Rive
Εάν το βρίσκαμε στα ουφάδικα θα το ταΐζαμε μερικά πενηντάρικα.
Εάν το βρίσκαμε στα ουφάδικα θα το ταΐζαμε μερικά πενηντάρικα.
Δύσκολα θα βρει κανείς τόσο καθαρόαιμη action/ platform/ arcade/ άμυαλη πρόταση όσο αυτή που προσφέρει το Rive (η Two Tribes θέλει τον τίτλο με κεφαλαία αλλά εμείς λέμε να κάνουμε την επανάστασή μας και να το γράψουμε με μικρά). Το σενάριο υπάρχει απλά ως δικαιολογία (κάτι που αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι οι δημιουργοί) και ο γρήγορος ρυθμός του, ο καταιγισμός των εχθρικών επιθέσεων αλλά και ο υψηλός βαθμός πρόκλησης, δημιουργούν άμεσα την εντύπωση πως αυτό το παιχνίδι θα ήταν εντελώς στον χώρο του σε μία άλλη εποχή. Σε μία εποχή όπου θα φιγούραρε ανάμεσα σε δεκάδες απλές, αλλά πάντα γοητευτικές, μαύρες καμπίνες σε κάποιο ουφάδικο-στέκι, με επίδοξους παίκτες που είτε θα μπορούσαν να το τερματίσουν με ένα μόνο πενηντάρικο, φουσκώνοντας αμυδρά σαν παγώνια σε περίπτωση που τραβούσαν από πάνω τους έστω και ένα ζευγάρι μάτια, είτε θα έπρεπε να “σκάσουν” δεκάδες κέρματα μέχρι να περάσουν το πρώτο boss.
Η αναφορά προς μία άλλη εποχή γίνεται προς όφελος του Rive, το οποίο μέσα από τη retro φιλοσοφία του έρχεται να προσφέρει μία αρκετά απολαυστική εμπειρία, με τη χάρη που είχαν οι arcade τίτλοι του μακρινού παρελθόντος. Πατάτε το start, αντιλαμβάνεστε ότι το hard είναι ο μοναδικός βαθμός δυσκολίας, προετοιμάζετε τα αντανακλαστικά σας σε κοφτερό επίπεδο και μπαίνετε από το πρώτο λεπτό στη μάχη.
Το κύριο όπλο σας είναι ένα αραχνοειδές, μικρό σκάφος, το οποίο χειρίζεται ένας hillbilly αστροναύτης, οι κωμικές ατάκες του οποίου είναι 50-50 εύστοχες αλλά ποτέ υπέρ του δέοντος φλύαρες. Τα ολιγάριθμα κείμενα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μικρά διαλείμματα που θα σας επιτρέψουν να πάρετε μία ανάσα πριν μπείτε και πάλι στη δράση. Σε αντίθεση με τα περισσότερα παιχνίδια του είδους, το διπλό άλμα του Rive δίνει την εντύπωση πως δεν έχει ενσωματωθεί –κατά κύριο λόγο- ως εργαλείο για απαιτητικό platforming, αντιθέτως, δηλώνει το παρόν ως ένα απαραίτητο κομμάτι για τις αποφυγές ταχύτατων εχθρικών καμικάζι και βλημάτων.
Το σκάφος μας δεν θα μπορούσε να έχει ιδανικότερο, arcade αισθητικής, όπλο από ένα μυδραλιοβόλο με άπειρες σφαίρες, το οποίο εκτοξεύει τα δεκάδες επιβλητικά βλήματά του αυτόματα όποτε κουνάμε τον δεξιό αναλογικό μοχλό προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Έχοντας το άλμα στο L2 και τη σκανδάλη στο δεξί μοχλό, το παιχνίδι μάς επιτρέπει να κινούμαστε και να πυροβολούμε ταυτόχρονα, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, με πάσα ευκολία και χωρίς κανέναν περιορισμό. Η συνεχής κινητικότητα είναι ιδιάζουσας σημασίας για την επιβίωση, καθώς οι εχθροί εφορμούν από όλες τις πλευρές και συνήθως είναι απόλυτα επιθετικοί και θανάσιμα εύστοχοι.
Συχνά, πυκνά το Rive μάς περιορίζει σε αρένες, χτυπώντας μας αλύπητα με ολοένα και περισσότερους εχθρούς ενώ, συνήθως, ενεργοποιεί διάφορους περιβαλλοντικούς κινδύνους. Αυτά τα σημεία ανεβάζουν την αδρεναλίνη κατακόρυφα, απαιτώντας ακαριαία αντανακλαστικά τόσο για τις αποφυγές όσο και για το εύστοχο σημάδι. Η επιτυχημένη ολοκλήρωση δημιουργεί ένα ευχάριστο αίσθημα ικανοποίησης, ενώ το χάσιμο δημιουργεί ένα ευχάριστο συναίσθημα… εκνευρισμού. Λέμε ευχάριστο, γιατί η τσαντίλα που δημιουργείται όταν καταστραφεί το αραχνοειδές σκάφος μας, δημιουργεί πείσμωμα και οδηγεί στο συνεχές retry αντί να οδηγήσει στο… βίαιο κλείσιμο της κονσόλας.
Σε αυτό βοηθάει η σχετικά μικρή διάρκεια που έχουν οι αρένες αλλά και το άμεσο reloading ακριβώς πριν την αρχή της δράσης. Η καταιγιστική δράση δεν κουράζει τελικά πουθενά και παρότι η ποικιλία των εχθρών δεν είναι και η καλύτερη δυνατή, οι αρένες καταφέρνουν να προσφέρουν αρκετές διαφοροποιήσεις στις προκλήσεις τους, που τελικά κρατάνε το ενδιαφέρον και την ένταση αμείωτη. Ορισμένες φορές θα έχουμε τη δυνατότητα να πετάξουμε σε περιοριστικές σφαίρες μηδενικής βαρύτητας, άλλες φορές διερχόμενα τρένα θα κάνουν τη ζωή μας δύσκολη, ενώ τα λίγα μεν, αλλά καλοσχεδιασμένα δε, boss fights θα μας οδηγήσουν σε ορισμένες ιδιαίτερα απαιτητικές μονομαχίες.
Παρόλο, όμως, που το Rive δεν έχει κάποιο τρανταχτό αρνητικό στοιχείο (πλην της μικρής του διάρκειας, που όμως μπορεί να επιμηκυνθεί από όποιον κυνηγάει τα leaderboards), δεν παύει να ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των απολαυστικών παιχνιδιών της πάλαι ποτέ -ρομαντικοποιημένης- εποχής των arcades, που όμως δεν είχαν αυτό το “κάτι” ώστε να γίνουν κλασικά. Εν ολίγοις, θα ρίξετε τα νοητά πενηντάρικά σας (ή τα αξεπέραστα κέρματα με τον Περικλή για τους ακόμα πιο παλιούς), θα ευχαριστηθείτε την άμεση και καταιγιστική δράση του και μετά θα συνεχίσετε προς εκείνες τις καμπίνες με τα Sunset Riders, Golden Axe, Wonder Boy in Monsterland, Shinobi κ.λπ.
