Gears of War 4
«Δεν τα φτιάχνουν όπως κάποτε» και άλλες ιστορίες γεροντογκρίνιας.
Mε την ιστορία να προχωρά ασθματικά, τα περιβάλλοντα μεγαλώνουν (με αυτά των Act IV και V να είναι μεγαλειώδη και προσεγμένα στο έπακρο) οι μάχες δυσκολεύουν και ο παίκτης πλέον έχει την αίσθηση ότι παίζει ένα Gears of War παιχνίδι, παρά το ότι οι πρωταγωνιστές και οι ατάκες τους παραμένουν αντιτουριστικές. Και είναι το μισό αυτό παιχνίδι που σώζει την κατάσταση και μπορεί να αρκούσε για μία απόλυτα θετική κατάληξη αν δεν έπαιζε καταλυτικό ρόλο η επιλογή της Coalition -όπως και στο Gears of War- το τελευταίο (κορυφαίο υποτίθεται) κεφάλαιο να είναι πολύ πιο εύκολο και απλοϊκό απ’ όσο φαντάζεται κανείς. Νομίζουμε τα είχαμε διορθώσει αυτά τα πράγματα στο 3, ή όχι; Οπτικά πρόκειται για αριστούργημα, αλλά αυτό δεν αρκεί για να ισορροπήσει την ευκολία και απλοϊκότητά του. Θα το παίξετε και θα δείτε, διότι οτιδήποτε άλλο θα λειτουργήσει σα spoiler. Σίγουρα, πάντως, βάζει τρικλοποδιά στην κλιμάκωση της έντασης και της δράσης που είχαμε μέχρι τώρα σε Act III-IV και μέχρι τα μέσα του V, κυρίως λόγω της ευκολίας του.
Εν τέλει, το Gears of War 4 τελειώνει το ίδιο άνευρα όπως άρχισε, δίνοντας απλά μία υπόσχεση για ακόμα περισσότερη δράση εναντίον της νέας, αναδυόμενης απειλής του Swarm, με σαφείς παραπομπές σε πρόσωπα και καταστάσεις της αρχικής τριλογίας. Και οι εντυπώσεις, όπως ξεκαθαρίζουμε, παραμένουν ανάμεικτες, με το αποτέλεσμα να ισορροπεί άτσαλα μεταξύ μεγαλειωδών στιγμών απίθανου gameplay και εξαιρετικού οπτικού τομέα (και physics που σπάνε κόκκαλα) και βιαστικών αποφάσεων, όπως η παρείσφρηση του mini Horde Mode στο campaign σε τρεις περιπτώσεις, και ανόητων σεναριακών γραμμών.
Τεχνικά, δε μιλάμε για κάτι λιγότερο από αριστούργημα. Θα αφήσουμε τις περιγραφές των λεπτομερειών των στολών και των όπλων για άλλους που δεν έχουν και πολλά να πούν για την ουσία των πραγμάτων, αλλά όπως και να έχει το πράγμα, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Και γίνεται ακόμα περισσότερο με την είσοδο των εκπληκτικών καιρικών φαινομένων και του καταλυτικού ρόλου που παίζουν στη διαμόρφωση του gameplay. Μετά το σκόνταμμα των πρώτων ωρών, τα περιβάλλοντα αλλάζουν και εντυπωσιάζουν, η νύχτα και η μέρα εναλλάσσονται συνεχώς, η βροχή και ο ήλιος το ίδιο, και η επίδραση των Windflares στο περιβάλλον είναι κάτι που δεν έχει εμφανιστεί σε παιχνίδι στο παρελθόν και εδώ η Coalition πρέπει να λάβει τα εύσημα. Σε συνδυασμό με τον εξαιρετικό ήχο, το αποτέλεσμα είναι τρομερό.
Εννοείται ότι μιλάμε για έναν τεχνικά σταθερότατο τίτλο (αλοίμονο) κολλημένο στα 30 frames, που για το campaign είναι ιδανικά, αφού εκτός των άλλων εξασφαλίζουν και την κινηματογραφικότητα της δράσης που δεν υπάρχει στο Versus παιχνίδι των 60 frames. To εκτός του campaign περιεχόμενο, όπως φαντάζεται κανείς, φαίνεται πάμπλουτο αν και δε δοκιμάστηκε ούτε κατά διάνοια στο βαθμό που πρέπει. Horde Mode 3.0, Versus, ατέλειωτο customization, bounties και φυσικά πακετάκια με κάρτες που κοστίζουν πραγματικά λεφτά. Αυτά θα δοκιμαστούν από το χρόνο και σε λίγες εβδομάδες θα φανεί τι επετεύχθη και τι όχι. Άλλωστε, εδώ πλέον μιλάμε για το στοίχημα όχι σχετικά με το πόσο καλό είναι το multiplayer περιεχόμενο του παιχνιδιού, αλλά σχετικά με το για πόσο καιρό θα επιβιώσει στην αρένα με τα λιοντάρια που κυκλοφορούν την ίδια περίοδο. Οπότε, εκεί τηρούμε στάση αναμονής και περιμένουμε (παίζοντας).
Το Gears of War 4 δεν παίζει στο ίδιο γήπεδο με τους προκατόχους του. Δεν αγγίζει το τεράστιο 3, δεν κάθεται καν στον πάγκο μαζί με το πρωτόλειο 1 και το ογκώδες 2. Είναι junior league. Είναι μικρούλι (μετά βίας οκτάωρο), μπερδεμένο σε ορισμένα σημεία, και θυμίζει τα teen horror movies της δεκαετίας του ’90, που επιχείρησαν να φρεσκάρουν το genre όταν στα 70’s και 80’s μιλούσαμε για κλασικές ταινίες του είδους που ήταν ογκόλιθοι. Έχει και πολλές προοπτικές σαφώς. Κάνει πράγματα που δε βλέπουμε ούτε κατά διάνοια σε άλλα παιχνίδια. Το gameplay παραμένει άφταστο, ο οπτικός τομέας ξεγελάει στην αρχή και αποσβολώνει προς το τέλος, και έχει μία ουρά από περιεχόμενο (Horde και Versus) που είναι το διπλάσιο από το περιεχόμενο με το οποίο άλλα παιχνίδια -χωρίς ντροπή- κυκλοφορούν αυτοτελώς. Αλλά έχει και ένα παρελθόν, που πολύ δύσκολα θα ξεπεραστεί, γιατί ο πήχης τελικά μπήκε πολύ πολύ ψηλά από την Epic.
Ούτε αυτιά να χαϊδέψουμε θέλουμε, ούτε κριτές των πάντων επιθυμούμε να γίνουμε. Τα καλά να τονίζονται και τα στραβά να μη μπαίνουν κάτω από το χαλάκι. Αυτό. Και όταν με το καλό απολυθεί ο σεναριογράφος με το ηλίθιο και άκαιρο χιούμορ, σίγουρα όλα θα πάνε καλύτερα.
