Dead Rising Triple Pack
Chop Until You Drop.
Chop Until You Drop.
Όποιος ισχυρίζεται ότι καταλαβαίνει τι έχουν στο μυαλό τους οι άνθρωποι των εταιρειών στη gaming βιομηχανία, λέει ψέματα. Οι κυκλοφορίες των Dead Rising ήταν πάντα ένας μικρός μύλος. Το Dead Rising κυκλοφόρησε νωρίς για το Xbox 360, με μικρή εγκατεστημένη βάση. Είναι το κλασικό παιχνίδι που όλοι το γνωρίζουν, αλλά ελάχιστοι συγκριτικά το έχουν παίξει. Το Dead Rising 2 αναπτύχθηκε στη Δύση, είναι πολύ καλό αλλά του λείπουν ορισμένα πράγματα τα οποία όμως προσέθεσε μεγαλόπρεπα και γενναιόδωρα το Off the Record. Το αστείο είναι ότι το Off the Record (που είναι σχεδόν το ίδιο παιχνίδι με το 2) διατέθηκε αυτόνομα και έπρεπε να ξανα-αγοραστεί από τους φίλους της σειράς. Το 3, πάλι, δεν ήταν ακριβώς Dead Rising αφού του έλειπαν κάποια χαρακτηριστικά συστατικά και δομικά υλικά.
Και ενώ η Capcom έχει την ευκαιρία όλο αυτό το μπλέξιμο να το βάλει σε μία σειρά, ώστε να απολαύσουν οι πάντες τη συνολική εμπειρία των Dead Rising, αυτή, απλά κυκλοφορεί αυτόνομα τους τρεις τίτλους (υπάρχει, βέβαια, και το πακέτο, που περιλαμβάνει και τα τρία παιχνίδια μαζί) με ένα ρετουσάρισμα, που η αλήθεια είναι ότι τους κάνει να φαίνονται πανέμορφοι, και αυτό είναι όλο. Το Dead Rising 2 συνεχίζει να παλεύει μόνο του απέναντι σε χιλιάδες ζόμπι, τη στιγμή που εφόσον αγοραστεί το Off the Record δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ απολύτως λόγος να αγοραστεί κι αυτό. Γιατί; Για το ίδιο περιεχόμενο; Για μία περιοχή λιγότερη; Για 20 σχέδια όπλων λιγότερα; Για ένα κάρο παλαβομάρες που υπάρχουν στο Off the Record και δεν υπάρχουν σε αυτό; Εκτός κι αν κάποιος οπωσδήποτε θέλει να έχει στην κατοχή του ένα Dead Rising που στα cutscenes να έχει άλλο πρωταγωνιστή, οπότε αυτός ο κάποιος έχει λεφτά για πέταμα και κακώς διαβάζει reviews.
Μα περιμένετε μια στιγμή. Υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να έχει το DR2 και αυτό το κάτι να αποτελεί λόγο αγοράς του. Το μικρό πρελούδιο Case Zero και τον μικρό επίλογο Case West. Στο πρώτο, παρακολουθούμε τον Jack του Dead Rising 2 να φτάνει στα περίχωρα της Fortune City μαζί με την κορούλα του, και στο δεύτερο να ενώνει τις δυνάμεις του με τον Frank West προκειμένου να αποκαλύψει τη συνωμοσία πίσω από το θαυματουργό φάρμακο Zombrex. Αλλά όχι. Από πού κι ως πού έχετε την απαίτηση οι μικρές αυτές λιχουδιές να προστεθούν σε ένα αναβαθμισμένο πακέτο πέντε χρόνια μετά; Ένα πακέτο που υπενθυμίζουμε ότι ζητά είκοσι ευρώ για παιχνίδια που φτάνουν στο μακρινό 2006 (άλλοι ζητούν 15 ευρώ για παιχνίδια του 2002 θα μου πεις). Ακατανόητα πράγματα που δεν περιποιούν τιμή σε μία σειρά, που σχεδόν συμπυκνώνει την ουσία του ξέγνοιαστου gaming μέσα στις ορδές των ζόμπι που κατακλύζουν την οθόνη.
Όπως και να έχει, η αναβάθμιση των παιχνιδιών είναι καλοδεχούμενη κυρίως για το πρώτο, όπου το 360 άσθμαινε προκειμένου να αποδώσει τα κυριολεκτικά χιλιάδες ζόμπι στο εμπορικό κέντρο. Το πρώτο Dead Rising παραμένει το λιγότερο προσιτό. Τα ζόμπι είναι χιλιάδες, τα όπλα δυσεύρετα στην αρχή, το μοναδικό Save Slot μπορεί να αχρηστεύσει ώρες ολόκληρες gameplay, η αγωνία προκειμένου να ολοκληρωθούν όλες οι αποστολές συγκρούεται με το άγχος να εξερευνηθεί ένα εμπορικό κέντρο με εκατοντάδες πράγματα να κάνει κανείς και η απειλητική αίσθηση ότι ποτέ δε φτάνει ο χρόνος, κάνει το παιχνίδι μοναδικό στην κατηγορία του.
Ο χειρισμός παραμένει δύστροπος, ιδίως στο shooting κομμάτι του, και τα achievements-trophies είναι από τα ουσιαστικότερα που έχουμε δει σε παιχνίδι. Απαιτούν λεπτομερή και ακριβή γνώση των χώρων, των συνθηκών και των δυνατοτήτων του Frank ώστε να αποκτηθούν. Κάτι που σημαίνει επανειλημμένα playthrough, τα οποία το παιχνίδι απαιτεί, ώστε ο παίκτης να εξοικειωθεί με τους χώρους, τα όπλα κτλ. Τα Boss Fights παραμένουν μέχρι σήμερα μοναδικά, και η ατμόσφαιρα συμπυκνώνει όλα τα αγαπημένα στοιχεία b movies του ποπ κορν τρόμου. Δεν είναι δε, τυχαίο ότι κανένα boss δεν είναι ζόμπι, αλλά όλα είναι άνθρωποι που λες και καραδοκούσαν για να αρπάξουν μία τέτοια ευκαιρία και να ξεσαλώσουν.
Τα διπλά αλυσοπρίονα του Adam the Clown, τα χιλιάδες ζόμπι στο υπόγειο parking, τα physics στα στήθη της Jessie, το Frank the Pimp (οκτώ επιζώντες μαζί), το Seven Days Mode που έκαψε πολλά Xbox 360 (απαιτούσε να μείνει ανοικτό το Xbox για πολλές ώρες, αφού μόνο pause μπορούσε να κάνει ο παίκτης) και η απελπισία όταν μετά από οκτώ ώρες παιχνιδιού αντικρίζει κανείς το μήνυμα “Case Lost”, αποτελούν αξέχαστες στιγμές. Το Off the Record τα κάνει όλα αυτά πιο βολικά, πιο απλά, αν και το άγχος και η πίεση του χρόνου είναι πάντα εκεί.
Η Fortune City είναι μεγαλύτερη του Willamette Mall, η συνωμοσία πίσω από τη Zombie πανδημία ακόμα χυδαιότερη, τα blueprints για τα όπλα μέσα στην παλαβομάρα, και, κυρίως, το Sandbox mode δίνει την άνεση στον παίκτη να παίζει σε ένα παράλληλο σύμπαν, χωρίς το άγχος των αποστολών, ανακαλύπτοντας τα πλούτη της Fortune City, πειραματιζόμενος με τους τρελούς συνδυασμούς των υλικών, μαθαίνοντας τις περιοχές και, κυρίως, ανεβαίνοντας level που μπορούσε άμεσα να μετακυλίσει στο «καθαρό» Playthrough. Όχι ακριβώς ευθυγραμμισμένη με το Dead Rising πνεύμα αυτή η λογική, αλλά αν κάποιος δε θέλει, δεν το χρησιμοποιεί.
Για το Dead Rising 2 δε θα πούμε απολύτως τίποτα, καθώς δεν υπάρχει κανένας λόγος να αποκτηθεί εφόσον κάποιος αποφασίσει να αγοράσει το Off the Record. H αυτόνομη κυκλοφορία του έχει να κάνει μόνο με την κουτοπονηριά της Capcom, που επενδύει σε καταναλωτές που δε γνωρίζουν τα περιεχόμενα των παιχνιδιών και που θα επενδύσουν σε όλο το πακέτο. ΜΗΝ το κάνετε. Για τα άλλα δύο; Ακόμα κάθεστε;
Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.
