ReCore
Zelda-Metroid-Megaman: γλυκό, που ήθελε λίγο ακόμα ψήσιμο.
Μιας και αναφέραμε τα cores, ερχόμαστε στο πρώτο και ίσως πιο σημαντικό από τα προβλήματα του τίτλου. Όπως είπαμε, το ReCore προσφέρει ένα μικρό, open world περιβάλλον, από το οποίο εισχωρείτε σε διάφορα dungeons, κτήρια και περιοχές. Για να μπείτε σε αυτά, πρέπει να μαζέψετε διάφορα prismatic cores από άλλα dungeons, κρυμμένα στο περιβάλλον, μετά από πολύ platforming, μάχες με bosses και main quests. Αυτά τα cores είναι σπάνια και αποτελούν σημαντικό κομμάτι του gameplay αλλά και της ιστορίας του παιχνιδιού. Από εκεί, λοιπόν, που τα μαζεύατε σιγά-σιγά και προχωρούσατε μπροστά, το τελευταίο τμήμα του παιχνιδιού, ξαφνικά, απαιτεί έναν τεράστιο αριθμό από αυτά για να προχωρήσετε στα τελευταία επίπεδα. Έτσι, από εκεί που υπήρχε μια καλή ροή ανάμεσα στα dungeons και το open world τμήμα, ξαφνικά το παιχνίδι μάς αναγκάζει με το ζόρι να σπαταλήσουμε ώρες στο κυνήγι τους, βγάζοντάς μας εντελώς εκτός ιστορίας.
Πρόκειται για ένα κλασικό trick πολλών παιχνιδιών, στα οποία το budget -ή χρόνος παραγωγής- δεν έφτασε για να δώσουν οι δημιουργοί το εύρος και το μέγεθος που ήθελαν, με αποτέλεσμα να προσθέτουν τέτοιο filler μηχανισμό για αύξηση της διάρκειας. Δεν είναι ότι δεν ευχαριστιέσαι τα dungeons και την εξερευνηση, όπως είπαμε πιο πριν είναι αρκετά καλοστημένα. Είναι πως, αντί οι δημιουργοί να τα έχουν μοιράσει καλύτερα στη ροή του παιχνιδιού, τα έχουν τοποθετήσει στο τελευταίο κομμάτι, με αποτέλεσμα εκεί να καλείσαι να μαζέψεις όσα μάζεψες σε όλο το προηγούμενο τμήμα. Πρόκειται για μια επιλογή που σε βγάζει εκτός ροής, και αν δεν είσαι παίκτης που θέλει να ανακαλύψει όλα όσα κρύβει το παιχνίδι (περίπου 70-80 prismatic cores) τότε ο εκνευρισμός είναι βέβαιος.
Για το τέλος αφήσαμε το έτερο αμφιλεγόμενο κομμάτι του παιχνιδιού, αυτό του τεχνικού τομέα. Το ReCore, δίχως να προσφέρει κάτι συγκλονιστικό από άποψης γραφικών και animation, ξεχωρίζει από το αρκετά ιδιαίτερο και όμορφο art direction του. Το open world τμήμα του, που βρίσκεται στην έρημο, μπορεί να γίνει λίγο μονότονο είναι η αλήθεια, αλλά ενισχύει ακόμα παραπάνω τη μοναχικότητα που προκαλεί ο πλανήτης. Από την άλλη, τα διάφορα “dungeons” και κλειστά μέρη που θα επισκεφτείτε, είναι ιδιαιτέρως πολύχρωμα και θυμίζουν εντόνως σε λογική το σχεδιασμό τον Metroid Prime. Εξίσου καλά αποτελέσματα είδαμε στο σχεδιασμό των χαρακτήρων και των core bots, με μια oldschool ευρηματικότητα να αναδύεται από παντού, δίχως να πλησιάζει υπερβολικά επίπεδα. Σε αυτή τη Metroid λογική έρχεται να δέσει και η πολύ καλή μουσική επένδυση του τίτλου, που συνοδεύει τη δράση πολύ όμορφα και συχνά, δραματικά, σε όλες τις κομβικές στιγμές.
Βέβαια, δεν είναι όλα ρόδινα και ερχόμαστε στο άλλο πρόβλημα του παιχνιδιού που έχει να κάνει με τη σαφέστατη έλλειψη polishing. Είναι αλήθεια πως υπάρχει αρκετό pop up στα textures, κάποια από τα οποία είναι χαμηλότερης ανάλυσης απ’ ό,τι θα έπρεπε, υπάρχει drop στο framerate σε (ευτυχώς λίγα) σημεία και εντοπίσαμε ορισμένα τεχνικά glitches, όπου 2-3 φορές περάσαμε μέσα από ολόκληρα textures (τη μία πέσαμε μέσα από το έδαφος στο κενό). Το κυριότερο θέμα, όμως, έχει να κάνει με τα loading times. Στην πλειοψηφία του παιχνιδιού αυτά κυμαίνονται στο 1-1,5 λεπτό, αλλά δυστυχώς υπάρχουν και ορισμένες περιοχές όπου μπορεί να φτάσουν τα 2,5 λεπτά. Σε αυτά τα σημεία, το να πεθάνει η Joule είναι πραγματικά εκνευριστικό και θα αρχίσετε να αποφεύγετε ορισμένες μάχες για να γλιτώσετε από την αναμονή. Ευτυχώς, αν η ηρωίδα πεθάνει από λάθος στο platforming (πέσετε στο κενό), το loading είναι πάρα πολύ γρήγορο, και σας επιστρέφει πολύ κοντά στο σημείο που πέσατε, γεγονός ιδιαίτερα θετικό αν σκεφτείτε πως θα πέσετε πολλές, πολλές φορές!
Τέλος, εκτιμούμε ότι πρέπει να αναφέρουμε κάτι ακόμα: Το συγκεκριμένο παιχνίδι, με την καταιγιστική μάχη και το έντονο platforming που διαθέτει, δείχνει να “υποφέρει” στα 30 fps. Πιστεύουμε ότι το ReCore είναι σχεδιασμένο για 60 frames per second, που, δυστυχώς, τα έχετε μόνο στη PC έκδοση του τίτλου (η οποία είναι δωρεάν για όποιον το αγοράσει στο One -και αντιστρόφως- με τα save να περνούν αυτόματα μεταξύ των δύο εκδόσεων).
Όπως γράψαμε πιο πάνω, λοιπόν, το ReCore είναι ένα παιχνίδι γεμάτο ωραίες ιδέες και αρκετό μεράκι, το οποίο δυστυχώς είναι ξεκάθαρο πως “πιέστηκε” να κυκλοφορήσει πριν την ώρα του. Λίγο το filler υλικό στο τέλος, λίγο τα τεχνικά θέματά του, και η συνολική εικόνα θαμπώνει επικίνδυνα και αδικεί την προσπάθεια των δημιουργών του. Όμως, ακόμα και έτσι, εκτιμούμε ότι δεν του αξίζει καθόλου ο αρνητισμός που το έχει συνοδέψει. Πρόκειται για ένα διασκεδαστικό, καλογραμμένο και έξυπνο action platformer, με ευχάριστο gameplay και γλυκό oldschool σχεδιασμό και δυσκολία. Εν ολίγοις, πιστεύουμε ότι έθεσε γερές βάσεις και αν σημειώσει καλή εμπορική πορεία, μπορεί να αποτελέσει μια καλή αρχή για ένα δυνατό franchise. Εμείς θα προτείναμε να του ρίξετε μια ματιά -δεδομένης και της λογικής τιμής διάθεσης, που κυμαίνεται στα 40 ευρώ- απλά ίσως με μερικούς μήνες αναμονής, ώστε να βγουν τα πρώτα patches που θα διορθώσουν τα βασικά τεχνικά glitches και βελτιώσουν τα loading times.
