The Descendant

Fallout + Heavy Rain = ;

Το να πειραματίζεται κανείς δεν είναι κακό. Ούτε το δανείζεται στοιχεία από άλλες σειρές και να τα συνδυάζει μεταξύ τους. Οτιδήποτε μπορεί να προσφέρει ένα καλό και ποιοτικό αποτέλεσμα είναι ευπρόσδεκτο, ανεξάρτητα από το δρόμο που ακολουθήθηκε και την έμπνευση που… δανείστηκε. Στο κάτω-κάτω της γραφής, χώρος υπάρχει για όλους. Κάπως έτσι, η Gaming Corps AB δανείστηκε στοιχεία από κάμποσα επιτυχημένα παιχνίδια και franchises για να δώσει τη δική της πινελιά στο χιλιοδοκιμασμένο χώρο του point ’n’ click adventure είδους.

Η ανθρωπότητα, λοιπόν, τα κατάφερε ακόμα μια φορά να οδηγήσει εαυτόν στην Αποκάλυψη. Η κλιματική αλλαγή έφερε πόλεμο. Ο πόλεμος έφερε βόμβες, οι βόμβες έγιναν πυρηνικές κι ο αφανισμός της ζωής στον πλανήτη ήρθε… (όχι και τόσο ανεπίκαιρο σενάριο). Κάπου εκεί, ως συνήθως, τα “μεγάλα μυαλά” έφτιαξαν διάφορα καταφύγια, τα Arks (Vaults δηλαδή), όπου 4.000 επιλεγμένοι αντιπρόσωποι του ανθρώπινου γένους κρατήθηκαν σε cryo-στάση, ώστε να ξαναδημιουργήσουν την ανθρωπότητα, εμπλουτισμένη με τα μοναδικά τους ταλέντα.

Εκεί κάπου αρχίζει και η δική μας συμμετοχή και μάλιστα σε δύο διαφορετικά timelines: το πρώτο βρίσκεται σε διάφορες περιόδους μετά την καταστροφή, όπου η Mia, μια janitor υπεύθυνη για τη συντήρηση του Ark 101 και τη διατήρηση του πολύτιμου φορτίου της εν ζωή, αφυπνίζεται από το σύστημα προκειμένου να διορθώσει τα προβλήματα που συνεχώς προκύπτουν. Το δεύτερο, βρίσκεται 200 χρόνια μετά, όπου η Γη άρχισε πάλι να γίνεται φιλόξενη και τα Arks άνοιξαν, αφήνοντας τον κόσμο να διανθίσει τον πλανήτη με την παρουσία του. Όχι όλα όμως… Το Ark-01 δεν έδωσε σημεία ζωής κι ο Donnie, ένας janitor από ένα άλλο Ark, πηγαίνει εκεί για να εξερευνήσει.

Όπως είναι αναμενόμενο, η εναλλαγή μεταξύ των δύο timelines γίνεται τακτικά και με προσπάθεια να αποδοθεί κινηματογραφικό feeling. Σαν στήσιμο κι ατμόσφαιρα, το θέμα του παιχνιδιού δείχνει να τα πηγαίνει περίφημα, με το story να εκτοξεύει το ενδιαφέρον ψηλά από την αρχή. Όμως το πονηρεμένο – από τα σύγχρονα τερτίπια της gaming βιομηχανίας – μυαλό μας αρχίζει να βλέπει τη φάκα. Δοσμένο αρχικά σε επεισόδια, το The Descendant φυσιολογικά προσπαθεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον γρήγορα και να οδηγήσει σε εύκολη αγορά του επόμενου μέρους.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Τεχνικά μιλώντας, το παιχνίδι χωλαίνει εμφανέστατα. Τα γραφικά πάσχουν από πρόκληση οξείας αδιαφορίας στον παίκτη, ενώ ο ήχος περιορίζεται σε ελάχιστα ηχητικά εφέ και κακό voice acting. Αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση όπου πιθανότατα θα προτιμήσετε να τον κλείσετε τελείως. Η δε κάμερα αποτελεί άνετα μια από τις χειρότερες στο είδος και κάθε περαιτέρω περιγραφή είναι ανούσια. Σπάνια, όμως, τα παραπάνω χαρακτηριστικά αποτελούν τα σημαντικότερα στοιχεία ενός τίτλου. Έτσι, καλή τη πίστη, τα προσπερνάμε για να πάμε παρακάτω.

Ο τύπου point ’n’ click χειρισμός γίνεται σχεδόν αποκλειστικά με το αριστερό πλήκτρο του mouse. Οποιοδήποτε αντικείμενο έχει μια και μοναδική επιλογή, μιας κι οι χαρακτήρες παίρνουν αυτόματα οτιδήποτε τους είναι χρήσιμο για το παιχνίδι. Τι σημαίνει αυτό; Για να το αναλύσουμε λίγο… Κλικάρετε εκεί που θέλετε να πάτε. Κλικάρετε το highlighted στοιχείο που θέλετε να εξερευνήσετε. Ακολουθεί μια γρήγορη περιγραφή κι αν το αντικείμενο είναι χρήσιμο, ο χαρακτήρας το παίρνει αυτόματα. Κλικάρετε για να πάτε παρακάτω και κλικάρετε εκεί που υποθέτετε ότι αυτό το αντικείμενο θα λύσει το “γρίφο”. Αυτό συμβαίνει αυτόματα κι εσείς συνεχίζετε να παίζετε στο ίδιο μοτίβο. Δεν υπάρχει inventory, δεν υπάρχουν εντολές. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει και μεγάλο περιθώριο για δημιουργικότητα από πλευράς παίκτη.

Έτσι οι γρίφοι είναι νηπιακού επιπέδου, η περιπλάνηση εξαφανίζεται καθώς εσείς ακολουθείτε ένα μονόδρομο κι η αλληλεπίδρασή σας με τον κόσμο του παιχνιδιού είναι καθαρά επιφανειακή. Διάφορα QTEs έρχονται να προσδώσουν αγωνία (;) στο παιχνίδι, καθώς και μια αίσθηση τελεσίδικου σε όποιο λάθος κάνετε. Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι η απόδοσή σας στα QTEs κυρίως επηρεάζει την εξέλιξη και το τέλος του παιχνιδιού, όμως κρατήστε ένα “αστεράκι” σε αυτό το σημείο, γιατί πιθανόν να δείτε μονάχα μια εκδοχή της κατάληξης της ιστορίας.

Ανάμεσα σε αυτή τη δράση, λοιπόν, και προκειμένου να “γεμίσει” ο χώρος, εισήχθησαν δυσανάλογα πολλές γραμμές διαλόγου. Κουραστικές και μακρόσυρτες, υποτιθέμενα αλλάζουν την τροπή της πλοκής, αλλά στην πραγματικότητα κάνουν τον παίκτη να πλήττει και να αναζητά το skip. Πέραν τούτων, αποτυγχάνουν να προκαλέσουν οποιαδήποτε ταύτιση με τους χαρακτήρες αλλά και να προσδώσουν βαρύτητα κι αξία στους ελάχιστους npcs. Έτσι, οι 5 ώρες που διαρκεί συνολικά το παιχνίδι φαντάζουν αιώνας και δύσκολα θα το ξαναπιάσετε για να δείτε κάποια εναλλακτική εκδοχή της πλοκής. Αν δεν καταλάβατε γιατί συμβαίνει αυτό, ας συνοψίσουμε:

Έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που ορίζεται από ασθενή γραφικά, προβληματική κάμερα και σχεδόν ανύπαρκτο ήχο. Μέσα εκεί εκτυλίσσεται μια ομολογουμένως ενδιαφέρουσα ιστορία, δοσμένη όμως από ρηχούς χαρακτήρες με κακό voice acting και πολύ μπλα-μπλα. Όταν παίρνετε εσείς την κατάσταση στα χέρια σας, έχετε να επιλύσετε γρίφους τόσο εύκολους, που στην ουσία νιώθετε σαν να σας καθοδηγεί το παιχνίδι πού να κάνετε κλικ. Βάλτε και μερικά QTEs που μπορούν να προκαλέσουν τη σωτηρία ή την απαλοιφή της ανθρωπότητας και χωρέστε όλα τα παραπάνω σε 5 ώρες. Πώς νιώθετε τώρα για το The Descendant;

---