορές κάπως πιο απομακρυσμένα από ό,τι θα θέλαμε).
Το σενάριο προσφέρει την κατάλληλη υποδομή για το ταξίδι του ήρωα σε έναν εξωγήινο πλανήτη, παρόλο που δεν θα κερδίσει δάφνες πρωτοτυπίας. Η πλοκή εξιστορείται κυρίως μέσα από τον κόσμο του παιχνιδιού, με τους λιγοστούς διαλόγους να δίνουν παρά μόνο τις βασικές επεξηγήσεις. Ο κύριος στόχος μας είναι η προσπάθεια να επαναφέρουμε στη ζωή την πρόσφατα αποθανούσα σύζυγο του πρωταγωνιστή. Το ζευγάρι, έτσι κι αλλιώς, εργαζόταν σε αρχαιολογικές ανασκαφές ενός ξεχασμένου, εξωγήινου πολιτισμού, ο οποίος πίστευαν ότι είχε “ξεκλειδώσει” τη γνώση της αθανασίας. Επομένως, το παραπάνω δραματικό γεγονός αποδείχθηκε το κατάλληλο εφαλτήριο για την εκ νέου εξερεύνηση του πλανήτη από τον πρωταγωνιστή. Μπορεί να υπάρχουν ορισμένες αφέλειες και κοινοτυπίες, αλλά η ιστορία δεν παύει να είναι σε καλύτερη μοίρα από πολλά indie παιχνίδια και τελικά να καταφέρνει να διατηρήσει έστω και ένα αμυδρό ενδιαφέρον για την πορεία του ήρωά μας.
Μάλιστα αυτή η πορεία θα λέγαμε ότι είναι αρκετά χορταστική. Αν και η διάρκεια θα κριθεί από το κατά πόσον θα κολλήσετε σε ορισμένους γρίφους, πιστεύουμε ότι ακόμα και ο πιο επίδοξος “adventurάς” θα χρειαστεί τουλάχιστον επτά ώρες μέχρι να φτάσει στους τίτλους τέλους. Προκειμένου να διατηρήσει το ενδιαφέρον για το σύνολο της διάρκειας, η Puzzling Dream έδωσε τη δέουσα προσοχή στον τομέα των γρίφων, ώστε να ερχόμαστε συνεχώς μπροστά σε νέες προκλήσεις. Πολύ συχνά οι γρίφοι δεν περιορίζονται σε μία εικόνα, αλλά, αντιθέτως, οι ενέργειές μας επηρεάζουν διάφορα σημεία του χάρτη. Αυτό το είδος γρίφων καταφέρνει να αυξήσει την ικανοποίηση όταν καταφέρουμε να βάλουμε όλα τα “γρανάζια” στη σειρά, ώστε να ξεμπλέξουμε από ένα αδιέξοδο που απαιτεί οξεία παρατηρητικότητα.
Όμως αυτού του είδους οι γρίφοι δεν πετυχαίνουν πάντα το στόχο τους. Ορισμένα από αυτά τα puzzles μπορεί να απαιτούν ανεξήγητα πολλές και χρονοβόρες ενέργειες, οι οποίες καταντάνε κουραστικές, ιδίως όταν έχετε εξαρχής αντιληφθεί ποια είναι η επίλυση. Επιπλέον, υπήρχαν ορισμένες περιπτώσεις (όχι πολλές, ευτυχώς) όπου αν και είχαμε βρει μία λύση, το παιχνίδι δεν τη δεχόταν, καθώς φαίνεται πως οι δημιουργοί δεν ήθελαν να δεχτούν οποιαδήποτε άλλη λύση εκτός από τη δική τους. Αν και αυτά τα σημεία δεν είναι πολλά, δεν παύουν να ζημιώνουν μία, κατά τα άλλα, πολύ καλή δουλειά στον τομέα των γρίφων. Στην πλειονότητά τους, όμως, οι γρίφοι βασίζονται στη λογική, χωρίς να γίνονται ποτέ υπέρ του δέοντος δύσκολοι.
Το έτερο κομμάτι του gameplay αφορά το platforming και την περιορισμένη δράση. Ακόμα και σε αυτόν τον τομέα η Puzzling Dream ακολούθησε, σχεδόν, κατά γράμμα τη συνταγή των platformers που ήθελε να αναβιώσει, με αποτέλεσμα ο χειρισμός, σε συνδυασμό με τα animations, να οδηγεί σε ορισμένους άδικους θανάτους. Αν και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε ο χειρισμός να χαρακτηριστεί κακός, δεν παύει να μη βρίσκεται στο ύψος των περιστάσεων που στόχευαν οι δημιουργοί. Όταν σε ένα παιχνίδι χρειάζεται να πραγματοποιούμε άλματα σε ιδιαίτερα στενές κολώνες, αποφεύγοντας παράλληλα διάφορους κινδύνους, τότε μάλλον είναι απολύτως αναγκαίο ο χειρισμός να είναι άψογος, ένας χαρακτηρισμός από τον οποίο απέχει αρκετά το The Way. Η κατάσταση χειροτερεύει στο τελευταίο τέταρτο του παιχνιδιού, όπου ξαφνικά, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το παιχνίδι παρατάει εντελώς τους γρίφους προς όφελος της δράσης, απαιτώντας γρήγορες ενέργειες τόσο στο σημάδι όσο και στην αποφυγή εχθρικών επιθέσεων.
Σε αυτό το σημείο η Puzzling Dream καταφέρνει, μάλλον άθελά της, να κεντρίσει ακόμα περισσότερο την προσοχή στο παρωχημένο μοντέλο χειρισμού, αποτελώντας ένα ιδανικό παράδειγμα για τη ρήση “έβαλα τα χέρια μου και έβγαλα τα μάτια μου”. Δεδομένου πως ο χειρισμός κινείται τελικά σε μέτρια επίπεδα, είναι προς τιμήν της εταιρίας πως, τόσο η αισθητική του παιχνιδιού όσο και η ποικιλία των γρίφων κρίθηκαν αρκετά θετικά στοιχεία, σε σημείο που να υπερκεράσουν αυτήν την αρνητική πτυχή του τίτλου. Φυσικά, όταν μιλάμε για θετικό σημείο στο θέμα της αισθητικής μιλάμε πάντα για όσους βρίσκουν γοητευτικά ρετρό την pixel-art. Σε αυτόν τον τομέα η δουλειά που έχει γίνει είναι υψηλότατη, αποτυπώνοντας ποικίλα λεπτομερή περιβάλλοντα και χαρακτήρες. Μέσα από αυτήν την τεχνοτροπία οι δημιουργοί κατάφεραν να αναβιώσουν ιδανικά τους εμπνευστές τους, πετυχαίνοντας τελικά διάνα τους νοσταλγικούς αισθητήρες μας.
Με λίγα λόγια, το The Way καταφέρνει επιτυχώς να επαναφέρει παλιότερες μνήμες, μεταφέροντας κατά γράμμα την αισθητική και την φιλοσοφία των Another World και Flashback. Στην κυριολεξία δεν κάνει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Για την βαθμολόγησή μας προσπαθήσαμε να δώσουμε το μεγαλύτερο βάρος στον αντικειμενικό παράγοντα σε αντίθεση με το νοσταλγικό. Όπως καταλαβαίνετε, αν οι εικόνες που βλέπετε σας ξυπνούν ευχάριστες μνήμες, τότε μπορούμε να σας πούμε με απόλυτη σιγουριά πως αυτό που βλέπετε αυτό θα πάρετε! Το τελευταίο κομμάτι της πρότασης, φυσικά, αφορά και όσους δεν είχαν επαφή με εκείνη την εποχή ή –πολύ απλά- δεν την αναπολούν όπως ο γράφων, επομένως και για εσάς ισχύει το ίδιο: αυτό που βλέπετε αυτό θα πάρετε… (με τελίτσες όμως και όχι με θαυμαστικό…).
Διαβάστε επίσης – Προσθέστε παιχνίδια στη βιβλιοθήκη σας.
