Battlefield 1
Πόλεμος.
Από την άλλη, το gameplay έχει σχεδόν αγγίξει ταβάνι. Το διαφορετικό οπλοστάσιο και η εποχή έχουν αποδωθεί άψογα, και η DICE έχει πετύχει την ισορροπία μεταξύ ταχύτητας και ρεαλισμού. Για να γίνει αυτό, υπάρχουν φυσικά κάποια όπλα που δεν χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ή ήταν απλά πρότυπα. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δικαιώνει απόλυτα τους developers, οι οποίοι έδωσαν ένα παιχνίδι που, χωρίς να απομακρύνεται αρκετά από την συνταγή των Battlefield, καταφέρνει να είναι αρκετά διαφορετικό για να δικαιολογεί και με το παραπάνω τη νέα κυκλοφορία. Η κίνηση του παίκτη στο χώρο είναι απροβλημάτιστη και φυσική, η συμπεριφορά των όπλων είναι από τις πιο απολαυστικές στο χώρο των βιντεοπαιχνιδιών, με αισθητό κλώτσημα και διαφορετική συμπεριφορά το καθένα. Ο χειρισμός των οχημάτων επίσης είναι πολύ καλός, αν και διαφωνούμε με την επιλογή να γίνεται repair από το εσωτερικό του, χωρίς δηλαδή να βγει ο οδηγός.
Το multiplayer, υπό τις νέες αυτές συνθήκες, χρειάζεται το χρόνο του για να το συνηθίσει κανείς. Ο γράφων, τουλάχιστον, πρώτη φορά πεθαίνει τόσο συχνά σε Battlefield παιχνίδι. Ο πόλεμος είναι πιο χαοτικός από ποτέ και αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Καταρχάς, τα όπλα δεν είναι το ίδιο αποτελεσματικά, χρειάζονται περισσότερες σφαίρες και υπάρχει μεγαλύτερη αστοχία, το melee combat είναι πιο συχνό, και ο κάθε χάρτης και οι περιστάσεις της μάχης αναγκάζουν τον παίκτη να αλλάζει classes. Οι ρόλοι έτσι επιστρέφουν δυναμικά, και είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που η αλλαγή ρόλου, ανάλογα με τις στρατηγικές ανάγκες, λύνει τα χέρια και αλλάζει τη μάχη.
Για παράδειγμα, υπάρχουν κάποια σημεία – bottlenecks που αν στην ομάδα δεν υπάρχει ένας Support με όλμο, είναι πολύ δύσκολο να προχωρήσουμε. Σε συνδυασμό με τους 64 παίκτες, το αποτέλεσμα είναι πολλές φορές ασύλληπτο. Οι αριθμοί που βλέπουμε στις εφόδους θυμίζουν πραγματικό στρατό, αερομαχίες γίνονται λίγα μέτρα πάνω από το κεφάλι του παίκτη, απανωτές εκρήξεις, όλμοι, αέρια μουστάρδας που πνίγουν όποιον αποκλειστεί ανάμεσά τους, καμπανάκια που χτυπάνε για να κάνουμε έφοδο, machine gun emplacements που θερίζουν κόσμο και κοσμάκη, οχήματα που περνάνε πάνω από τα χαρακώματα, μέσα από τοίχους και γίνονται παλιοσίδερα όταν το artillery συγκεντρώνεται πάνω του, σφαίρες από ελεύθερους σκοπευτές που περνούν ξυστά από τα κεφάλια μας και θολώνουν στιγμιαία την όραση. Το πόσα πράγματα γίνονται ταυτόχρονα σε κάθε γωνιά του χάρτη είναι πραγματικά συγκλονιστικό.
Το ακόμη πιο ευχάριστο είναι ότι η DICE έχει δημιουργήσει εξαιρετικούς χάρτες, οι οποίοι δίνουν πολλές επιλογές και ποικιλία στο gameplay να ξεδιπλωθεί, και εγγυάται ότι πολύ σπάνια μια μάχη θα είναι ίδια με την προηγούμενη. Στρατηγικά υψώματα, κάστρα, οχυρώσεις, χαρακώματα, πεδιάδες, στενοί δρόμοι, μισογκρεμισμένα ερείπια δίνουν τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε τη μάχη όπως εμείς θέλουμε στις περισσότερες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, χάρτες όπως οι Fao Fortress και Sinai Desert που είδαμε στη Beta, εντυπωσιάζουν με τη δομή και το γενικότερο σχεδιασμό τους. Υπάρχουν ορισμένα modes που ταιριάζουν απόλυτα με ορισμένους χάρτες, και ένα από αυτά είναι το καινούριο Operations, το οποίο κατά τη γνώμη του γράφοντος είναι πολύ σημαντικό, και συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία του Conquest και του Rush. Εδώ, η μάχη δεν περιορίζεται σε ένα μόνο πεδίο.
Οι επιτιθέμενοι έχουν τρεις μεγάλες επιθέσεις και αρκετά τάγματα με manpower για να επιτεθούν στους αμυνόμενους, από τους οποίους πρέπει να πάρουν περιοχές και να τους σπρώξουν στο βάθος του χάρτη, μέχρι να τους νικήσουν στο τελικό σημείο. Εκεί, οι αμυνόμενοι, αν δεν καταφέρουν να αμυνθούν αποτελεσματικά, υποχωρούν στον επόμενο χάρτη όπου προσπαθούν να εξαντλήσουν τις ενισχύσεις των επιτιθέμενων. Κάθε μάχη νιώθουμε πως είναι μέρος ενός μεγαλύτερου πολέμου, και έχει νόημα το πώς θα νικήσει ή χάσει κάποιος, αφού μια Πύρρειος νίκη των επιτιθέμενων θα τους κοστίσει στην επόμενη επίθεση. Έτσι, σε χάρτες όπως ο Fao Fortress, όπου γίνεται μια πραγματικά λυσσαλέα μάχη, στο τέλος οι αμυνόμενοι κλείνονται στο κάστρο και προσπαθούν από τις πολεμίστρες να κρατήσουν το οχυρό, ρίχνοντας από το artillery ταυτόχρονα στο Behemoth, τη φρεγάτα που έχει έρθει να ενισχύσει τους συμμάχους κανονιοβολώντας τα τείχη.
Μιας και αναφέραμε τα Behemoth, αυτά είναι ενισχύσεις που καταφθάνουν συνήθως για την πιο αδύναμη πλευρά, με τη μορφή πλοίων, ζέπελιν και τρένων, τα οποία είναι πάνοπλα και αλλάζουν πολύ τον τρόπο παιχνιδιού. Το σημαντικό είναι ότι στο Battlefield 1 βρήκαμε εν τέλει πολύ λίγα πράγματα που «μας χάλασαν». Αν εξαιρέσουμε το Campaign, το οποίο δείχνει ότι μάλλον αυτό είναι το ταβάνι της σειράς σε γραφή και δεν έχει νόημα να περιμένουμε κάτι παραπάνω, υπήρξαν κάποια θεματάκια ακόμα τα οποία όμως σε ένα βαθμό δικαιολογούνται μιας και το παιχνίδι δεν κυκλοφόρησε ακόμα επίσημα. Ένα από αυτά, ήταν η παρουσία ορισμένων… έξυπνων τύπων, οι οποίοι χρησιμοποιούν ύποπτα προγράμματα.
Για να ξεκαθαρίσουμε, δεν είμαστε από αυτούς που κατηγορούν για «χάκερ» όποιον παίζει καλά, αλλά όταν βλέπουμε στα fora εκατοντάδες παράπονα, την υπηρεσία FairFight να μπανάρει παίκτες σε ρυθμούς πολυβόλου κάτι δεν πάει καλά. Και εν τέλει, τόσα χρόνια παίζουμε Battlefield, συνεχόμενα headshots με πιστολάκι από τα 500 μέτρα, ε, δεν έχουμε πάθει και πολλές φορές. Υπάρχουν ήδη αρκετά βίντεο από το First Trial που δείχνουν απίστευτες βολές μέσα από τοίχους, τεράστιες αποστάσεις και K:D ratio 40-0 και πάει λέγοντας, ενώ οι προγραμματιστές αυτοί ήδη διαφημίζουν online το προϊόν τους, που πράγματι δουλεύει. Ακόμη, υπήρξαν και κάποια crashes και μικρά κολλήματα, αλλά είναι σχεδόν όλα τα παραπάνω πράγματα που περιμένουμε να διορθωθούν στις επόμενες μέρες.
Το Battlefield 1 είναι ένα παιχνίδι που όσα έκαναν τα προηγούμενα Battlefield, αυτό τα κάνει καλύτερα, όπως το κορυφαίο πλέον gameplay και τη γενικότερη ποιότητα του multiplayer. Από την άλλη, όσα έκαναν άσχημα, δεν αλλάζουν εδώ (βλέπε campaign). Η αλλαγή της εποχής απαιτεί ένα χρόνο προσαρμογής στο νέο, πιο σκληρό πόλεμο, αλλά το Battlefield 1 έχει όλα όσα χρειάζεται αυτή τη στιγμή για να γίνει ο επόμενος μεγάλος Battlefield τίτλος. Και μετά το καταστροφικό launch του Battlefield 4 και την αποτυχία του Hardline, είδαμε ότι αυτό δεν είναι και μικρό επίτευγμα.
Το review βασίστηκε στην PC έκδοση του παιχνιδιού.
