BioShock: The Collection
Welcome to the circus of values.
Welcome to the circus of values.
Είμαι ο Andrew Ryan και είμαι εδώ για να σου κάνω μια ερώτηση. Αξίζει σε έναν άνθρωπο ένα καλό remaster για τα λεφτά που ίδρωσε να μαζέψει; “Όχι”, λέει ο άνθρωπος της Capcom, του αξίζει ένα πρόχειρο port με τη στοιχειώδη δουλειά. “Όχι”, λέει ο άνθρωπος της Sony, του αξίζει ένα full price remaster για παιχνίδι τριετίας. “Όχι”, λέει o άνθρωπος της Nintendo, του αξίζει ένα ακόμη remastered Zelda, χωρίς να έχει καν νέα κονσόλα. Εγώ τις απορρίπτω αυτές τις απαντήσεις. Επιλέγω κάτι διαφορετικό. Επιλέγω το αδύνατο. Επιλέγω… Bioshock the Collection. Μια επανέκδοση όπου ο developer δεν θα φοβάται την εκμετάλλευση του έργου του. Όπου ο publisher δεν τσιγκουνεύεται το περιεχόμενο. Όπου οι σπουδαίοι δεν θα μένουν πίσω για χάρη των μικρών. Και με τον ιδρώτα του κόπου σου, η Bioshock Collection μπορεί να γίνει και το δικό σου άξιο remaster.
Αυτή η εισαγωγή θα είχε πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο αν πράγματι το Bioshock the Collection κάλυπτε όλες αυτές τις παραμέτρους στο έπακρο, με αποτέλεσμα να παραδώσει το αρτιότερο remaster πακέτο που είδαμε ποτέ. Δυστυχώς, δεν το πετυχαίνει στο απόλυτο, αλλά πλησιάζει αρκετά ώστε να μιλάμε για μια εξαιρετική συλλογή και επανέκδοση. Με λίγο περισσότερη, όμως, έμφαση στο “συλλογή” παρά στο “επανέκδοση”. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο τίτλος της έκδοσης είναι “The Collection” και όχι Remaster ή κάτι αντίστοιχο. Γιατί στην ουσία αυτό είναι και το βασικό χαρτί του: H συγκέντρωση όλων των σπουδαίων κομματιών αυτής της σειράς σε ένα πακέτο.
Η αναβάθμιση στα γραφικά είναι κάτι που θεωρείται βασικό για μία νέα έκδοση παλιού τίτλου, αλλά στην περίπτωση της συγκεκριμένης σειράς θα μπορούσε και να εξαιρεθεί. Αν ξέρει να κάνει κάτι καλά, άλλωστε, αυτό είναι να λειτουργεί αντισυμβατικά σε αυτά που επιτάσσει η αγορά και να χαράζει το δικό του δρόμο. Παρότι, λοιπόν, τα Bioshock –και δη το πρώτο-, δεν είναι ένα παιχνίδι που θα έπρεπε να συζητάμε για οπτικές βελτιώσεις, καθώς όλη του η ουσία κρύβεται σε άλλα, πολύ ουσιαστικότερα τμήματα, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι έχει δεχθεί τη σχετική βελτίωση που επιτάσσει μια νέα κυκλοφορία εννέα χρόνια μετά.
Η ανάλυση βρίσκεται πλέον στα 1080p και το framerate είναι στα 60 fps, χωρίς όμως να αποφεύγει κάποιες αυξομειώσεις εδώ κι εκεί. Σίγουρα, όμως, όχι σε σημείο που να ενοχλεί ή να αλλοιώνει την εμπειρία. Βελτιώσεις έχει υποστεί και σε επιμέρους τμήματα, όπως αυτά των textures, του φωτισμού και του animation, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξαλείφθηκαν εντελώς μικροπροβλήματα της αρχικής έκδοσης, όπως τα ragdoll physics νεκρών splicers ή αντικειμένων στα πόδια μας. Ακόμη κι αυτά, όμως, δεν παύουν να είναι μικρά και ασήμαντα. Και τότε και τώρα. Αυτή η γενικότερη θολούρα που υπήρχε στο αρχικό παιχνίδι –παρότι ατμοσφαιρική- έχει ελαχιστοποιηθεί και δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί η συγκίνηση της επιστροφής στην Rapture.
Τα κρυστάλλινα νερά της φλεγόμενης θάλασσας του Ατλαντικού λίγο πριν την είσοδό μας στο φάρο, είναι πλέον ικανά (όχι ότι δεν ήταν και πριν) να προκαλέσουν ανατριχίλες και δάκρυα. Δυστυχώς, η ίδια δουλειά δεν έχει γίνει και στα άλλα δύο μέρη της σειράς. Σίγουρα το πρώτο παιχνίδι είναι το δυνατότερο χαρτί και αυτό που χρειαζόταν τη μεγαλύτερη φροντίδα λόγω ηλικίας, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί το άνισο αποτέλεσμα. Το Bioshock 2 συνεχίζει την παράδοση που έχει χτίσει από την εποχή της κυκλοφορίας του, να είναι δηλαδή το αδικημένο μέλος της οικογένειας.
Υποτιμημένο και τότε σαν παιχνίδι, υποτιμημένο και τώρα σαν έκδοση. Ναι μεν βρίσκεται και αυτό σε καλή μοίρα, με την αντίστοιχη ανάλυση και ροή με το πρώτο, είναι εμφανές όμως ότι δεν έγινε αρκετή περαιτέρω δουλειά πάνω του σε επί μέρους τμήματα, όπως, κατά κύριο λόγο, στο φωτισμό. Δείχνει σαφώς βελτιωμένο από την αρχική του έκδοση, αλλά αν κάποιος παίξει την επανέκδοση του Bioshock και εν συνεχεία αυτή του Bioshock 2, καταλαβαίνει αμέσως ότι το δεύτερο μέρος έχει υποστεί λιγότερη επεξεργασία. Αυτό, όμως, που δείχνει καλύτερο από τα τρία είναι το παιχνίδι πάνω στο οποίο έχουν γίνει και οι λιγότερες βελτιώσεις, δηλαδή το Infinite. Και πώς θα μπορούσε να μη δείχνει άλλωστε, εφόσον μιλάμε για ένα τίτλο που κυκλοφόρησε μόλις τρία χρόνια πριν. Για την ακρίβεια, δείχνει να μην έχει υποστεί καμία επεξεργασία, αλλά να αποτελεί απλά port της αρχικής, PC έκδοσης του 2013. Κάτι που δεν προσπάθησαν να κρύψουν άλλωστε οι άνθρωποι της Blind Squirrel, αφού γίνεται άμεσα αντιληπτό από τους εξωφρενικά μικρούς υποτίτλους που δεν προορίζονταν ποτέ για παιχνίδι σε τηλεόραση αλλά για monitor σε κοντινή απόσταση.
Ο κόσμος της Columbia, βέβαια, έδειχνε υπέροχος τότε σε PC, κάτι που κάνει και τώρα στις κονσόλες, καθώς υπήρχε μεγάλη απόσταση ανάμεσα στις δύο εκδόσεις. Κάποιες διορθώσεις στα textures τις χρειαζόταν παρόλα αυτά, και είναι ολοφάνερο ότι δεν μπήκε καθόλου χέρι σε μεμονωμένα σημεία. Πέραν των οπτικών βελτιώσεων, αυτό που κατά τη γνώμη μας έχει μεγαλύτερη σημασία στη συγκεκριμένη έκδοση είναι η πληρότητα της συγκεκριμένης συλλογής. Και από εμπορικής άποψης, για το σωστό τρόπο που προσφέρεται στον αγοραστή, αλλά και από την καλλιτεχνική σκοπιά της δημιουργίας, δίνοντας την ευκαιρία σε κάποιον να γνωρίσει όλες τις πτυχές ενός σύμπαντος.
