Τα αγαπημένα του 2016

Σελίδα 1 – Γιώργος Καλλίφας

Η αλήθεια είναι ότι φέτος (και δεν ξέρω πώς ακριβώς το κατάφερα αυτό, με όλα όσα συνέβησαν...) έπαιξα περισσότερα παιχνίδια από ό,τι έκανα το 2015. Βρέθηκε λίγος χρόνος παραπάνω, ήρθαν και ορισμένα παιχνίδια που περίμενα εναγωνίως και που έκαναν “κλικ” στο προσωπικό μου γούστο, οπότε ασχολήθηκα πολύ περισσότερο με “παραγωγικό” gaming χρόνο από άλλες χρονιές. Προσθέστε και το παρθενικό μου ταξίδι στον κόσμο του 4K gaming, που έγινε το τελευταίο διάστημα με το PS4 Pro, το Xbox One S και μια τηλεόραση της τεχνολογίας αυτής, οπότε οι ώρες που αφιερώθηκαν ήταν αρκετές.

Σε ό,τι αφορά τα παιχνίδια του 2016, πρέπει να πω ότι έμεινα ευχαριστημένος από την ποικιλία και την ποιότητα όσων επέλεξα τελικά να ασχοληθώ και είτε άφησα στην άκρη λόγω υποχρεώσεων είτε τελικά κατάφερα να ολοκληρώσω. Από τα τεχνολογικά “behemoths” που είναι τα Uncharted 4, DOOM και Forza Horizon 3, μέχρι το συγκινητικό ταξίδι στο The Last Guardian ή το αριστουργηματικό action/ platforming του Ratchet and Clank, φέτος πέρασα πολύ καλά με τις επιλογές μου, πολλές εκ των οποίων σίγουρα θα κρατήσω στη μνήμη μου για πολλά χρόνια. Επιπροσθέτως, σημαντικές εμπειρίες αποκόμισα από το PSVR και ειδικότερα από τα Until Dawn: Rush of Blood (το ιδανικό, κατά την άποψή μου, genre για την τεχνολογία αυτή) και Robinson: The Journey. Το έχουμε αναφέρει πολλές φορές και θα το ξαναπούμε: το VR πρέπει να το δοκιμάσετε για να καταλάβετε τι ακριβώς προσφέρει αυτή η τεχνολογία. Θα πετύχει; Θα σημειώσει εμπορική επιτυχία ή θα εξελιχθεί σε νέο Kinect/ Move; Ο χρόνος θα δείξει, αλλά οι βάσεις είναι γερές και αν η βιομηχανία το χειριστεί σωστά, ίσως δούμε τελικά να κερδίζει μια μόνιμη θέση στο gaming set-up μας.

Τα παιχνίδια του 2016 που μου χάρισαν τις καλύτερες στιγμές

1. Uncharted 4: A Thief' s End
2. Forza Horizon 3
3. The Last Guardian
4. DOOM
5. Gears of War 4
6. Ratchet and Clank
7. Until Dawn: Rush of Blood
8. The Division
9. Rise of the Tomb Raider
10. Robinson: The Journey

Σελίδα 2 - Λάμπρος Δημακόπουλος

Ας μιλήσουν τα παιχνίδια. Το πρωτόκολλο επιτάσσει ότι κάθε χρόνο τέτοια εποχή πρέπει να κάνουμε κάποιου είδους απολογισμό για την χρονιά που φεύγει, αλλά η αλήθεια είναι ότι σπάνια μιλάμε για το gaming, αυτό καθ’ αυτό. Το πιο σύνηθες, είναι να συγκεντρώνουμε την (δικαιολογημένη) γκρίνια μας για την πορεία της βιομηχανίας, και το πρωτεύων ζήτημα που είναι το gaming, να περνάει σε δεύτερη μοίρα. Ας μιλήσουν τα παιχνίδια. Σκεπτόμενος τις στιγμές που εκτίναξαν τον ενθουσιασμό μας φέτος, ίσως πολλοί, να κατάλαβαν, όπως και ‘γω, ότι χαρήκαμε περισσότερο για πράγματα που θα έρθουν, παρά για αυτά που είναι ήδη εδώ. Για πολλούς είναι το RDR 2, για άλλους το Switch και για κάποιους το LoU 2. Δεν έχει σημασία. Ούτε η δεδομένη ποιότητα των τίτλων αυτών δικαιολογεί το να αγνοούμε αυτό που ζούμε στο τώρα. Κάπου εδώ προκύπτει μια συζήτηση σχετικά με τα νέα ip και τα sequel, αλλά είπαμε…

…Ας μιλήσουν τα παιχνίδια. Τέτοιες ημέρες έχουμε την τάση να τραβιόμαστε πάντα στις δυο άκρες. Γενικά, όχι μόνο στο gaming. Να γινόμαστε υπερβολικά αισιόδοξοι ή υπερβολικά απαισιόδοξοι. Ανάλογα τον άνθρωπο και την στιγμή. Η αλήθεια, όμως, είναι πάντα κάπου στην μέση. Και αυτό συνέβη και το 2016. Ήταν μια χρονιά που έγιναν αρκετά πράγματα στην βιομηχανία, αλλά πέρασαν κι πολλά καλά παιχνίδια από τα χέρια μας. Ας μιλήσουν λοιπόν τα ίδια τα παιχνίδια, γιατί όλα τα υπόλοιπα κούρασαν.

Καλή χρονιά σε όλους με υγεία.

1. The Way. Γιατί μας θύμισε ότι αναζητάμε ψυχή στα παιχνίδια, κι όχι τεχνοκρατική τελειότητα.
2. DOOM. Γιατί είναι σπάνιες οι φορές που όλα τα γρανάζια ενός συστήματος εναρμονίζονται τόσο άψογα μεταξύ τους.
3. Deus Ex: Mankind Divided. Γιατί πέρασε αλώβητο το σκόπελο του “δεύτερου δίσκου”, μετά από ένα εξαιρετικό (σχεδόν) ντεμπούτο.
4. Uncharted 4: A Thief’s End. Γιατί ήταν το ομορφότερο ταξίδι της σειράς, και ‘μεις λαθρεπιβάτες του.
5. Inside. Γιατί κατάφερε να κρατήσει το λάβαρο των indie, σε μια εποχή που η κατηγορία περνάει την αναμενόμενη κρίση της.

Σελίδα 3 - Απόστολος Δρέζος

Τα τελευταία χρόνια γκρινιάζω: λέω ότι οι gaming χρονιές περνούν, χωρίς να μένει κάτι χαρακτηριστικό στη μνήμη. Χωρίς να αποτελούν ορόσημο. Αν δεν κάνω λάθος, κάπως έτσι είχα χαρακτηρίσει και την περυσινή, ως μια χρονιά με “καλούς” τίτλους, αλλά όχι μια χρονιά - ορόσημο. Το 2016 όμως είναι μια άλλη, τελείως διαφορετική περίπτωση, Είχαμε τόσα θέματα στον ευρύτερο χώρο του gaming, τέτοιες κυκλοφορίες, που άνετα ξεχωρίζει από τις γειτονικές της. Θέλω λίγο την προσοχή σας εδώ! Δε σημαίνει ότι όλα ήταν καλά κι ωραία. Υπήρχαν κι αμφιλεγόμενες στιγμές και μερικές που κάποιοι ίσως τις χαρακτηρίσουν πικρές. Σημαντικές, παρ’ όλα αυτά, ικανές να δομήσουν ένα μνημείο με το όνομα 2016 στη βάση του.

Είχαμε λοιπόν την έλευση του VR. Δεν είναι η πρώτη φορά, φυσικά, που είδαμε κάτι τέτοιο, όμως τώρα ξεκίνησε με τους “καλύτερους δυνατούς” οιωνούς. Είχαμε το AR φαινόμενο του Pokemon GO που προκάλεσε φρενίτιδα σε όλον τον πλανήτη. Είχαμε τα εγκαίνια του όρου “ενδιάμεση γενιά”, με τον ερχομό του PS4 Pro και την - επί της ουσίας - ανακοίνωση του Project Scorpio. Είχαμε ανακοίνωση (και τύποις αποκάλυψη, κατά τα γνωστά…) καινούριας κονσόλας από την Nintendo. Είχαμε - ποιος θα το λεγε ότι θα το ζούσαμε - τον ερχομό του The Last Guardian (που να πιάσω τα Overwatch και Final Fantasy XV). Είχαμε - φυσικά - το νέο GameOver!

Όμως ο Γιώργος θέλει να μας βάζει τα δύσκολα (του αρέσουν φαίνεται). Θέλει, από όλη αυτήν τη χρονιά, να ξεχωρίσουμε λέει 5-10 τίτλους! Challenge accepted, George! Μας αρέσουν κι εμάς τα δύσκολα - και μιας και βρισκόμαστε σε αυτήν τη θεματολογία, έχουμε το Dark Souls III που έρχεται και στρογγυλοκάθεται άνετα στην κορυφή της προσωπικής μου λίστας. Μετά, τι; Στη δεύτερη θέση κλέβω λίγο και βάζω ΟΛΑ ΜΑΖΙ τα 2D fighting παιχνίδια που κυκλοφόρησαν φέτος, λόγω της πρωτοφανούς μάζωξης απαράμιλλης ποιότητας στον χώρο αυτόν. Συνεχίζω με το Hitman, τον τίτλο που αποκαθηλώνει όλα τα προηγούμενα μέλη της οικογένειας και μπαίνω στην τελική ευθεία με το εξαιρετικό DOOM. Εκεί συναντάω το The Way (εύγε Λάμπρο για την πρόταση) που μου ξανάφερε τα νιάτα μου πίσω και καταλήγω στο αμφιλεγόμενο Shadow of the Beast, που προσωπικά με έκανε νιώσω σε μεγάλο βαθμό όπως είχα νιώσει τότε.

Σίγουρα υπάρχουν πολλά ακόμα που μπορούν να ειπωθούν. Σίγουρα υπάρχουν “παραπονεμένα” παιχνίδια στη λίστα (όπως και σε κάθε λίστα), αλλά γι’ αυτόν τον λόγο είμαστε πολλοί: για να τα καλύπτουμε όλα. Καλή (gaming) χρονιά είχαμε, καλή (γενικώς) χρονιά να ‘χουμε και το 2017, με υγεία και χαρά. Χρόνια πολλά!

1. Dark Souls III
2. Όλες οι 2D fighting κυκλοφορίες της χρονιάς
3. Hitman
4. DOOM
5. The Way
6. Shadow of the Beast.

Σελίδα 4 - ‘Αγγελος Ζλατινούδης

Είμαστε λίγες μέρες μακριά από τη νέα χρονιά και ήρθε η ώρα να κάνω τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Δυστυχώς, για άλλη μια χρονιά δεν είχα τον απαιτούμενο χρόνο για να ασχοληθώ όσο επιθυμούσα με το αγαπημένο χόμπι μας, το gaming, λόγω δουλειάς. Οπότε δεν μπορώ να έχω άποψη για πολλούς από τους τίτλους που κυκλοφόρησαν φέτος και θα ήθελα να ασχοληθώ μαζί τους, όπως το Doom, το Hitman, το Gears of War 4, το Final Fantasy XV. Για να καταλάβετε εδώ δεν έχω προλάβει να ξεκινήσω το Witcher 3 ακόμα...(το ξέρω, ντροπή και αίσχος μου).

Πάντως, από τα λίγα παιχνίδια με τα οποία ασχολήθηκα πραγματικά μέσα στο 2016, το μόνο που με ικανοποίησε και ξεπέρασε τις οποίες προσδοκίες είχα, είναι το Forza Horizon 3. Για άλλη μια φορά τα παιδιά της Playground Games έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και κατάφεραν να ξεπεράσουν κάθε προσδοκία. Με το τρίτο παιχνίδι της σειράς Forza Horizon πραγματοποίησα ένα ταξίδι στην μακρινή Αυστραλία, προσφέροντας μου ένα ικανοποιητικό αριθμό αγώνων σε παραλίες και δάση έως και χιονισμένα μέρη –με την έλευση του Blizzard Mountain expansion. Για άλλη μια φορά ο τίτλος προσφέρει ένα τεράστιο αριθμό αυτοκινήτων προς επιλογή, έχει ένα σχεδόν τέλειο οπτικό τομέα και έχει βρει την απαιτουμένη ισορροπία μεταξύ arcade χειρισμού και της ρεαλιστικής οδήγησης.

Παρακάτω θα βρείτε το top-5 των παιχνιδιών του 2016, με τα οποία θέλω κάποια στιγμή να ασχοληθώ μαζί τους (σε αλφαβητική σειρά). Κλείνοντας θέλω να ευχηθώ σε όλους μας, το 2017 είναι γεμάτο από χαρές σε όλους τους τομείς της ζωής μας, με υγεία και κάθε ευτυχία και φυσικά πολύ ελεύθερο χρόνο για gaming.

Σελίδα 5 - Σάββας Καζαντζίδης

H ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε αυτή τη στιγμή δεν έχει κανένα απολύτως νόημα διότι πολύ απλά, τις εξελίξεις και τους απολογισμούς δεν τις καθορίζουν πλέον παιχνίδια και δημιουργίες αλλά τακτικές, πολιτικές και μεθοδολογίες για το πώς ένα προϊόν που αγοραζόταν μία φορά, παιζόταν αυτοτελώς μία, δύο, άντε και μία ακόμα φορές και σμιλευόταν με καυτό καλέμι στις πλάκες της μνήμης και της καρδιάς μας, θα μετατραπεί συνολικά σε κάτι που αγοράζεται αλλά συνεχίζει να πληρώνεται από τον παίκτη κρατώντας τον απασχολημένο μέχρι το επόμενο που θα αγοραστεί και θα συνεχίσει να πληρώνεται με το προηγούμενο να καταδικάζεται σε ισόβια και αιώνια κάθειρξη στα σκοτεινά και υγρά μπουντρούμια της Λήθης. Επειδή ακριβώς δεν ανήκει σε ένα κείμενο ανασκόπησης η κριτική των πολιτικών των μεγάλων παικτών του χώρου αλλά σε ένα κείμενο με τίτλο «Ωρέ πού πάμε ωρέ; Πού πάμε;», το κλείσιμο της χρονιάς θα γίνει με μικρές αφιερώσεις από τον αγαπημένο μας πειρατικό ραδιοσταθμό GameOver.gr FM στα παιχνίδια της καρδιάς μας για το 2016.

Έχουμε και λέμε λοιπόν.

I stand alone on this cold, stormy shoreline, no one can tell the secrets in keep, out from the seeming real rise silent cry trying to find nothing but peace

Αφιερώνω στο υπέρτατο Dark Souls III το υπέροχο κομμάτι των Memento Mori, “The Caravan of Souls” για να θυμάται τα καραβάνια των βασανισμένων ψυχών που περιμένουν κάθε φορά το σκίρτημα δημιουργικότητας του τρελο Miyazaki ώστε μία βροχή αρωμάτων, δροσιάς και μελιστάλαχτου πόνου να σβήσει τη δίψα και να απαλύνει την ανομβρία στην έρημο του gaming όπου περιπλανιούνται. Η περιγραφή του gameplay του DSIII σε κάποιον που δεν έχει σχέση με τη σειρά (ακόμα κι αν είναι gamer 30 χρόνια) στερείται ουσίας. Η προσπάθεια να οδηγήσει κανείς έναν άσχετο με το concept μέσα από τα λαβυρινθώδη περάσματα της ιστορίας και του Lore των παιχνιδιών είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Το Dark Souls III, προσιτό από όλους πλέον με το καθαρό co-op που έχει, χαμογελάει αγέρωχα πάνω από το ύψωμα οικτίροντας τα αλληλοσφαζόμενα πλήθη των gamers λίγο παρακάτω στην πεδιάδα. Δεν περιφρονεί όμως κανέναν. Τους καλεί όλους και οι τυχεροί ανταποκρίνονται στο κάλεσμα.

Fast And Furious, We Ride The Universe, To Carve A Road For Us That Slices Every Curve In Sight

Αφιερώνω το “Freewheel Burning” των Θεών Judas Priest στο Ratchet and Clank διότι τέτοιο μηχάνημα σαν αυτό του τραγουδιού, μόνο ο υπερμηχανικός Ratchet και η μηχανολογική διάνοια Clank θα μπορούσαν να κατασκευάσουν. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχει gamer έχων σώας τας φρένας που θα παίξει μία ώρα από αυτό το διαμάντι και δε θα έχει ένα χαμόγελο στη μούρη του για κανένα 24ωρο μετά (μαζί με τον ύπνο). Η Insomniac επανεφευρίσκει το τέλειο action platforming πολλά χρόνια μετά το πρώτο Ratchet. Λίγο μεγαλύτερο να ήταν.

A faceless man steps up to meet you, evil demons chanting “we want you”, a creation where time and death collide, you're feeling drawn to the other side.

To “Beyond the Gates of Doom” των Exciter το αφιερώνω στο Doom γιατί κι αυτό κάπως έτσι αρπάζει το ευτυχή άτυχο που αποφασίζει να δει τι ψάρια πιάνουνε αυτοί της id. Ε, πολλά ψάρια. Το Doom ξανακάνει αυτό που μόνο λίγοι τόλμησαν να κάνουν στο παρελθόν. Να δώσουν κανονικό FPS στον κόσμο, χωρίς corridor shooting, χωρίς respawning σε bottlenecks και χωρίς φρουφρου κι αρώματα. Στάθηκες; Είσαι νεκρός. Δε βρήκες Medpack; Είσαι και πάλι νεκρός. Γενικά πιο πολύ νεκρός είσαι παρά ζωντανός. Κι όταν είσαι ζωντανός, τρέχεις και δε φτάνεις. Shooter με πολλά κιλά… Doom.

Total mesh of soul and steel, Life force under my command, Twisted baptism of fire Between machine and man

To “Church of the Machine” των Symphony «κοιτάξτε τι παίζουμε που εσείς δεν μπορείτε να τα παίξετε!» X το αφιερώνω στο Deus Ex Mankind Divided επειδή ατσάλι (ή τιτάνιο ή ανθρακονήματα τέλος πάντων) και σάρκα γίνονται ένα και τελικά ο εμφύλιος είναι αναπόφευκτος. Και τι άλλο κάνει αυτό το άτιμο το Deus Ex εκτός από το να μυθοδομεί πάνω στην θλιβερή πραγματικότητα του παρόντος μας, που συνεχίζει να σηκώνει τοίχους γύρω από τους «πολιτισμένους» για να προστατευθούν οι καλοταϊσμένες κοιλάρες τους από τους «απολίτιστους» και τους διαφορετικούς; Οι Καναδοί συνεχίζουν να βρίσκονται πολλά χρόνια μπροστά από το 99% της βιομηχανίας και το Mankind Divided αν και πετσοκομμένο γιατί η Square Enix… μπορεί, είναι ένα αριστούργημα (όπως έλεγα κάποτε) για τον σκεπτόμενο gamer που αγαπά το να παίζει και να σκέπτεται-αισθάνεται σε ίσες ποσότητες.

As night has fallen/ Far distant horizons afire/ Beyond pursuit of victory/ In belligerence and pride/ A war to end wars/ With loyalty above all - except honour/ Loyalty above all!

Τέλος το “Honour” των Τιτάνων Bolt Thrower το αφιερώνω με όλη μου την καρδιά στο επικό (όπως και το κομμάτι) Dishonored 2 που κάνει ένα και μόνο πράγμα: Μας θυμίζει καθ’ όλη τη διάρκειά του για ποιους λόγους αγαπάμε αυτό το άτιμο το gaming.

Σελίδα 6 - Γιάννης Κωνσταντινούδης

Πριν ξεκινήσω την αναδρομή μου στη χρονιά που μας πέρασε, θα ήθελα να πω δυο λόγια για μένα και την ενασχολησή μου με το gaming, καθώς μετρώ μόλις λίγους μήνες ως μέλος της ομάδας του GameOver και υπεύθυνος για τα social media. Μέσα από ένα ταξίδι στη δεκαετία των '90s , περνώντας από το Gameboy στο NES, έπειτα στο Sega Mega Drive, παράλληλα με το PC, ήρθε στη ζωή μου ο έρωτας που λέγεται PlayStation. Μετρώντας και μια "απιστία" με το Xbox 360, ξαναγύρισα στην πολυαγαπημένη μου Sony με την οποία πέρασα πολλές πολλές ώρες το 2016. Η γεύση, ωστόσο, που άφησε κυρίως και αυτή η χρονιά, είναι η αναμονή για το τέλειο, νέο game, που δεν ήρθε ποτέ. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν είχαμε αξιόλογες παρουσίες μέσα στο 2016.

Με τυχαία σειρα να αναφέρω μερικά από τα games που μου κράτησαν συντροφιά το 2016.

Uncharted 4 Τα καλύτερα γραφικά που είδα φέτος σε console game, χιούμορ, γρίφοι...τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Dark Souls 3 Η γνωριμία μου με τη Souls σειρά έγινε μέσω του Bloodborne, ωστόσο, το Dark Souls 3 ήταν όλα όσα ήλπιζα και όσα φοβόμουν. Είδα πιο πολλές φορές το "You Died", από όσες το όνομά μου φέτος, αλλά μπορώ να πω πως το απόλαυσα. Does that make me a Freak?

The Witcher 3: Blood & Wine Αγάπησα το Witcher 3 και τις ατελείωτες, μερικές φορές, περιπλανήσεις με τον Gerald of Rivia, αλλά το Blood & Wine πραγματικά το λάτρεψα. Δεν έχω δει πιο ολοκληρωμένο DLC. Υπέροχος κόσμος, χρώμα, storyline.

The Elder Scrolls V: SKYRIM Special Edition Η επανακυκλοφορία του ήταν η αφορμή να μπω και εγώ στον κόσμο του. Έναν κόσμο υπέροχο, που σε ρουφάει μέσα του. Δυστυχώς για μένα έχω "κακομάθει" πια με γραφικά "γυαλιστερά" και "φρέσκα", γεγονός που δε με άφησε να απολαύσω το Skyrim όσο θα ήθελα.

Battlefield 1 Ήμουν πολύ διστακτικός για την αγορά του και έφτασα πολλές φορές κοντά στο να πατήσω το Pre-order, αλλά κρατήθηκα. Μια βόλτα στη αγορά με έκανε να αλλάξω γνώμη και να αποκτήσω έναν καταπλητικό FPS τίτλο.

Όπως φαίνεται και απο τους τίτλους που ανέφερα, τα περισσότερα παιχνίδια του 2016 είναι συνέχειες παλαιότερων franchises ή remastered. Η έλλειψη νέων ιδεών ήταν αυτό που με στεναχώρησε για τη χρονιά που μας πέρασε. Ελπίζω το 2017 να έρθει με νέες ιδέες και games που θα μας συναρπάσουν και θα μας κρατήσουν καλή παρέα.

Σελίδα 7 - Χρήστος Λιάπης

Πιστός στην παράδοση που χτίζω με μεράκι τα τελευταία χρόνια, τα παιχνίδια που παίζω είναι λιγότερα από αυτά που προσθέτονται στη wishlist. Πάντα πίστευα ότι θα υπάρξει κάποια περίοδος που θα είμαι πιο χαλαρός να ασχοληθώ με όλα αυτά που αφήνω σε ράφια, ψηφιακά και μη, αλλά αρχίζω πλέον να συνειδητοποιώ ότι μάλλον δεν θα υπάρξει ποτέ αυτή η περίοδος. Αν πέρασαν τέσσερα φοιτητικά χρόνια (πότε πέρασαν ρε;;; ) που δεν το έκανα, τότε δύσκολα θα συμβεί στο μέλλον. Ίσως και επίσημα ενηλικιώθηκα, τώρα που κατάλαβα ότι σε κάποια πράγματα πρέπει εν τέλει να συμβιβαστείς.

Ίσως εκείνο το 150ωρο που θεωρούσα δεδομένο ότι θα ξαναρίξω στις παγωμένες βουνοκορφές του Skyrim να μην είναι πλέον ρεαλιστικό. Προς το παρόν όμως, για τους επόμενους μήνες θα είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που θα κάνω ένα διάλλειμα από το gaming – μεταξύ άλλων. Πτυχιούχος και φαντάρος πλέον, και είναι μια καλή ευκαιρία όπως το σκέφτομαι να ξεφύγω από την ρουτίνα και να δω κάποια πράγματα από μακριά. Το 2016 ήταν επίσης μια πολύ παράξενη χρονιά από πολλές απόψεις και σε τομείς που αφορούν άμεσα τις ζωές όλων μας, αλλά δεν θα αναλωθώ σε περιττές αναλύσεις. Αντ’ αυτού, θέλω απλά να ευχηθώ σε όλους καλές γιορτές και καλή χρονιά, με αγάπη και υγεία όπως λέει και η γιαγιά μου. Όλα τα υπόλοιπα γίνονται.

Σελίδα 8 - Σταύρος Λιναρδάκος

Το 2016 ήταν μια καλή και συνάμα περίεργη χρόνια, λόγω πως αφενός είχαμε αρκετές δυνατές κυκλοφορίες παιχνιδιών μέσα στο έτος και αφετέρου οι αναβαθμίσεις κονσολών μπορεί να προβλημάτισαν αρκετούς για διαφορετικούς λόγους. Ωστόσο, σημασία για τον γράφοντα έχουν τα παιχνίδια, οπότε για να μην μακρηγορούμε, εύχομαι μια καλή χρονιά με υγεία σε όλους. Ακολουθούν τα αγαπημένα παιχνίδια του 2016 με τυχαία σειρά.

Tokyo Mirage Sessions #FE - H συνεργασία των Intelligent Systems και Atlus για το εν λόγω εγχείρημα είχε προβληματίσει αρκετά το κοινό των δυο franchises. Ωστόσο, όπως αποδείχτηκε από την ποιότητα σε όλους τους τομείς του τίτλου, πρόκειται για ένα εξαιρετικό Jrpg της τρέχουσας γενιάς.

The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel II - Μολονότι αρκετός κόσμος έχει αφήσει στο ράφι πλέον τα Playstation 3 και PS Vita. Η Nihon Falcom παρέδωσε στα παραπάνω συστήματα έναν τίτλο, του οποίου η γραφή ξεπερνά τις 35 ώρες αφήγησης, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει χαρακτήρες, αξιοποιεί το lore της σειράς και, εν κατακλείδι, για ακόμη μια φορά μας αφήνει με ένα cliffhanger τέλος, ουτώς ώστε να αναμένουμε με ιδιαίτερη ανυπομονησία το τρίτο και τελευταίο μέρος της συγκεκριμένης τριλογίας.

The Witcher 3 Wild Hunt: Blood and Wine - Παρομοίως δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο και το νέο expansion και η περιπέτεια του Geralt, το οποίο τοποθετείται σε μια πανέμορφη περιοχή με παραμυθένιο setting. Ξανά ως αγαπημένοι συνοδοιπόροι εμφανίζεται το μεγάλο περιεχόμενο και η εντυπωσιακή γραφή που έχουν τα Main και Side Quests.

Steins Gate 0 - Όταν το Steins Gate είχε κυκλοφορήσει ήταν σίγουρα το κάτι το ιδιαίτερο και μοναδικό. Οπότε, ιδιαίτερη έκπληξη αποτέλεσε η πρωτοβουλία και το ρίσκο που πήραν οι 5pb. και Nitroplus, να αλλοιώσουν τον πρωταγωνιστή και να επιλέξουν ένα πιο σκοτεινό μονοπάτι. Το οποίο όπως αποδείχτηκε εκ του αποτελέσματος, απέδωσε καρπούς και με το Steins; Gate 0 κατάφεραν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους.

Η απογοήτευση της χρόνιας από τις Jrpg κυκλοφορίες ήταν κάτι το οποίο δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη σκέψη, ο λόγος είναι πως το Star Ocean: Integrity and Faithlessness, αν και προσπάθησε να αφηγηθεί μια ενδιαφέρουσα ιστορία, δυστυχώς είχε τόσα πολλά προβλήματα, που ούτε τον πιο αδύναμο τίτλο της σειράς (The Last Hope) δεν κατάφερε να ξεπεράσει.

Σελίδα 9 - Νικόλας Μαρκόγλου

Άλλη μία gaming χρονιά έφτασε στο τέλος της και μαζί της και η ώρα του απολογισμού. Θα βγάλω τα της γκρίνιας πρώτα πρώτα. Δυστυχώς, για άλλη μία χρονιά, τα DLC και season passes ενδυναμώνονται ως “θεσμός” με την πλήρη αποδοχή ενός κοινού που προτιμά να συνταχθεί για να “θάψει” παιχνίδια στο Steam για θέματα όπως το “προβληματικό” τρέξιμο του παιχνιδιού στα 40-50 fps αντί τα 60, επιτρέποντας επιδεικτικά άλλους να αδειάζουν το πορτοφόλι του για υλικό που βρίσκεται ήδη στο (ψηφιακό) δισκάκι. Όσον αφορά την ανακοίνωση αναβαθμισμένων κονσολών η αντίδρασή μου μάλλον θυμίζει αυτήν του Οβελίξ όταν δοκίμασε χλιαρή μπύρα στην Βρετανία.

Αλλά ας περάσω στα καλά μίας χρονιάς που ήταν σαφέστατα πλουσιότερη. Επέστρεψα στην σταθερή, απαράμιλλη αξία των Dark Souls. Έζησα την τελευταία (?) περιπέτεια του Nathan Drake στο πιο εκθαμβωτικό παιχνίδι της τρέχουσας γενιάς. Ξεκοίλιασα ορδές δαιμόνων στο καταιγιστικό Doom, ένα FPS όπως τα φτιάχνανε κάποτε... Το Blood & Wine μου θύμισε τα πάλαι ποτέ ουσιαστικά expansion packs (που πλέον τους πετάνε έναν αριθμό από δίπλα και τα ονομάζουν sequel).

Στην Πράγα και την Golem City είδα από κοντά την εξαθλίωση του δυστοπικού απαρτχάιντ (τόσο κοντινό με το δικό μας μόνιμα ταραγμένο παρόν). Οι Corvo και Emily με οδήγησαν σε ορισμένες από τις πιο πρωτοποριακές περιοχές που έχω δει σε FPS. Στο Darkest Dungeon επισκέφτηκα αναρίθμητα σκοτεινά μπουντρούμια σε ένα από τα πιο εθιστικά turn based παιχνίδια της indie σκηνής ενώ το Inside με “εγκλώβισε” για τρεις ώρες σε έναν καταθλιπτικά πανέμορφο οργουελικό κόσμο.

Τέλος, θεωρώ την εισαγωγή του VR ως μία από τις ιδιαίτερα θετικές στιγμές του έτους. Ένα περιφερειακό που πετυχαίνει αυτό ακριβώς που έχει κανείς στο μυαλό του όταν σκέφτεται το virtual reality. Θέλω να πιστεύω πως στο νέο έτος θα δείξει πραγματικά τα δόντια του και σε gameplay επίπεδο, αποφεύγοντας τις gimmick γειτονιές.

Ελπίζω ότι στο νέο έτος θα έχουμε τόσο ποιοτικά παιχνίδια, γεμάτα συγκινήσεις, που θα οδηγούν αυθόρμητα σε συζητήσεις για το περιεχόμενο και την ουσία τους (αφήνοντας απ’ έξω τα frame rates, αναλύσεις κ.λπ. κ.λπ.).

Τέλος, εύχομαι πάνω απ’όλα υγεία και ευτυχία για το 2017 και όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν!

Σελίδα 10 - Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος

Όσο μεγαλώνεις, τόσο λιγότερο χρόνο έχεις για παιχνίδια τελικά, κάτι που το κατάλαβα στο πετσί μου το 2016. Για πρώτη χρονιά, δυσκολεύτηκα να παίξω adventures και RPGs λόγο του πολύ χρόνου και προσοχής που απαιτούν για εμένα. Οκ, δεν τα παράτησα κιόλας αλλά μου ξέφυγαν αρκετά και πλέον έχει μπει πολύ αυστηρό πρόγραμμα και αξιολόγηση για τα παιχνίδια που θα με απασχολήσουν. Και έχασα άδικα πολλές σημαντικές ώρες σε κάποιες μετριότητες όπως Firewatch και Sherlock Holmes, που οδήγησαν στο να μην έχω δει καλά το νέο Baldur’s Gate ή ακουμπήσει καν τα Inside, Deus Ex, Dishonored 2, FFXV, Last Guardian, King’s Quest και διάφορα άλλα παιχνίδια που θεωρούνται διαμάντια. Θα παλέψω τώρα στις γιορτές!

Σε γενικές γραμμές πάντως, είχαμε μια ενδιαφέρουσα χρονιά, με μπόλικους καλούς τίτλους σε κάθε είδος παιχνιδιού. Μπορεί να έλειπε για άλλη μια χρονιά η τεράστια έκπληξη που θα αλλάξει τα δεδομένα στο gaming και να είδαμε περισσότερα καλά sequels απ’ ότι νέα IPs, αλλά για τον χρόνο που έχω, θεωρώ τις κυκλοφορίες άκρως ικανοποιητικές. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος δε, για το γεγονός ότι τα isometric παιχνίδια έχουν επιστρέψει για να μείνουν, χαροποιώντας τους παλαιότερους gamers και παραδίδοντας μαθήματα role-play και στρατηγικής στους νεότερους.

Επίσης, μετά από ενασχόληση δύο μηνών με το PSVR, είμαι αρκετά χαρούμενος με το προϊόν και το τι μπορεί να πετύχει, αν και έχω αρχίσει να φοβάμαι πως η Sony, στη μανία της να καταστρέψει τη βιομηχανία και να αρχίσει το trend με αναβαθμισμένες κονσόλες, θα κάψει εντελώς και το VR με μέτρια υποστήριξη και δε θα δοθεί στην τεχνολογία η δυνατότητα να απλωθεί και να βελτιωθεί. Έχω και μια μικρή φοβία/στεναχώρια γύρω από το Switch αλλά οκ, είναι νωρίς ακόμα. Πάντως pre-order την κονσόλα δε θα την κάνω, θα περιμένω ένα χρόνο για να δω που πάει! Slow and steady wins the race που λένε και οι Άγγλοι. Ελπίζω όλοι σας να έχετε μπόλικο χρόνο και διάθεση για gaming γιατί το 2017 φαίνεται καυτό και ακόμα πιο πλούσιο!

Αγαπημένα παιχνίδια του 2016

Σελίδα 11 - Κώστας Παπαμήτρου

Υποστηρίζοντας παραδοσιακά τη Nintendo, μπορώ να πω με σιγουριά ότι η εταιρεία από το Κυότο φαίνεται να προσπαθεί να κερδίσει ξανά τις εντυπώσεις και μέρος του γοήτρου της, το οποίο χάθηκε (εν μέρει) με το WiiU. Είναι δύσκολο να ξεχάσει κανείς τον ντόρο που προκάλεσε στη φετινή Ε3, όταν και έδειξε gameplay υλικό από το αναμενόμενο Legend of Zelda: Breath of the Wild. Το παιχνίδι, το οποίο θα λανσαριστεί τόσο στο WiiU, όσο και στη νέα κονσόλα της Nintendo, που πλέον είναι επίσημα γνωστό ως Switch, υπόσχεται να μας φέρει πίσω λίγη από τη μαγεία ενός άλλου κόσμου... Φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάμε και ορισμένες κυκλοφορίες της. Η φετινή κυκλοφορία των παιχνιδιών της σειράς Fire Emblem εξακολουθεί να μου αποσπά πολύτιμο χρόνο, καθώς το δράμα των βασιλείων Hoshido και Nohr και, κυρίως, των πρωταγωνιστών, μου είναι αυτά που εξακολουθούν, ακόμα και τώρα, να με τραβάνε πίσω.

Η άλλη, μεγάλη μου αγάπη, ακούει στο όνομα Pokémon. Με την έβδομη γενιά να αποτελεί πλέον πραγματικότητα, το ταξίδι στον τροπικό παράδεισο της Αλόλα είναι θέλγητρο για κάθε παίκτη που επισκέφτηκε το franchise στο παρελθόν ή σκοπεύει να το κάνει άμεσα. Πολλοί θα δυσαρεστηθούν, σκεπτόμενοι το λόγο για τον οποίο θα πρέπει να μπουν στο τριπάκι της αιχμαλωσίας των 800+ διαθέσιμων πλασμάτων. Όμως, η νέα γενιά είναι πραγματικά το σημείο καμπής όλων των προηγουμένων παιχνιδιών, με πολλά νέα στοιχεία που δίνουν, μετά από χρόνια, μια αίσθηση φρεσκάδας. Ναι, η φόρμουλα των μαχών έχει εμπλουτιστεί, αλλά δεν έχει μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο πέραν του turn-based συστήματος που ακολουθείται πιστά από τους ιθύνοντες της Game Freak. Ωστόσο είναι μια νέα εμπειρία, που καλό είναι να μη χάσει κανείς.

Επίσης, το 2016 αποτέλεσε και τη χρονιά όπου αποφάσισα να κάνω το μεγάλο άλμα από τη μικρή στη μεγάλη οθόνη. Έτσι, αποκτώντας την πιο πρόσφατη οικιακή κονσόλα της Sony, άρχισα να ταξιδεύω σε άλλους, μεγαλύτερους κόσμους. Ακολούθησα πιστά τα βήματα του Nathan Drake στην τελευταία του περιπέτεια, νοιώθοντας ικανοποιημένος με το Τέλος του Κλέφτη. Αυτήν την περίοδο ακολουθώ την πορεία του Noctis και των φίλων του, όσο αυτή εξελίσσεται μέσω του σεναρίου του Final Fantasy XV. Η τελευταία φορά που απόλαυσα παιχνίδι της σειράς ήταν με το Final Fantasy X (και την προσφάτως HD-remastered έκδοση στους υπολογιστές). Ελλείψει χρόνου, δεν έχω ακόμα βρει το χρόνο να ασχοληθώ μαζί του όσο θα ήθελα, αν και εύχομαι να αλλάξει σύντομα.

Άλλωστε, μια νέα χρονιά ξεπροβάλλει. Μια χρονιά με νέες κυκλοφορίες τίτλων και με μια νέα κονσόλα να έρχεται μέσα στο Μάρτιο. Προσωπικά, είναι μια υποσχόμενη χρονιά και ελπίζω να μην απογοητεύσει όλους όσους έχουν παρόμοιες προσδοκίες. Μέχρι τότε, ας έχουμε όλοι μας μια «Καλή Χρονιά», με υγεία πάνω απ’όλα και άμεση εκπλήρωση των προσωπικών μας στόχων και ονείρων! Να είμαστε όλοι καλά!

Σελίδα 12 - Νίκος Πλωμαριτέλης

Φέτος δεν αλλάξαμε γενιά, δεν είχαμε κάποιον τίτλο να κάνει το τρομερό gameplay breakthrough, δεν είδαμε κάποιο συναρπαστικό νέο gaming συμπάν να ανοίγεται μπροστά μας . Στα θετικά είναι πως τα isometric RPG’s και τα αγαπημένα μας RTS συνέχισαν και το 2016 να δίνουν εξαιρετικούς τίτλους, που αν και δε φτάσουν ποτέ τα είδη στη παλαιά δημοφιλία τους, τα κρατάνε ζωντανά και φρέσκα στη σκηνή. Φέτος είδαμε να παίρνει σάρκα και οστά ένα από τα πιο ζωηρά και έντονα παιδικά μας gaming όνειρα. Το 2016 «ξημέρωσε» η εποχή της εικονικής πραγματικότητας για το αγαπημένο μας χόμπι.

Με όρους πραγματικούς και με προοπτική για κάτι εντελώς διαφορετικό και πρωτότυπο. Αποτινάσσοντας το gimmicky τεχνολογικό του παρελθόν, το VR gaming περισκοπεί το μέλλον με τολμηρότητα και με τους δυνατούς τίτλους να είναι προ των πυλών, ετοιμάζεται να πάρει την θέση του σα δυνατός παίκτης της βιομηχανίας. Ευχή μας είναι να μην παραμείνουν στον αρχικό ενθουσιασμό οι δημιουργοί και οι devs, να έχουμε την ευκαιρία να δούμε πιο ολοκληρωμένους τίτλους και, προς Θεού, να μη γίνει απλά ένα ακόμα hardware θέατρο πολέμου, χωρίς software περιεχόμενο και θύματα πολέμου τις τσέπες των καταναλωτών!

Είχε και πολύ συμβατικό gaming η χρονιά, όπως κάθε χρόνο, με ένα μικρό παράπονο φέτος. Δεν κατάφερα να παίξω ακόμα 3 τίτλους που πιθανολογώ πως θα ήταν στην κορυφαία μου δεκάδα. Αυτά είναι λοιπόν τα 10 κορυφαία παιχνίδια που έπαιξα με τυχαία σειρά, χωρίς δυστυχώς να μπορώ να συμπεριλάβω τα Deus X, Dishonored 2 και Quantum Break στα υποψήφια

1. Dark Souls 3
2. Doom
3. Total War: Warhammer
4. X-Com 2
5. Hitman Season 1
6. Tyranny
7. Shadow Tactics: Blades Of The Shogun
8. NBA 2k17.
9. Salt and Sanctuary
10. Homeworld: Deserts Of Kharak

Σελίδα 13 - Γιάννης Σκουλουδάκης

2016, μια χρονιά που θέλουμε όλοι να ξεχάσουμε το συντομότερο δυνατόν! Πόλεμοι, προσφυγικό, κρίση, πολλοί θάνατοι διασήμων, και τι δεν είδαμε αυτή τη χρονιά! Ακόμα και το gaming συνέπασχε και είπε να μας δώσει μια κάκιστη χρονιά στο σύνολό της! Από την οπτική μου πλευρά το μόνο που θυμάμαι από το 2016 σχετικά με το αγαπημένο μας χόμπι είναι αναλύσεις επί αναλύσεων και παρουσιάσεις επί παρουσιάσεων σχετικά με το «πρωτοπόρο» 4K που θα προσφέρουν οι νέες κονσόλες Xbox 1.5 και PS4.5. Ακόμα και η Ε3 ήταν η χειρότερη και πιο βαρετή των τελευταίων χρόνων καθώς στην σκηνή προσέφεραν απλόχερα FHD και αναλύσεις στο κοινό, το οποίο στην πλειοψηφία του αποδέχθηκε με ιδιαίτερη θέρμη τα εκατομμύρια pixels που έταζαν οι devs, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα παιχνίδια. Ακόμα και το VR όμως, που κυκλοφόρησε φέτος και παρουσιάστηκε σαν άλλη μία επανάσταση του χώρου, φάνηκε να τρώει «πόρτα» από τα περισσότερα νοικοκυριά όχι μόνο εξαιτίας της απλησίαστης τιμής του, αλλά και λόγω της αδυναμίας του να προσφέρει σοβαρή gaming εμπειρία, μετατρέποντας το Resident Evil 7 σε …Μεσσία αυτής της τεχνολογίας. Αν αποτύχει και αυτό να ωθήσει το VR, τα πράγματα θα δυσκολέψουν πάρα πολύ.

Η μοναδική ανακοίνωση (πέρα από τα ίδια τα παιχνίδια) που με χαροποίησε ήταν αυτή του Nintendo Switch. Χωρίς να ξέρουμε τις δυνατότητες του και χωρίς να είμαι φαν, κατάφερε να μου δημιουργήσει ένα αίσθημα ανεξήγητης έλξης καθώς έβλεπα πολλά παιχνίδια, ελάχιστες αναλύσεις και μία Nintendo που, αν εκμεταλλευτεί σωστά το μομέντουμ που της παρουσιάστηκε από την κωλυσιεργία των δύο αντιπάλων της, θα κάνει σίγουρα την έκπληξη. Όσον αφορά τα παιχνίδια, δεν πρόλαβα να ασχοληθώ με όσα θα ήθελα μέσα στο χρόνο καθώς κοίταξα πρώτα να εξιλεωθώ για μερικές αμαρτίες του παρελθόντος όπως το Witcher 3 και το Tomb Raider. Οπότε από εμένα δε θα δείτε κάποιο τοπ3, τοπ5 ή τοπ10. Αν πάντως έπαιξα ένα παιχνίδι μέσα στο έτος που το αγάπησα και χαράχθηκε βαθιά στη μνήμη μου, αυτό είναι το Dark Souls 3. ΠΑΙΧΝΙΔΟΥΜΠΑ!

Έτσι λοιπόν φτάνοντας στο τέλος αυτού του μίζερου έτους, το μόνο που θέλω να ευχηθώ είναι υγεία. Μπορεί να τη θεωρούμε δεδομένη, αλλά έρχεται κάποια στιγμή ένα «μπαμ» και καταλαβαίνουμε τι είναι σημαντικό στη ζωή μας. Προσφέρετε λοιπόν αγάπη στους γύρω σας και ελπίζω το 2017 να είναι λίγο καλύτερο για όλους μας. Καλή χρονιά!

Σελίδα 14 - Γιάννης Τσιτσέλης

Άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της και όπως είθισται κάθε χρόνο τέτοια εποχή, έτσι και φέτος, κάνουμε έναν απολογισμό για τα τεκταινόμενα της gaming βιομηχανίας. Μπορεί το 2016 σε γενικές γραμμές να ήταν καλύτερο από το "μεταβατικό" 2015, ωστόσο είναι σχεδόν σίγουρο ότι στο μέλλον θα το θυμόμαστε ως το έτος που ξεκίνησε η VR εποχή και άνοιξε ο ασκός του Αιόλου με τις ανανεώσεις hardware εντός της γενιάς, τις τεχνικές αναλύσεις και την απομάκρυνση κοινού και δημιουργών από την ουσία του gaming που δεν είναι άλλη από την ψυχαγωγία και τις μοναδικές εμπειρίες που μπορεί να προσφέρει το μέσο.

Περνώντας στο κυρίως θέμα, τα πέντε αγαπημένα παιχνίδια της χρονιάς, με τυχαία σειρά, είναι τα παρακάτω.

Inside 6 χρόνια μετά το αριστουργηματικό Limbo, η Playdead μάς προσέφερε ένα ακόμα διαμάντι. Το Inside, πλαισιωμένο από έναν ιδιαίτερο οπτικοακουστικό τομέα και διαθέτοντας εξαιρετικούς μηχανισμούς platforming, είναι μια εμπειρία που δεν θα πρέπει να χάσει κανένας.

Uncharted 4 A Thief's End Η Naughty Dog, ωριμότερη μετά το αριστουργηματικό The Last of Us, αντί να ακολουθήσει την εύκολη και ασφαλή οδό και να μας παραδώσει "ένα ακόμα Uncharted" επέλεξε να ανεβάσει ακόμη περισσότερο τον πήχη και να μας προσφέρει έναν τίτλο που αποτελεί σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη βιομηχανία του gaming.

Forza Horizon 3 Η Playground Games κατάφερε να πετύχει κάτι που εξαρχής φάνταζε πολύ δύσκολο, να κάνει το Horizon 3 ακόμα καλύτερο από τους προκατόχους του. Εμπλουτισμένο με πλούσιο περιεχόμενο και διαθέτοντας εξαιρετικό τεχνικό τομέα και την ιδανική "ισορροπία" στο gameplay, αποτελεί ένα απίστευτα εθιστικό racing τίτλο για όλους.

Ratchet & Clank Μπορεί να έχουμε φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα γραφικότητας τονίζοντας για πολλοστή φορά ότι σειρές σαν τα Ratchet & Clank σπανίζουν σαν πολύτιμος λίθος πλέον, ωστόσο όταν η Insomniac καταφέρνει και παραδίδει -για ακόμη μια φορά- έναν τόσο άρτια δεμένο τίτλο, εμπλουτίζοντας μια ήδη άκρως επιτυχημένη συνταγή, τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο από μια απτή απόδειξη ότι τα platform παιχνίδια δεν είναι ένα ξεπερασμένο είδος.

DiRT Rally Η επιστροφή του βασιλιά στο θρόνο του. Η Codemasters βρήκε επιτέλους το δρόμο της και δημιούργησε έναν τίτλο αντάξιο της προϊστορίας των θρυλικών Colin McRae Rally.

Καλή χρονιά και υγεία σε όλους!

Σελίδα 15 - Θάνος Τσομπάνης

Deus ex Mankind Divided. Αυτά... Τι; Τι εννοείς ότι πρέπει να γράψω περισσότερα για τα αγαπημένα του 2016; Μπορώ να γράψω για τις απογοητεύσεις; Αυτά που με "κρέμασαν" σαν παίκτη και αυτά που ήταν πεταμένα λεφτά; Οχι, ε; Εντάξει, στο καλό να πάει, μέρες που είναι να μην γκρινιάζουμε... Αλλά ρε φίλε είναι κατάσταση αυτή με τα microtransactions σε παιχνίδι του 2007; Είναι κατάσταση 15 ευρώ DLC που δεν δίνει κανένα νόημα και λόγο στο να ασχοληθείς με το παιχνίδι παρά μόνο για 2-3 ώρες; Πφφφ, εντάξει, εντάξει ας πούμε για τα αγαπημένα. Το ένα, το μοναδικό, το ανεπανάληπτο Deus ex Mankind Divided κέρδισε την καρδιά μου φέτος και ναι, μπορεί να ηταν μια καλύτερη -σε σχέση με το 2016- χρονιά για το gaming με αρκετούς ποιοτικούς τίτλους, ο Adam Jensen όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν.

Μετά από τις πάμπολλες ώρες σε “άμυαλα" online shooters, το stealth οι καλοσχεδιασμένοι διάλογοι, τα εντυπωσιακά τοπία και η ιστορία του MD ήρθαν και έδεσαν, και όπως το Human Revolution ήταν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έπαιξα στην προηγούμενη γενιά, έτσι και το MD ήταν σίγουρα το καλύτερο που έπαιξα φέτος. Τώρα όμως έρχεται το δύσκολο κομμάτι. Πού θα βρω εγώ άλλα τέσσερα παιχνίδια που λάτρεψα φέτος; Θα μπορούσα να πω για το Overwatch, που ήταν ενδιαφέρον, αλλά όχι και τόσο του γούστου μου. Χμμμ, ίσως το Quantum Break, που σίγουρα δεν είναι το καλύτερο παιχνίδι που κυκλοφόρησε φέτος, όμως το ευχαριστήθηκα για την ωραία ιδέα του, τα όμορφα σκηνικά, το πάντρεμα με τη σειρά επεισοδίων που κρύβει σε κάθε chapter.

Το βρήκα! Άλλο αγαπημένο για το έτος που μας αποχαιρετά θα πω πως ήταν το Uncharted 4, το οποίο δεν νομίζω πως δεν έρχεται σαν έκπληξη. Είναι αναμενόμενο ένα τόσο καλό παιχνίδι να βρίσκεται σε τέτοιου είδους λίστες. Εντάξει, ο Drake και τα ταξίδια του είναι ο αντικαταστάτης της Lara στην καρδιά μου (όχι της καινούργιας Lara, που τρώει ξύλο, χάνεται και σκαρφαλώνει, όχι αυτής). Και οι πέντε περιπέτειες του Drake είναι υπέροχες για τον ίδιο λόγο (με πιο αγαπημένη αυτή του 3. Ναι εντάξει, είμαι στραβός και πιο πολύ μου αρέσει το 3. Όχι το 2 όχι το 4. Τι να κάνουμε τώρα;

Τέλος, θα πρέπει να αναφερθώ στον τομέα μου, στο είδος που μου έχει φάει τις περισσότερες ώρες φέτος, τα FPS. Και παρότι δεν είναι αυτό που έχω παίξει περισσότερο, το Titanfall 2 είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που κυκλοφόρησαν μέσα στη χρονιά. Με τα προβληματάκια του ή όχι, οι ώρες περνούν διασκεδαστικά και όχι... τζογάροντας για ένα camo. Αυτά από εμένα. Εύχομαι ένα καλύτερο 2017 σε όλους τους τομείς, λίγο περισσότερη τύχη στο GameOver απέναντι σε επιθέσεις από hackers, αγάπη και υγεία και να περάσετε όσο περισσότερο χρόνο γίνεται με τις οικογένειες σας και αυτούς που αγαπάτε.

Σελίδα 16 - Δάφνη Φακιολά

Το 2016 τελειώνει και, δυστυχώς, δεν υπάρχει η δυνατότητα να κάνουμε «reload» σε κάποιο παλαιότερο «save». Ένα ακόμη έτος στη βιομηχανία του Gaming «λικνίστηκε» στον ρυθμό των απανωτών clicks των mouse και των σκανδαλών στα χειριστήριά μας, αφήνωντάς μας να αναρωτηθούμε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά για το αν τελικά η τρέχουσα γενιά έχει καταφέρει να προσφέρει κάτι πραγματικά καινοτόμο. Όπως γίνεται κάθε χρόνο, η γράφουσα κρατά μια επιφυλακτική στάση και επιλέγει να παίζει με «χρονοκαθυστέρηση», προτιμώντας να αφιερώσει χρόνο σε παλαιότερες κυκλοφορίες. Όπως είναι φυσιολογικό, όμως, για κάθε gamer εκεί έξω, που τρέχει να προφτάσει την επικαιρότητα, κάποιες κυκλοφορίες «ξεγλίστρησαν» και κατέληξαν με τη σειρά τους στο Playlist.

Tom Clancy’s The Division: Δυστυχώς, οι online τίτλοι αμφιταλαντεύονται επικίνδυνα μεταξύ του «διασκεδαστικού» και του «κουραστικού» και είναι ιδιαίτερα δύσκολο να επιτευχθεί η σωστή ισορροπία. Για να μιλήσουμε με ειλικρίνια, δεν πρέπει να κρίνονται οριστικά, τουλάχιστον πριν το πέρας του πρώτου έτους ύπαρξής τους, διότι βρίσκονται σε μια συνεχή κατάσταση βελτίωσης. Δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά δεν ήταν σε καμία περίπτωση κακό. Ο ενθουσιασμός άρχισε να φθίνει μετά το τέλος του campaign και της έλλειψης υλικού, ουσιαστικής επιβράβευσης και της «αφηρημένης» δομής στο concept της Dark Zone.

Destiny- Rise of Iron: Μιας και μιλάμε για online τίτλους, το Rise of Iron ήταν μια καλοδεχούμενη προσθήκη στο κατά πολύ βελτιωμένο Destiny The Taken King. Τα αρνητικά; Το υψηλό αντίτιμο και η μικρή διάρκεια. Πιο συγκεκριμένα, το νέο περιεχόμενο, σε συνάρτηση με το επαναλαμβανόμενο grind. Με λίγα λόγια… «διασκεδαστικό» < «κουραστικό».

Quantum Break: Αποτελεί ένα από τα καλά παιχνίδια της χρονιάς που πέρασε. Αξίζει δεύτερο playthrough; Λόγω του time-travel και των διαφορετικών εκβάσεων της ιστορίας,ίσως ναι. Η γράφουσα, όμως, πιστεύει ότι μια φορά ήταν αρκετή για να πάρει το ρόλο του Jack Joyce σε αυτή την πολύπλοκη ιστορία. Το shooting του ήταν αδιάφορο, αν και οι δυνάμεις του ήρωα πολύ ενδιαφέρουσες. Ο συνδυασμός live action σειράς με το gameplay κομμάτι στη θεωρία ήταν μια πολύ έξυπνη ιδέα, όμως στην υλοποίηση φάνηκε να σπάει το immersion περισσότερο από ό,τι να το εμπλουτίζει. Ίσως δούμε αυτή την ιδέα να ενσωματώνεται πιο οργανικά σε μελλοντικά παιχνίδια.

Υ.Γ.- Top 5 με 3 παιχνίδια; Μα πώς; Η γράφουσα θεώρησε σωστό να ολοκληρώσει τη μικρή της λίστα με τίτλους για των οποίων την ποιότητα είναι απόλυτα σίγουρη. Έχει εμπειρία με το Ratchet and Clank από μικρή, έχοντας παίξει στο παρελθόν και έχει παρακολουθήσει μεγάλο μέρος του νέου παιχνιδιού, βρίσκεται στην συλλογή της και είναι πανέτοιμο να το «τρέξει» μόλις μειωθεί λίγο το backlog. Όσο για το Blood and Wine, η γράφουσα ήδη έχει περάσει φέτος δεκάδες ώρες στον πανέμορφο και επικίνδυνο κόσμο του Witcher 3 Wild Hunt, οι οποίες την έχουν αφήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις που θα μπορούσε ποτέ να ευχηθεί και δεν αμφιβάλλει ότι θα απολαύσει και το επιπρόσθετο περιεχόμενό του.

1. Ratchet and Clank
2. The Witcher 3 Wild Hunt Blood and Wine Expansion
3. Quantum Break
4. Destiny Rise of Iron Expansion
5. Tom Clancy’s The Division