Phoenix Wright: Ace Attorney – Spirit of Justice
Όταν η δικαιοσύνη θριαμβεύει.
Την τιμητική τους έχουν και όλα τα gameplay gimmicks που γνωρίσαμε στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Ωστόσο, δεν εμφανίζονται όλα με την ίδια συχνότητα. Οι φορές που θα χρησιμοποιήσουμε το magatama για να «ξεκλειδώσουμε» τα μυστικά της καρδιάς ενός ανθρώπου ή την ικανότητα του Apollo για να αντιληφθούμε πότε ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί μας λέει ψέματα, είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Πιο συχνά χρησιμοποιούμε το Mood Matrix, το σύστημα αποκατάστασης της αλήθειας μέσω μιας σύντομης συμβουλευτικής θεραπείας, το οποίο βρίσκεται πιο πολύ για να δικαιολογήσει την ύπαρξη της συμπαθέστατης Athena, η οποία χρησιμοποιείται πιο πολύ ως σύμβουλος, με μόνο μια υπόθεση να της δίνει το ρόλο του συνηγόρου. Φυσικά, με την Ema Skye στο παιχνίδι, οι παλιοί οπαδοί της σειράς θα καταλάβουν αμέσως πως πρόκειται να αναλάβουν ξανά χρέη εγκληματολογικού ερευνητή.
Θα χρειαστεί να ερευνήσουν «αόρατες» κηλίδες αίματος, χρησιμοποιώντας το luminol, ενώ ακόμα περισσότερες φορές θα ψάξουν για δακτυλικά αποτυπώματα, κάνοντας χρήση ειδικής σκόνης. Η εγκληματολογική έρευνα είναι συνήθως αρκετά ευχάριστη, αλλά πολλές φορές μάς δόθηκε η αίσθηση ότι το σύστημα «κολλάει» ή αργεί για ελάχιστα δευτερόλεπτα να ανταποκριθεί, κάνοντάς μας να αναπολούμε τις εποχές DS, όπου το σύστημα λειτούργησε άψογα, στο ένα και μοναδικό παιχνίδι που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον.
Στον οπτικό τομέα τα πράγματα δεν αλλάζουν πολύ σε σχέση με τον προηγούμενο τίτλο. Χρησιμοποιείται ξανά η ίδια μηχανή γραφικών, με τα μοντέλα των χαρακτήρων να εξακολουθούν να είναι τρισδιάστατα και όχι απλά sprites, ενώ ο σχεδιασμός τόσο των νέων χαρακτήρων όσο και των νέων τοπίων είναι εξαιρετικός. Υπάρχουν μερικές αλλαγές, που αφορούν περισσότερο στη σκηνοθεσία των δικαστικών αναμετρήσεων, με μερικά πλάνα που προβάλλουν τους χαρακτήρες από μπροστά, ενώ για πρώτη φορά σε παιχνίδι της σειράς Ace Attorney (με εξαίρεση το spin-off Professor Layton VS Ace Attorney) υπάρχουν voiced sequences.
Δυστυχώς, όμως, αυτά επικεντρώνονται σε τρεις χαρακτήρες και στις αντιδράσεις του ακροατηρίου και θα θέλαμε να ήταν αρκετά περισσότερα, αλλά δεν παύει να αποτελούν μια ευχάριστη νότα στο παιχνίδι, καθώς τα σημεία που χρησιμοποιούνται δίνουν στον παίκτη να καταλάβει τη συναισθηματική φόρτιση των ηρώων και να μπει περισσότερο στο κλίμα της σκηνής. Και όλα αυτά ενισχύονται ακόμα περισσότερο από τη μουσική υπόκρουση, η οποία περιλαμβάνει μερικά παλιά μουσικά κομμάτια, ελαφρώς τροποποιημένα, κομμάτια που περνούν αδιάφορα αλλά και κομμάτια που εξακολουθούν να προκαλούν το ενδιαφέρον του παίκτη και προσφέρουν ακόμα περισσότερο στη συνολική visual novel εμπειρία. Τέλος, σε αντίθεση με το προηγούμενο παιχνίδι, τα fully-voiced anime cutscenes έχουν μειωθεί δραματικά. Δεν γνωρίζουμε αν αυτό συνέβη για μείωση του χρόνου ανάπτυξης, όμως θα θέλαμε ο αριθμός τους να παρέμενε το ίδιο μεγάλος και όχι να αντικατασταθούν από in-game διαλόγους ή από προσπάθεια απόδοσης των σκηνών κάνοντας χρήση των υφιστάμενων μοντέλων και της μηχανής γραφικών.
Σε τελική ανάλυση, όμως, η σειρά Ace Attorney δεν έγινε γνωστή λόγω της μουσικής ή λόγω των γραφικών και του anime feeling. Ο novel πυρήνας της σειράς δεν έχει αλλάξει, κάτι που σημαίνει ότι η σειρά βασίζεται στο κείμενο που τη συνοδεύει. Η γραφή της σειράς ήταν ανέκαθεν από τα πιο σημαντικά της στοιχεία και αυτό δεν αλλάζει εδώ. Υπάρχει διάχυτο το χιούμορ (όταν αυτό απαιτείται), οι συνομιλίες των χαρακτήρων σε ορισμένα σημεία είναι το λιγότερο απολαυστικές, ενώ η γενικότερη ιστορία του παιχνιδιού είναι ένα εξαιρετικό προϊόν γραφής, το οποίο καταφέρνει να «δέσει» σχεδόν όλες τις ιστορίες μεταξύ τους για πρώτη φορά (με το Trials and Tribulations να είναι το μοναδικό παιχνίδι που έχει πετύχει κάτι αντίστοιχο), ενώ το αποκορύφωμα της τελευταίας ιστορίας μάς φέρνει πίσω στις εποχές όπου την επιμέλεια της ιστορίας αναλάμβανε ο δημιουργός της σειράς, Shu Takumi.
Σαφέστατα τα visual novels δεν είναι για όλους. Είναι για εκείνους τους παίκτες που δεν έχουν ανάγκη από εντυπωσιακά γραφικά και hardcore gaming εμπειρίες για να περάσουν ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο τους. Είναι για τους παίκτες που αναζητούν τίτλους με ιστορίες που τα έχουν όλα. Οι οπαδοί της σειράς τα γνωρίζουν όλα αυτά και για αυτό το λόγο τη στηρίζουν, ειδικά τη στιγμή που τα δυο τελευταία παιχνίδια έχουν αποχαιρετίσει τη φυσική μορφή κυκλοφορίας, τουλάχιστον για τις δυτικές εμπειρίες. Το Spirit of Justice μπορεί να παιχτεί τόσο από παλιούς όσο και από νέους παίκτες που επιθυμούν να εντρυφήσουν στο είδος, καθώς οι συχνές αναφορές στο παρελθόν και οι επιστροφές παλιών χαρακτήρων μπορούν να τους βάλουν εύκολα στο ύφος της σειράς και να τους επιτρέψουν να παρακολουθήσουν την εξέλιξη της υπόθεσης. Από εκεί και πέρα, παραβλέποντας τα μικρά ατοπήματα του τίτλου, μπορούμε άφοβα να πούμε ότι πρόκειται για ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της σειράς -και ίσως από τα καλύτερα interactive novels που έχουν κυκλοφορήσει για τη φορητή κονσόλα της Nintendo. Και δεν υπάρχει χώρος για ένσταση (Objection!).
