Tekken 7
Enter Akuma.
Enter Akuma.
Μερικές φορές έρχονται έτσι τα πράγματα ώστε να νιώθει κανείς έτοιμος να χρησιμοποιήσει παλιές, κλασικές ρήσεις για να περιγράψεις μια κατάσταση. “Μεταξύ σφύρας και άκμονος” είναι η σοφή λαϊκή τοποθέτηση που θα ταίριαζε στην παράλληλη κυκλοφορία δύο γιγάντων του fighting κόσμου. Injustice 2 από τη μια πλευρά, με τις μετασεισμικές του δονήσεις να απέχουν μακράν από το να σβήσουν, και τώρα, περίπου δύο εβδομάδες μετά, TEKKEN 7. Πώς κυρίες και κύριοι (κι αγαπητέ… Γιώργο) να μπορέσει ένας φίλος του είδους να αφομοιώσει αυτήν την υπερδοσολογία… ξύλου;
Δύσκολο να δοθεί η απάντηση από τώρα, παρά το γεγονός ότι το μεγαλούργημα της NetherRealm έθεσε τον πήχη πολύ ψηλά, κάνοντας τα πράγματα δύσκολα για τον κάθε ανταγωνιστή. Γιατί εδώ μιλάμε για TEKKEN, τον μόνο ουσιαστικό επιζήσαντα του 3D fighting γένους, ενός χώρου που άρπαξε τα ηνία από τα κλασικά παιχνίδια του είδους πάνω από 20 χρόνια πριν κι έφτασε σε κορεσμό εδώ κι αρκετό καιρό. Απόδειξη; Η απουσία ποιοτικού ανταγωνισμού. Πού βρίσκεται το Virtua Fighter; Πού το Soul Calibur; Πού τόσοι άλλοι τίτλοι που βασάνιζαν την ικανότητά μας να αφομοιώνουμε fighting styles κι έθεταν platinum επιπέδου προκλήσεις στις τσέπες μας;
Εδώ και χρόνια, ο μόνος εκπρόσωπος του χώρου που τακτικά παράγει ανεξάρτητες συνέχειες (ακούς Dead or Alive;) είναι η σειρά της Namco. Χωρίς να βαδίζει σε ρόδινα μονοπάτια, έχοντας την αρνητική κριτική στο “τσεπάκι” με κάθε νέο entry, συνεχίζει να αναπαράγεται και να εξελίσσει την soap-opera που ακούει στο όνομα “To δράμα της οικογένειας Mishima” με τον έναν τρόπο ή τον άλλον. Πεθαίνουν, ανασταίνονται, συμμαχούν κι αλληλοτρώγονται, δίνοντας κάθε φορά τις απαραίτητες αφορμές για ένα ακόμα σενάριο που θα στηρίξει το story mode του τίτλου. Βλέποντας τη σημασία που έχει λάβει η ύπαρξη ενός δυνατού τέτοιου mode, ειδικά μετά τα εντυπωσιακά δημιουργήματα της NetherRealm στον τομέα αυτόν αλλά και την αφανή εποποιία του Blazblue, οι δημιουργοί του TEKKEN 7 αποφάσισαν να αναζητήσουν σε άλλα νερά τη μαγιά που θα παράξει το καινούριο τους single player mode.
Η συμμαχία με το στρατόπεδο του Street Fighter παρήγαγε τον τέλειο χαρακτήρα για την μενταλιτέ της σειράς και το αποτέλεσμα της μίξης φαντάζει ενδιαφέρον. Akuma, λοιπόν, ο guest star στο νέο επεισόδιο της δημοφιλούς σειράς κι αν έχετε διαβάσει τα διάφορα νέα που κατά καιρούς δημοσιεύονται στο site, θα γνωρίζετε ότι μέσω αυτού του κυρίου δίνονται άγνωστες πτυχές της μέχρι τώρα ιστορίας στο φως της δημοσιότητας. Δρώντας αφηγηματικά, πότε με σκίτσα και πότε με CGI, η πλοκή αποκαλύπτεται μέσα από τα μάτια ενός δημοσιογράφου που βιώνει τις τρέχουσες εξελίξεις και συνθέτει τα κομμάτια του puzzle ενός δράματος που ξεκίνησε στο δικό μας 1994.
Τότε, στο πρώτο TEKKEN, ο Heihachi πετάει τον γιο του Kazuya από έναν γκρεμό και το σοκαριστικό του θέματος αρκούσε για να πυροδοτήσει αλυσίδα εικασιών στους πιο φαντασιόπληκτους fans. Δανειζόμενο και cinematics της εκάστοτε εποχής, η αφήγηση του παιχνιδιού προσφέρει επεξηγήσεις και παραθέτει τα κίνητρα που προχωρούσαν το saga κάθε φορά ένα βήμα παραπέρα. Με όμορφα twists και με μεγάλη απώλεια σε κλισέ και έλλειψη σοβαρότητας, το παιχνίδι τραβάει τον παίκτη μέσα από το λαβύρινθο των πληροφοριών, μέχρι που να του γνωρίσει ένα καινούριο boss, κομβικότατο για τη σειρά κι άκρως εντυπωσιακό, τόσο σε σχεδιασμό, όσο και σε moveset.
Ας το αφήσουμε όμως εδώ. Αξίζει να ζήσετε τη συνέχεια μαχόμενοι με τα χεράκια σας την κάθε μάχη που συνοδεύει την εξέλιξη της ιστορίας. Οι βασικοί πρωταγωνιστές ανακυκλώνονται σε μεγάλο βαθμό και θα δείτε ότι περισσότεροι χαρακτήρες μένουν εκτός αυλαίας. Όμως δεν περνούν στη λήθη, μιας και στο μενού του συγκεκριμένου mode θα βρείτε και παράπλευρες σελίδες ιστορίας, όπου θα έχετε την ευκαιρία να χρησιμοποίησετε όλους τους υπόλοιπους μαχητές, συνοδευόμενους από ένα ψήγμα lore που θεσπίζει την εμπλοκή τους στο κάδρο των γεγονότων. Βάσει όλων αυτών, το νέο mode του “King of the Iron Fist tournament” αποτελεί και το δυνατότερό του σημείο.
Πέραν αυτού, λίγες είναι οι υπόλοιπες επιλογές. Arcade Battle, για τους λάτρεις του κλασικού τύπου παιχνιδιού και Treasure Battle γι’ αυτούς που θέλουν να μαζέψουν fight money και decorations για τον χαρακτήρα τους. Αυτά έχουν μονάχα διακοσμητικό χαρακτήρα και δεν επηρεάζουν τη μάχη, παρά χρησιμεύουν στην λεπτομερέστατη εξατομίκευση του κάθε μαχητή. Στην multiplayer ακτή βρίσκεται το local co-op και τα απολύτως απαραίτητα normal και ranked match καθώς και η επιλογή tournament. Πώς όμως παίζονται όλα αυτά; Κατ’ αρχάς με άψογη παρουσίαση κι εντυπωσιακά γραφικά, που ζωντανεύουν στις οθόνες λεπτομερέστατους γιγάντιους μαχητές με εντυπωσιακή δουλειά στα πρόσωπα και τις κινήσεις τους.
Η δε ομαλότητα με την οποία αυτές εκτελούνται φαντάζει εξωπραγματική και το παιχνίδι δείχνει να διαθέτει μια ροή στο gameplay που προδίδει επαγγελματισμό και απαίτηση για υψηλό skill cap. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα κρίνεται εντυπωσιακό. Στα ίδια επίπεδα βρίσκεται κι ο ηχητικός τομέας του τίτλου, με δυνατά, αρμοστά μουσικά κομμάτια, πειστικό voice acting κι εντυπωσιακά εφέ που θα σας κάνουν να αναζητήσετε τις υψηλότερες θέσεις στην ένταση του ηχοσυστήματός σας. Πολλές φορές, βέβαια, οι κοριτσίστικες φωνές αρκετών ηρωίδων ίσως καταστούν ενοχλητικές στους μη μυημένους, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που επηρεάζει τη συνολική εικόνα του παιχνιδιού. Απεναντίας, αν είστε “ορφανοί” από γκρινιάρηδες γείτονες ανεβάστε την ένταση στο φουλ.
Όμως όλα αυτά δε θα είχαν καμιά σημασία, αν στον τομέα του gameplay τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά ή έστω έπασχαν από έλλειψη βασικών καινοτομιών. Εδώ διακρίνεται μιας μορφής φόβος από πλευράς δημιουργών ώστε να δίνεται η εντύπωση ότι ήθελαν να αποφύγουν τα ρίσκα και να βασιστούν στην πεπατημένη. Οι φίλοι λοιπόν της σειράς θα νιώσουν σα στο σπίτι τους όταν πιάσουν στα χέρια τους τον έλεγχο κάποιου μαχητή και θα δουν ότι πέρα από κάποιες μικροαλλαγές στο timing των κινήσεων λίγα πράγματα έχουν αλλάξει.
Αυτό όμως ήταν ανέκαθεν η ευχή και κατάρα του τίτλου. Ο παίκτης ένιωθε άμεσα εξοικειωμένος με το μοντέλο χειρισμού κι η καμπύλη εκμάθησης πάντα έτεινε πιο πολύ σε ευθεία. Όμως σύντομα η έλλειψη σοβαρής εξέλιξης θα φέρει τη γνωστή γκρίνια του “πάλι ξαναζεσταμένο φαγητό βγάλανε”. Σε αντίθεση με προηγούμενες φορές, η κατάσταση δεν είναι ακριβώς έτσι. Αρκετά πράγματα έχουν αλλάξει και το επίπεδο των γενικότερων ανταγωνιστών είναι το μέρος που πρέπει να ανατρέξει κανείς για να αναζητήσει τα αίτια αυτού.
Έτσι, για να ακολουθήσει τη νόρμα της βοήθειας προς τον αρχάριο και νεοφερμένο, το Story Mode διαθέτει και Story Assist, δηλαδή κάποια shortcuts βασικών, ισχυρών κινήσεων που θα βοηθήσουν τον παίκτη που δεν μπορεί να κάτσει να μάθει κάθε χαρακτήρα ώστε να προχωρήσει την ιστορία παραπέρα. Φαντάζει όμως παράταιρο στο πιο βαθύ, ίσως, gameplay του fighting χώρου και γι’ αυτό ίσως δε διατηρείται και αλλού. Αντίθετα, για να προοδεύσετε πραγματικά στο παιχνίδι θα πρέπει να επιλέξετε έναν από τους 30+ χαρακτήρες του και να συνδυάσετε όσο πιο τεχνικά μπορείτε τις 100+ κινήσεις του.
Σε βοήθεια στην ανατροπή μια μάχης έρχεται το Rage Art mode, που επιτρέπει στον παίκτη να εξαπολύσει ένα cinematic combo όταν βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής και να ισοσκελίσει τη διελκυστίνδα ισχύος. Το Power Crush Attack απ’ την άλλη, επιτρέπει σε κάποιες επιθέσεις να αγνοήσουν τις αντεπιθέσεις του αντιπάλου για να επιφέρουν ένα καλύτερο τελειωτικό χτύπημα. Κόστος υπάρχει κι ο τζόγος που ενδεχομένως εισάγεται κάνει τη μάχη πιο πιπεράτη. Όμως οι πραγματικές αλλαγές και η νέα γραμμή που ίσως ακολουθηθεί, έρχεται από τον ίδιο τον Akuma.
Ο συγκεκριμένος μαχητής παίζεται όπως και στους Street Fighter τίτλους. Εισάγει εύκολα κι αλλεπάλληλα projectiles, hurricane kicks και ειδικές κινήσεις που υπακούουν στον κανόνα της Ex μπάρας η οποία τον συνοδεύει. Αντί όμως να μοιάζει παράταιρος, δείχνει να δένει αρμονικά με τη φιλοσοφία του TEKKEN μιας και τα ανεπαίσθητα tweaks που αναφέρθηκαν παραπάνω έχουν να κάνουν με το closing distance: Οι δημιουργοί κατέστησαν το side-stepping πιο αργό, δίνοντας έτσι στους παίκτες την ανάγκη για υπολογισμό απόστασης και αναζήτησης τακτικών προς την κάλυψη αυτής.
Κάτι τέτοιο έρχεται πιο κοντά στην κουλτούρα των 2.5D παιχνιδιών κι ιδιαίτερα του Street Fighter. Όσοι θυμούνται την παρουσίαση του Street Fighter V, θα αναγνωρίσουν την αναφορά στην εν λόγω φιλοσοφία παιχνιδιού. Παρ’ όλα αυτά, το sidestep υπάρχει και μπορεί να καταστήσει τα projectiles τρωτά – αν το timing γίνει με προσοχή. Αντίθετα, τα juggle και wall combos έχουν χάσει μεγάλο μέρος της ολικής ζημιάς που προκαλούν, ιδιαίτερα μετά το τέταρτο χτύπημα. Όλα αυτά αλλάζουν την ισορροπία με τρόπο ανεπαίσθητο, ομαλό κι ουσιαστικό.
Για να φτάσουμε, τελικά, στο συμπέρασμα ότι το Tekken 7 και το Street Fighter V έχουν πολύ περισσότερες ομοιότητες από έναν “απλό” Akuma. To Story Mode είναι μονάχα ορεκτικό για τις multiplayer αναμετρήσεις απύθμενου βάθους, αποτέλεσμα ενός συστήματος μάχης που ωριμάζει και τελειοποιείται για πάνω από 20 χρόνια και που δύσκολα μπορεί να δεχτεί αλλαγές ριζικής φύσεως. Το δε άφταστο customization βοηθά στο να αναδειχθεί η μοναδικότητα του κάθε παίκτη. Απολαύστε όλα αυτά παρέα με έναν άριστο τεχνικό τομέα στο – απ’ ό,τι φαίνεται – καλύτερο Tekken μετά το τρίτο κι αφεθείτε στην ανακούφιση που προσφέρει η διαπίστωση ότι το 3D fighting είδος δεν έχει σβήσει ακόμα.
To review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.
